نوشتن در همین نزدیکی‌ها

همین دیشب این کتاب را خواندم. جوان بودن نویسنده توجه‌ام را جلب کرده بود و کتاب را خریدم. بعنوان یک خواننده نظرم را برای اطلاع نویسنده می‌نویسم.
در هر روایت زبانی واحد بکاررفته . گویا این چهار شخصیت با یک زبان حرف می‌زنند و فکر می‌کنند. حتی لحن و اصطااحات هر جهار شخصیت خیلی شبیه هم است. هر 4 شخصیت ازپاگردهای ذهنی مشابه و همانندی برای عبور از زمان و روایت رویدادها استفاده می‌کنند. ذهنیت مشترک دارند و از روی یک قالب تکثیر شدند. شخصیت‌پردازی بسیار ضعیف و سطحی است. لایه‌های ذهنی بسیار نزدیک آنها به هم ناشی از حضور سنگین و بی‌فاصله‌ی نویسنده است و تحمیل او به متن. حضورمکان حضور یک عنصر صرفا" جغرافیایی است بی آنکه در خدمت عمق یا جهت دادن به عنصر معنایی باشد. نقشه‌ای پر ازخطوط شیک و رنگی از شهر. وفور اسامی و اماکن خاص متن را به دکوری پر نقش و نما تبدیل کرده. ویترینی که متظاهرانه چیده شده و قصد جلب مشتری‌های گذری را دارد. درواقع متن خود خصوصیتی همسان و برابر با یکی از آن مارک‌هایی را دارد که دست و دلبازانه کنار هم ردیف شده‌اند. داستان در واقع ویترینی است پر از زلم زیمبوهایی که تلاش شده با سلیقه‌ی ظاهرا" مدرنی چیده شود. اگر اینها را کنار بزنیم و روی‌شان دست بکشیم جنس اعلا و مرغوبی گیرمان نخواهد آمد. مضمونی کلیشه‌ای از عشق و رقابت عشقی و ...

من یک هفته است که خوانده امش... نه تنواسته ام کتاب تازه تر بخوانم... نه چیزی درباره اش بنویسم.

:: مریم: این یعنی خوب یا این یعنی بد همسایه؟

دوست عزیز
تونی کوشنیر تو یکی از نمایشنامه مهم قرن گذشته به نام فرشته ها در آمریکا از زبان یکی از شخصیتهایش می گه من توی این کشور زندگی می کنم ولی دلیل می شه علاقه ای بهش داشته باشم.
ما همه در تهران زندگی می کنیم ولی هنوز نمی دانیم تهران کجاست. این شهر هیولا که هر روز بیشتر و بیشتر و عمیق تر گور خودمان را درش می کنیم متاسفانه به چند تا پاساژ و خیابان فلان و بهمان خلاصه نمی شه. و حتی شهر گم شده ی ما در پاساژها نیست. گم شدگی و نبود ما پس دیوارهای تمام خونه هایی است که هیچ وقت امکان دسترسی بهشان را نداشته ایم و نخواهیم داشت. می ماند جهانی فانتزی از پاساژها که همگی ما روزی در آنها پرسه زده ایم و علم به خالی بودن پس تمام آن مغازه های گلستان درد آورترین درس دوران نوجوانی ما بوده است، گمان کنم. تهران واقعی،‌ اگر تهرانی باشد واقعی،‌ در جایی دیگر است، در محلی دیگر،‌ و آن قلب پنهان من و توست وگرنه شهر چه معنایی دارد مگر در قلبهای ما؟
سئوال اینجاست: خونه کجاست؟
خونه کجاست؟
«خیابان سی و سوم یوسف آباد»؟
روجوع کن به آلبوم « a weekend in city» by‌ bloc party تا بدونی اونا هم زجر لندن خودشون رو می کشن.
تا حالا واژه pain in ass به گوشت خورده رفیق؟
به من بگو خونه کجاست؟
«خیابان سی و سوم یوسف آباد»؟
آن وقت دوبلین آقای جویس چه می شود؟
چرا وقتی در خیابان ولیعصر یا همان یوسف آباد قدم می زنم،‌ یا می زنیم،‌ دلمان برای کسی،‌ جز خودمان تنگ نمی شود؟
باور کن هر روز از خودم می پرسم خونه ام همین جایی است که هر روز با یک کلید زپرتی بازش می کنم؟

یعنی این که آن قدر شخصیت هایش که انگار تمام شان دنبال سر پناهی در تهران می گردند را باور کرده ام که می ترسم سراغ کتاب دیگری بروم مبادا فراموششان کنم... به قول خود نویسنده یک کتاب نسلی، فوق العاده... 

رمان را خواندم چون نویسنده اش خیلی جوان بود و من جوانها را دوست دارم. می خواستم ببینم توی کله ی اینها «چیزی» پیدا می شه؟! طبق انتظارم، هیچی پیدا نکردم متاسفانه. البته که توی هیچی این تهران بزرگ، احمقانه است که دنبال «چیزی» بگردی! توی کتاب، نه تصویرهای شهری که ساخته بود «چیزی» داشت ، نه آدمهاش «چیز» خاصی داشتن و نه عشقشون «چیز» باارزشی بود! اما پشت بندش که کتاب «نگران نباش» و خوندم، با خودم گفتم باز صد رحمت به یوسف آباد... این یکی که دیگه با اینهمه ادا و اصول دیگه افتضاح بود.

من هم واقعا از این کتاب لذت بردم . کتاب دیگه ای هم همراهش خریدم به اسم (خیال بازی) داستان دومش به اسم این که همیشه میخواستم شکمت زیپ داشت . .خیلی خیلی عجیب و زیبا بود داستان درستی بود که البته خواننده ی عامی شاید جلبش نشه حتما توصیه میکنم اونم بخون .

برای دیوانه و آراز:فکر می کنم،ابتدا باید شهروند تهران باشید تا بتوانید راجع به تهران قضاوت کنید و البته شهروند چیزی متفاوت از شهربند و شهرنشین است.فکر می کنم جغرافیا برای شما بیشتر یک نوستالژی رمانتیک است که تنها باید آنرا خواند یا نوشت.شهر نشینی در دنیای مدرن به نظر من کنش متقابلی است که نه بر اساس نیاز و فقدان که بر اساس پروسه ی مدرنیته شکل می گیرد.تهران برای من آنگونه که شما حرف می زنید چیزی جز نام نیست.اما آنجا که در آن قدم می گذارم و آنرا لگد مال می کنم که تا ابد مرا بپذیرد موجودی است جاندار و پویا با یوسف آبادش و پاساژهایش.اینها جاهایی است که عده ای از ما در آن بوده ایم.حتمن جاهای دیگری مانند کافه های فشن و آرتیستی حرف ها و قطعنامه های اتاق فکری ناتمام که در آن بوده اید و زاغه ها و خانه های دیوار کیسه ای فاقد لقمه ای نان در تهران وجود دارد که می توانند راجع به آن بنویسند.اما به نظر من نوشتن همانگونه که دلوز می گوید یک فرایند ناتمام است که نویسنده با تجربه زیسته خود دائمن برساخته می شود .
تذکر:دیوانگی به نام نیست،به کندن از فضای مسلط و آغاز زنانگی و خود بودن است.