بالاخره جمع شدیم. هرکس یه گوشه‌ی کار رو گرفت و جمع شدیم. من تو حسرت نیم ساعت دراز کشیدن بودم. که نشد. جای خالی هاپوکومار توی ذوقم می‌زد. به جاش جیگر تنها دم در ویلا نشسته بود و هی دم تکون می‌داد و می‌خواست بازی بازی بکنه. شاید هم دیده بود چمدون‌هامون داره می‌ره توی ماشین‌ها و اون هم می‌خواس جماعت خل و چل یه کمی بیشتر بمونیم. که نموندیم. ساعت نه و نیم تازه راه افتادیم از رامسر. فکر کردم این دفعه دوتا ماشین هستیم، این دفعه ماشین دوم سنگین‌تره و ممکنه مثل دفعه‌ی قبل ۴ ساعت بعدش من توی خونه‌مون نباشم. کلی توی دلم خوشحال بودم که قراره یه جاده‌گردی اساسی داشته باشیم. سرعت و موسیقی خوب. جاده پر از مه بود. کلاً چیزی که من زیاد توی این مسافرت دیدم مه بود. مه زیاد. از توی جاده با مه زیاد هی می‌اومدیم پایین. من یاد حرف آ.س بودم که بهم توی ایمیل گفته بود: «آیا می‌دانید جاده چالوس برای سرعت بیشتر از ۱۰۰ تا درست نشده؟» بعد نگاه عقربه می‌کردم که زیر صد و بیست تا خیلی کم می‌اومد. ولی یه جاهایی تا ۱۴۰ و ۱۶۰ هم می‌رفت. 

ظهرش توی جنگل رفته بودیم off road بازی. تجربه‌ی خیلی جالبی بود. خصوصاً اون سربالایی‌های خفنی که می‌ترسیدیم ماشین لیز بخوره و به پهلو بیافته. که البته ماشین خوب بود و درایور حرفه‌ای. اما این‌قدر این بازی بهمون مزه داده بود که راه صاف رو هم زورمون می‌اومد از جاده‌ی اصلی بریم. یه جا هم با ماشین گیر کردیم توی یه جای پر از گل. بعد من خیلی دقت کردم که یاد بگیرم چه‌طوری از توش در می‌آییم. شما اگر فهمیدین ما چه‌طوری در اومدیم منم فهمیدم. اصطلاحاتی بین‌شون رد و بدل می‌شد که من هاج و واج مونده بودم که معنی‌شون چیه؟ بعد فکر کردم لابد این‌ها هم وقتی که من پای تلفن داشتم درباره‌ی وبلاگ و لینک و پینگ و وبلاگستان و فیلان حرف می‌زدم همین حس رو داشتن نسبت به من دیگه. 

تا کندوان یه کله اومدیم. سیاه‌بیشه‌ی عشق من هم زیر مه دفن شده بود. من تمام مدت پنجره‌ام پایین بود. به جز چند کیلومتری سیاه‌بیشه که به معنی دقیق کلمه داشتم فریز می‌شدم از سرما. کندوان آش خوردیم و خیلی چسبید. اصولاً فکر می‌کنم اگر جوجه‌کباب رو از مسافرت و آش کندوان رو از جاده‌چالوس نوردی بگیریم توازن به هم می‌ریزه. بعد ما خیلی تند نیومدیم. یعنی اومدیم ها، ولی سرعت چیزی بود که برای من دیگه مساله نبود. تو همین راه برگشت دو جا اتفاق‌هایی افتاد که اگر راننده هرکس دیگه‌ای بود ما الان کف دره داشتیم با سنگ‌های رودخونه یه‌قل دو‌قل بازی می‌کردیم. ولی ما خیلی ریلکس اومدیم و الکی الکی باز هم چهار ساعت بعدش تهران بودیم. 

توی راه همه از این حرف می‌زدیم که سفر خیلی خوبی داشتیم. که آدم بدسفر بین‌مون نبود. کسی فس نبود. کسی گنده‌دماغ بازی در نیاورد. تلفات جدی ندادیم و هی ابراز خوشحالی می‌کردیم از مسافرت خوبی که دوست نداشتیم تموم بشه. من هم خوشحال بودم که این‌قدر تونستم خوب فضا عوض کنم، آلرژی‌ام خوب بشه و بهم کلی خوش بگذره. همه خوشحال بودیم که خیلی خیلی بازی کردیم و خیلی خندیدیم و خیلی کارهای نکرده کردیم و کودک درون‌مون رو خوب غذا دادیم. بدون تلفات. 

ماموت صبح بلند شد،‌ شال و کلاه کرد، رفت ساختمون پزشکان، رفت پیش دکتر ارتوپد خودش. خنده‌خنده تعریف کرد چی شده. دکتر فرستادش عکس بگیره از پاش. ماموت لنگ‌لنگان و خنده‌خنده رفت رادیولوژی عکس گرفت. بعد برگشت توی مطب دکتر. دکتر خندید. خنده‌خنده گفت استخون پات مو برداشته، تاندون‌اش هم حسابی کشیده شده. 

ماموت شوخی‌شوخی تا زانو رفت توی گچ. حالا نشسته داره با ماژیک نقطه‌های طلایی گچ رو مشخص می‌کنه تا بده رفقاش براش یادگاری بنویسن. شما هم بنویسین. 

:: ماموت در سفر، روز یکم
:: ماموت در سفر، روز دوم
:: ماموت در سفر، روز سوم
:: ماموت در سفر، روز چهارم

قرار بود دیگه از ویلا بزنیم بیرون و بریم بیرون پیک‌نیک کنیم. روز قبلش ناهار آبگوشت خیلی خوشمزه خورده بودیم و آخرین راند کباب‌خوری باید در طبیعت برگزار می‌شد. من با اخلاق سگی به خاطر هاپوکومار که بقیه محسن صداش می‌کردن اخمام تو هم بود. پام هم حسابی درد می‌کرد و اون‌قدری ورم داشت که توی کفش نمی‌رفت و نمی‌ره. هاپوکومار رو ول کردیم یه جای دور از ویلا و تو راه جنگل دالاخانی و بعد زدیم به دل سبزی مطلق و هوای بی‌نظیر. اخلاق بدم خوب شد. با موسیقی خیلی خوب پیچ در پیچ رفتیم بالا و من تو حس جواهرده بودم. تازه فهمیده بودم که اینجایی که ما هستیم هنوز مازندرانه و من عین خنگ‌ها فکر می‌کردم ما دیگه تو اون نقطه آخری هستیم که تلاقی مازندران و گیلانه. بعد یه جای خیلی خوب پیدا کردیم که وسط جنگل زمینش مخمل چمن بود و درخت‌هاش پر خزه بود و مه لای دست و پاهامون می‌پیچید. جا به جا هم روی پلاکاردها نوشته بودن که انسان باشین آشغال نریزین و واقعاً هم همه جا سطل آشغال بود برای این که مردم بی‌فرهنگ‌بازی در نیارن. توی جنگل و هوای خنک و بگو و بخند باربیکیو کردیم. جوجه‌ی آبدار کره‌ای زعفرونی خوردیم. کمی بورس بازی کردیم و بعد هم تصمیم گرفتیم جنگل‌گردی بکنیم با ماشین. 

من به این نتیجه رسیدم که از من می‌شه هوا رو گرفت، اما باد رو نه. تمام طول جاده‌گردی یا مسابقه‌ی سرعت با ماشین من مثل پاپی‌ها کله‌ام از پنجره‌ی ماشین بیرون بود و جیغ می‌کشیدم. و توی این مرحله فهمیدم که مه باعث خفگی نمی‌شه چون من یه عالمه مه خوردم ولی خفه نشدم. 

ماموت تا کمر از پنجره بیرون بود. دو تا ماشین‌ها با هم کورس گذاشته بودن و پیچ‌های جاده رو می‌اومدن پایین. من حتاً ۱۶۰ کیلومتر رو هم دیدم و لذت بردم از سرعتی که هیچوقت این‌طوری تجربه‌اش نکرده بودم. یعنی من کنار دست راننده‌ی سریع نشسته بودم، اما راننده‌ای نبوده که اطمینان داشته باشم بهش. وقتی مطمئن باشم که راننده ماشین توی دستشه و از پس جمع کردنش توی هر شرایطی بر می‌آد از سرعت به اندازه‌ی باد لذت می‌برم. این راننده با این‌که همسن و سال خودمه ماشین توی دستش اسباب‌بازی بود و دو سه جا به چشم خودم دیدم که چه‌طوری مسلطه به اوضاع. واسه همین تا کمر از پنجره بیرون بودم. ماموت یه آهنگ دهه‌ی هشتاد براش گذاشتن و داشت غش می‌کرد از خوشی. جیغ می‌کشید و خوشحال بود و مه می‌خورد.

پیچ آخر جنگل، جایی که نزدیک بودیم به جاده‌ی صاف، آخرین غش غش خنده رو ماموت داشت می‌زد که هاپوکومار رو دید تو حاشیه‌ی جاده. دلش ریخت پایین. دلم ریخت پایین. جیغ کشیدم هاپوکومار. راننده جیغ کشید محسسسسن. بعد هاپوکومار مارو دید. شناخت. دنبال ماشین شروع کرد دویدن. سرعت‌مون بالا بود، بالا موند. هاپوکومار تنها موند. 

:: ماموت در سفر، روز یکم
:: ماموت در سفر، روز دوم
:: ماموت در سفر، روز سوم

زندگی توی شهر و توی آپارتمان کم‌کم آدم رو با حیوون‌ها هم غریبه می‌کنه. آخرین روزهای همزیستی مسالمت‌آمیز خودم با حیوون «منوچ و منیج و پشمک» بودن. سه تا همستر احمقی که آخرش چال شدن تو باغچه‌ی خونه. سه روز تلاش کردم تا برگردم به کنارزیستی با حیوون‌ها. الان با هاپوکومار، سگ گر نگهبان شهرک دوست شده‌ام. تازه هاپوکومار که چیزی نیست، یه جیگر و یه زغال هم هستن که تقریباً با همدیگه همقد هستیم. این وسط فقط شیتزوی خنگ و بی‌مصرفِ توی خونه رو دوست دارم بزنم. از سگ بدم می‌آد، از این پاپی‌های خنگ وفادار بی‌مصرف بیشتر. حیوون باید یه کمی جذبه هم داشته باشه. هاپوکومار، جیگر و زغال الان به خاطر تموم غذاهایی که تا حالا بهشون داده‌ام باهام دوست شده‌ان. ولی اعتراف می‌کنم که به طرز پیرزنانه‌ای اسیر وسواس ناشی از بقایای حیوون شده‌ام.

آلرژیم خیلی معجزه‌طور خوب شده. به‌جاش به روی خودم نیاوردم که سفر زهرمار بقیه نشه، اما یه پا دارم قد بالش که روش لنگ می‌زنم و لحظه‌شماری می‌کنم که برسم تهران و برم بشینم پشت در مطب دکتر ارتوپدم تا بیاد یه فکری به حالش بکنه. تنها مسکنی که اینجا دارم یه ورقه نوافن با مقداری کافئین توشه. در نتیجه هرشبی که خورده‌ام که پام اذیت نکنه، هوشیار کافئین شده‌ام و مثل جغد نشسته‌ام بیدار! این‌قدری هم خلقم خوش شده که هیچ غرغروی پای له شده‌ام نیستم و خیلی کول و ریلکس با حس «بازی اشکنک داره سرشکستنک داره» کنار اومده‌ام. 

آخرین‌باری که این‌همه رنگ سبز رو یه جا این‌قدر شارپ دیده بودم فکر کنم ۲۵ خرداد سه‌سال پیش بود. اینجا همه‌چیز سبزه. هوا هم یه کمی سرد شده. سرد که نه... خیلی خنک شده. درنتیجه من گرمم نیست و حالم هی بهتره. توی تهران سبزی هست، پارک ملت هست، بام تهران هست که بری چنارهای ولیعصر رو از بالا ببینی، اما اگه بارون نیاد هیچی شارپ نیست. یه لایه رنگ خاکستری روی همه‌ی رنگ‌ها کشیده شده. این شارپی جنگلی رو که توش هستم خیلی دوست دارم. واسه همین وقتی می‌شینم به وب‌گردی می‌رم توی تراس و روی تخت می‌شینم و هی نگاه درخت‌ها و جنگل می‌کنم.

ماموت کلاغ‌پر بازی کرده و یکی از مهم‌ترین بحث‌هاش با یه جماعت خنگ این بوده که آیا قرقاول پرواز می‌کنه یا نه. ماموت با یکی بحث کرده که حتا درست نتونسته قرقاول رو تلفظ کنه. به جاش بالا و پایین شدن قیمت طلا دیروز یازده میلیون ضرر زده بهش. ماموت به همین جماعت عین خنگ‌ها اومده خبر داده که شاهین نجفی چه کرده و بعدش چی شده و همه مثل این‌که یکی از مریخ اومده بهش نگاه کرده‌ان. در نتیجه ماموت جهت معاشرت چسبیده به وبلاگستان مثل زالو و داره هی واکنش‌های وبلاگی رو می‌خونه. مرسی وبلاگستان که هنوز «پینگ» می‌شه. دوست دارم برم بلاگ‌رولینگ، کل وبلاگستان رو پینگ کنم، دستی. 

:: ماموت در سفر، روز یکم
:: ماموت در سفر، روز دوم

امروز قراره کل ساعت‌های باقی‌مونده از روز رو توی آلاچیق ته شهرک بگذرونیم. بالای دره‌ی پر از مه. این شهرک خالی با چهارتا ویلا، این‌طور بالای دره و وسط جنگل نه فقط به قول من، که به شهادت بقیه‌ی همسفرها شباهت چندانی به شمال‌های مرسوم و ویلاهای تکراری کنار دریا نداره. و این خیلی برای من و روحیه‌ام خوبه. از گرما و هوای شرجی وقتی خوشم می‌آد که ساحل خوب داشته باشه. ساحل خزر یکی از بدترین ساحل‌هاییه که تو زندگی‌ام دیدم و واسه‌ی همین هیچوقت از همجواری‌اش خوشم نیومده. 

روز دوم از ساعت یک ظهر شروع شد. با بازی و پیاده‌روی و هوای ابری. من فهمیدم چیزی وجود داره به اسم تنباکوی نارگیلی که می‌شه باهاش قلیون درست کرد و جای آب توی قلیون شیر ریخت و بعد طعمی رو تجربه کرد که نظیر نداره. و دیدم که می‌شه روی جوجه‌کباب، این غذای جدانشدنی از هر سفری، آب نارنج تازه رو با کره‌ی داغ شده ریخت و کیف کرد. ماموت امروز بعد از این‌که دو ساعت کنار یه استخر مسابقه‌ی پرش سنگ روی آب داده، می‌خواد عصر هفت‌سنگ بازی بکنه و توی سرش صدای بچگی خودش پیچیده که دور حیاط بچگی‌ش با دوست‌هاش می‌دویدن و توپ تنیس دست‌شون بود و همه‌ی دغدغه‌شون چیدن تیکه‌های سنگ مرمر بود بیخ دیوار و جیغ کشیدن: هفت‌سنگ! 

:: ماموت در سفر، روز یکم

بعضی آدم‌ها هستند که خاطره‌ی بودن‌شان توی زندگی آدم می‌شود لکه‌ی ننگ. یک‌جور تف سربالا که نمی‌دانی چه‌کارش کنی. با خودت فکر می‌کنی نصف مسئولیت معاشرت و دوستی با آدم‌های اشتباهی و ناسالم گردن خودت است و نمی‌شود هیچ‌کسی را به خاطر همچون حماقتی سرزنش کنی. بعد همان‌جا، دقیقاً همان‌جاست که دلت می‌خواهد شیلنگ آب را برداری، با فشار بگیری‌اش به گذشته‌ات. که لکه‌ی ننگ حضور و معاشرت با بعضی‌ها را ازش پاک کنی. و حتا به خود احمق‌ات هم یک‌جوری آب بگیری که پاک بشوی از همچو حماقت‌هایی، که وقتی فقط چند ماه برمی‌گردی عقب تمام تن‌ات از چندش نلرزد و حیران نمانی که چه‌طور توانستی با آدم‌هایی نشست و برخاست کنی که قابلیت تبدیل شدن به لکه‌های ننگ زندگی‌ات را داشته‌اند و تو هی به خودت گفته‌ای انشالله که گربه است. بیچاره گربه که آن‌قدر خوشگل و نرمالو است!

هر آدمی توی زندگی‌اش سوتی می‌دهد. هر آدمی توی زندگی‌اش گیر رفاقت‌های اشتباهی می‌افتد. هر آدمی توی زندگی‌اش به کسانی بر می‌خورد که سی سال‌شان هم که بشود باز نه درکی از حرمت دارند و نه حتا بویی از رفاقت برده‌اند. ادایش را در می‌آورند اما پایش که می‌رسد می‌بینی یکی هستند لنگه‌ی دیگران. پس آخرش چه می‌شود؟

* گاهی گریز اسم وبلاگ نازنین متین‌نیا است. و عنوان ستون هفتگی‌اش در دوشنبه‌های فرهیختگان

داستانی پر آب چشم و دراز است این‌طور خشونت‌های روانی. این‌طور آزارهای روحی که از بچگی هم کلید می‌خورد. از همان موقع که کودکی را از سر ذوق بغل می‌گیرند و برای خالی کردن ذوق خودشان چنان فشارش می‌دهند که گریه‌ی بچه در می‌آید. همه‌چیز همین‌طوری شروع می‌شود دیگر. یک‌سرش را که بگیرید می‌توانید به خودخواهی آدم‌ها برسید. به این‌که برای تخلیه‌ی حس عاطفی خودشان حاضرند طرف مقابل را خرد و خمیر هم بکنند. دختر و پسر هم ندارد. عاطفه و محبت یک‌طرفه که باشد، همیشه یکی از دو نفر قربانی خشونت روانی می‌شود. و تا بیاید خودش را و روانش را از همچین وضعیتی خلاص بکند، هزار و یک آزار دیگر می‌بیند. و خیلی‌های‌مان می‌دانیم که همین خشونت‌های روانی، در بعضی آدم‌ها به خشونت‌های فیزیکی کشیده. داستان فیلم «دو زن» را که یادتان نرفته؟ 

دوست دارم یک روز، یک نفر بردارد داستان آدم‌هایی را بنویسد که به زور دوست داشته شده‌اند. داستان مردها و زن‌هایی که نمی‌خواستند، اما خرخره‌شان را گرفتند و فشار دادند تا بگویند دوستت دارم. داستان خستگی‌ها و عصبانیت‌ها و حرص‌ها و غصه‌های زن‌ها و مردهایی که التماس کرده‌اند دست از سرشان بردارند، و طرف مقابل خودخواه‌تر از این حرف‌ها بوده که اهمیتی به این خواهش‌ها بدهد. ما همیشه داستان عاشق‌های تنها را خوانده‌ایم، یک‌بار هم یکی بیاید داستان طرف دیگر ماجرا را بنویسد. داستان این خشونت روانی را که خیلی‌های‌مان را ناخواسته و ندانسته اسیر کرده. اصلاً چه‌طور است خودمان داستان‌های‌مان را در همین وبلاگستان تعریف کنیم؟

بزرگترین ترس سال نود برایم پشیمانی بود. از لاک محافظه‌کاری‌ام یک جاهایی بیرون آمده بودم و واهمه داشتم که زیر پایم خالی بشود. نشد اما. دوست‌های خوب و مهربانی هم داشتم که این وسط خوب هوایم را داشتند. یکی‌شان همین ناتور وبلاگستان و پدرام خودمان. توی همین سال بود که دوستی‌های کمرنگ شده‌ام را پررنگ کردم. پای بریده شده‌ی دوست‌های قدیمی‌ام را دوباره به زندگی‌ام باز کردم. و البته که دوستی‌های مریض را هم قطع کردم. توی همین سال نود فهمیدم که خلایق درواقع لایق آن چیزی هستند که نصیب‌شان می‌شود و قدر زر زرگر شناسد قدر گوهر گوهری. در نهایت همین سال نود تصمیم گرفتم با آدم‌هایی معاشرت کنم که پیش‌شان راحت هستم و خودم را همان‌طور که هستم دوست دارند. و این پایان خوشی برای یک دهه بالا و پایین شدن‌ بود.

خلاصه این‌که، توی سال نود من حسابی خودتکانی کردم. هم خودم را از چیزهای آزاردهنده تکاندم، و هم زندگی‌ام را. تا این آخرهای سال هم هنوز کمی دلهره داشتم که نکند جایی اشتباهی کرده باشم که خودم متوجه نیستم. باز هم پای خدا را وسط نمی‌کشم، از خودم و روزگار مایه می‌گذارم که یک‌جوری چرخیدند و چیزهایی دیدم و اتفاق‌هایی افتاد که این یک‌ذره دلهره هم از بین رفت و بالاخره توپ نود و یک هم ترکید و راحت شدم. سال جدید را چه‌طور شروع کردم؟ خوب. آرام و خاطرجمع. برای سال جدیدم هیچ آرزویی نکردم جز این‌که سال نود و یک، سال تصمیم‌های گنده نباشد.  

با سپاس ویژه از: 
نگار، نازنین، نیما، لیلی، مژگان، ساناز، زهرا، سولماز، کتی، نوین، آنا، فرجام، سپیده، آرش‌ها، فرانچسکا، احسان، عطا، فرزاد، رکسانا، مهسا، سیروس، کاوه، نیلگون، غزلی و خانواده‌ی محترم نبوی. 

موهایم دانه دانه سفید می‌شدند. می‌نشستیم با آرایشگرم دو هفته یک بار کله‌ام را می‌جوریدیم. مثل میمون مادر و میمون بچه. می‌نشستم روی سه‌پایه‌ و او می‌ایستاد پشتم و می‌افتاد به جان سرم. برای هر تار موی اضافه‌ای که پیدا می‌کرد یک قصه سرهم می‌کردم. قصه‌هایم که تمام می‌شد وقت نصیحت می‌رسید. می‌ایستاد جلوی صورتم و دود سیگارش را می‌کرد توی حلقم و می‌گفت باید موهایم را رنگ کنم. یا هایلایت. کله می‌کشیدم و توی آینه را نگاه می‌کردم و بعد چهار انگشتم را می‌انداختم لای موهایم و انگار که شانه بکشم توی‌شان، می‌کشیدم عقب می‌گفتم حیف نیست؟ هدف گلی امامی است. به گلی امامی که برسم دیگر خیالم راحت می‌شود. 

موهایم دانه دانه سفید می‌شدند. چند روز مانده به چهارشنبه‌سوری ایستاده بودم جلوی آینه. دست می‌کشیدم توی موهایم و دنبال موی سفید تازه می‌گشتم. دو تا قصه‌ی تازه داشتم که خورده بودم‌شان و از تویش باید دست کم یک تار دیگر موی سفید در می‌آمد. قصه‌ی این‌بار اشکش زیاد شده بود. آن‌قدر که تلفن کردم به آرایشگرم روزی که قصه ساخته شد. برایش گفتم فکر کنم از این یکی بالاخره یک تار موی سفید بلند درست بشود. و شاید بعدش خجالت بقیه بریزد و رشد بکنند و به گلی امامی‌ام نزدیک‌تر بشوم. جیغ می‌کشید که من دیوانه‌ام و می‌خواهم او را هم با این چرت و پرت‌هایم دیوانه بکنم. دست کشیدم که برقش چشمم را گرفت. اول صدای توی سرم گفت سفید نیست. برق افتاده. ولی رفتم جلوتر. آن‌قدر که بازدمم بخار می‌شد روی آینه. نگاهش کردم. نشسته بود روی شقیقه. آرام. غمگین. درست عین قصه‌ی آخری که گیرم آمده بود. 

آرایشگرم می‌گفت موی سفید ابرو شاید از کمبود ویتامینِ بعد از رژیم باشد. ولی موی سفید شقیقه مال قصه نیست. غصه‌ات که زیاد می‌شود فکرت که له می‌شود می‌افتد به جان موهای شقیقه. من؟ چندبار دست کشیده بودم توی موهای شقیقه‌اش. موهایی که وقتی شناختمش سیاه بود و وقتی دست می‌کشیدم تویش خاکستری شده بود. گفته بود آرام نمی‌گیری. آرام اگر بگیری موی من را هم سفید نمی‌کنی. برای آرایشگرم گفتم که آرام نگرفتم و موهایش را سفید و سفیدتر کردم. آرایشگرم گفت باید موهایم را رنگ کنم. گفت که گلی امامی نمی‌شناسد و برایش هم مهم نیست که گلی امامی چه‌قدر موهای نقره‌ای قشنگی دارد. بعد کله‌ام را سفت‌تر چسباندم به آینه. جلوی دهنم یک دایره‌ی بخار درست شد. نگاهش کردم که جا خوش کرده بود روی شقیقه.

 نشستم جلوی آینه، با قیچی تمام موهای سفید را بریدم. دانه دانه گذاشتمشان توی کیسه. گذاشتم‌شان برای چهارشنبه‌سوری. برای چهارشنبه‌سوزی. که کز بدهم‌شان و بوی گند خودشان و قصه‌های‌شان را بلند کنم. بلند که شدم، شقیقه‌ام برق زد. برق همان که ماند تا یادم بماند از یک‌جا دیگر نخواستم گلی امامی بشوم.

:: از روزهای بازنویسی

* عنوان همان‌طور که می‌دانید نام فیلمی است که این روزها روی پرده‌ی سینماهای ایران است.

مثال‌هایش زیاد هستند. خوشحالی‌ام از تلاش شهرداری برای ایجاد فضای سبز، خوشحالی‌ام از درست کردن پیاده‌روهای خوب برای پیاده‌روی عصرگاهی. در نظر گرفتن جایی برای نشستن و کتاب خواندن در شهرکتاب مرکزی، داشتن اینترنت وایرلس در بعضی کافه‌ها، فروش آنلاین بلیت سینما و چیزهایی از این دست که به نظر جزو بدیهیات و حقوق طبیعی شهروندی می‌آیند، اما به ایران که می‌رسد و به ما که می‌رسد حس‌اش می‌شود امکانات ویژه. خوشحالی می‌آورد. از بس که عادت کرده‌ایم به سخت زندگی کردن و راضی بودن به حداقل‌ها. از بس که برای دو هزار تومان پول تلفن، دو هزار ساعت توی صف بانک ملی ایستاده‌ایم و از بس خیلی‌کارهای بیهوده‌ی دیگر به خاطر نداشتن حقوق شهروندی‌مان کرده‌ایم، که وقتی حق‌مان را بهمان می‌دهند، فکر می‌کنیم لطف بزرگی در حق‌مان شده و باید از کمر خم بشویم دربرابر دولت و اداره‌هایش که گوشه‌ی چشمی به ما شهروندان می‌کند. 

همین فکرها را کردم که لذت نرم‌افزار همراه‌بانک از بین رفت و بعد دیدم خوشحالی من در این شهر همین چیزهاست. و اگر بخواهم حواسم را به این خوشحال‌شدن‌های بیهوده جمع بکنم و به خاطر لبخندهایم حس حماقت بهم دست بدهد، تهران تحمل‌ناپذیر می‌شود. 

:: بی‌ربط نیست:
ما نویسنده هستیم؟ / پدرام رضایی‌زاده

مثل دراز کشیدن وسط گندمزار
برای خیلی‌های مان پیش آمده آدم‌هایی را در موقعیت‌هایی ببینیم که هیچ ربطی به آن ندارند. مثل این‌که یک آدم هنری ِ شوریده را بالای سر ساختمان ِ در حال ساخت ببینید. آدمی که هیچ ربطی به آن فضا ندارد اما کلاه ایمنی را سرش گذاشته و همه‌ی تلاشش را هم می‌کند که خودش را مهندس خوبی نشان بدهد. اما می‌رود بالای ساختمان و از بلندی و از اسکلت آهنی ساختمان نیمه‌کاره می‌ترسد. مثل این می‌ماند که یک آدمی که روحیه‌ی حساس و هنری دارد برای فرار از خیلی چیزها هم که شده به جنگ پناه ببرد و پایش به خط مقدم باز بشود. فکر می‌کنید چه بلایی سر این‌طور آدم‌ها می‌آید؟ اصلاً بیایید درباره‌ی همین مورد آخر فکر کنیم. یا به این فکر کنیم که جنگ با آدم‌هایی که نمی‌توانند ماشه را بچکانند چه‌کار می‌کند؟ [متن کامل را از این‌جا بخوانید.]