هیچوقت فکر نمیکردم آدمهایی که از چشمانم بهشان بیشتر اطمینان دارم، بتوانند اینقدر راحت و با توجیه «صلاح این است» در چشمانم نگاه کنند و دروغ بگویند. هیچوقت فکر نمیکردم...
لعنت به تکنولوژی... لعنت به آیپی.
]]>امروز که با دوستی گپ میزدم، او هم همین سئوال را کرد و حالا من از شما میپرسم. اگر شما هم همچین احساسی دارید، فکر میکنید چه اتفاقی افتاده و چه دلایلی باعث شده که دیگر شجریان، انگار آن شجریان ِ قبل نباشد؟ آیا تنوع در موسیقی بر ذائقه و حس ما تاثیر گذاشته یا واقعاً کیفیت ِ آثار پایین آمده؟
]]>«معاملهی پر سود و چند داستان دیگر»، برگردان مژده دقیقی
فکر میکنم بیخود نبوده که من وقت انتخاب رشتهی دانشگاه، مردمشناسی را هم انتخاب کرده بودم. وقتی هنوز اینقدر مشتاق به برداشتن کولهپشتی و پوشیدن ِ کتانیهایم هستم که بروم در شهرها بگردم و چیزهای تازه کشف کنم. مدام فکر میکنم چرا اینجا امکان این نیست که سوار یک دوچرخه بشوم و راه بیافتم شهر به شهر بروم و بروم و بروم...
فکر میکنم چند وقتیست که آن ذات ِ ماجراجویم را گم کردهام. آن ور شخصیتام که دوست دارد در اتوبوسهای بین شهری بنشیند، موسیقیاش را گوش کند، جادهها را نگاه کند و کتاب دستاش بگیرد. فکر میکنم یعنی من همانم؟ که چند سال پیش یک روز بدون خبر دادن به هیچکس رفتم ترمینال شرق بلیت مینیبوس به جایی که نمیشناختم گرفتم و قاطی یک عالمه پیرزن و پیرمرد نشستم و رفتم به یک ده دور افتاده و تا عصر آنجا ماندم و با مردم حرف زدم و سرشیر محلی خوردم و گشت زدم و عکس گرفتم و برگشتم؟ یعنی این من ِ گیرافتاده میان ساختمانها و ماشینها و ترافیک و روزنامه و کتاب و اینترنت، همان دخترک کلهشقی هستم که یک روزهایی فرار میکردم در دهاتهای اطراف؟
عاشق این گپهای دوستانهای هستم که بعد از تمامشدنشان، یاد ِ خود گمشدهات میافتی. تازه یاد دغدغههای بیست سالگیام افتادم و چنان هیجانزدهام که نمیتوانم برای بازیابی علایق کمرنگ شدهام حتا یک ساعت هم صبر کنم...
]]>ایراد ِ حرف علی مصلح آنجاست که از مد شدن یک اثر ِ ادبی یا هنری انتقاد میکند. به نظرم موج راه افتادن برای آثار نو و تازه بسیار طبیعیست. همانطور که تا همین هفتهی گذشته هر جایی را باز میکردید ایندیانا جونز هم بود و همین چند ماه پیش رقابت بین گفتوگو کردن با پریسا بختآور و اصغرفرهادی و نوشتن از «دایره زنگی» شده بود بلای جان ِ مخاطبان ِ مطبوعات و وبلاگستان! از اینها گریزی نیست که در نتیجهشان هم سود هست و هم ضرر. ولی در بازتابهای منفی که این یادداشت به دنبال داشت، این نکته نادیده گرفته شد که موج راه انداختن همیشه خوب نیست و گاه یک اثر خوب باید خودش راهش را پیدا کند، که میکند و نیازی نیست کتابی را که به گفتهی نویسندهاش از خودش پا دارد، روی ویلچر بگذارند و درواقع هدف نه فقط کافه پیانو، که هر اثری ست که گل میکند و طرفداران ِ تریبوندارش برایش تبلیغ میکنند. که خب متاسفانه اصل مطلب نادیده گرفته شد و دعوا افتاد سر موضوعاتی که دوباره گفتناش هم وضع را از آنچه هست بدتر میکند. به هر حال شاید خوشایند نباشد که صاحب یک اثر هنری یا نویسنده به کارش سنجاق بشود و پای ثابت همهی بحثهای حاشیهای اثر باشد...
با این حال من ترجیح میدهم لذت خواندن این رمان را برای خودم نگه دارم و همانطور که وعده داده بودم، چند خطی دربارهاش بنویسم.
سوای اینها، کافه پیانو رمان متمایزی ست چون اغلب رمانهایی که در سالهای اخیر نوشته شدهاند، فضای امروزی ندارند. خواننده وقت ِ خواندن آنها از دنیای خودش و اطرافاش قطع میشود و نه اینکه این ویژگی ِ بد رمانها باشد، اما به نظر من خوانندههای امروز با رمانی که در دنیای خودشان روایت میشود ارتباط بیشتری برقرار میکنند. نمیتوان «پاگرد» حسن شهسواری را مقایسه کرد، اما میخواهم بگویم من ِ مخاطب آن رمان را هم یکنفس خواندم چون فضای داستان، همین فضای شهری و آدمهای زندگیهای خودمان است و صدالبته ماجرای اصلی رمان. خیابانهایش، آدمهایش، حرفهای شخصیتها و همهی چیزهایی که مخاطب با خواندنشان میتواند فقط چند لحظه چشمهایش را روی هم بگذارد و فکر کند داستان کسی را میخواند که درست مثل خودش است.
در این میان کار ندارم دیگر به اینکه رمان چطور تمام شد و چه و چه. رمانی که ماجرا محور نیست، رمانی که روی یک خط صاف پیش میرود نمیتواند پایان ِ هیجانانگیز یا خیلی خاصی داشته باشد. مگر روزمرگی ِ آدمها پایانی دارد؟ یا مثلاً اگر کافه پیانو طور دیگری رها میشد، با ملالی که در کل داستان وجود داشت تناقض پیدا نمیکرد؟
با اینکه معتقدم اینطور داستانها که خصوصیات ِ زندگی ِ آدمهایی در یک دورهی زمانی خاص در آنها روایت شده تاریخ مصرف دارند، اما فکر میکنم حداقل در این دورهی زمانی کمتر کسی از خواندناش «پشیمان» میشود و البته خوشحالم که در این وانفسای نشر و آمار پایین کتاب خوانی و این اتفاقات، یک رمان منتشر شده که از کافهچی ِ «ماگ» جردن تا استاد دانشگاه آنرا میخوانند و از آن جالبتر به دیگران توصیهاش میکنند.
در نهایت این روزها موج کافه پیانو راه افتاده و امیدوارم رمان ِ بعدی نویسنده که از همین حالا دارد تبلیغاش را میکند، تمام این رشتهها را پنبه نکند.
]]>این رو برای اونهایی گفتم که به من میگن چرا با مردها راحتتر همکاری میکنی و کسایی که فکر میکنن میتونن دوتا زن رو کنار هم وادار به کار کنن!
]]>:: پینوشت:
از خانمهای محترم کسی سفر لازم نشده که دوست داشته باشه بیاد؟
با عشق، تقدیم به خواهرم؛ دلیل شادیم، نور امیدم، خندهی لبم، همهچیزم
قطره بودی
غنچه بودی گل شدی. لبخند بودی خنده شدی. قطره بودی رود شدی.
ستاره بودی ماه شدی. نهال بودی درخت شدی.
دلیل عطر خوش دشتم شدی. دلیل شادیام شدی. تشنه بودم سیراب شدم. خاک بیدرخت بودم باغ شدم.
شبهای تاریک داشتم، مهتاب امید دارم. تنها بودم، یار دارم.
من، تو را دارم.
:: پینوشت ۱:
دلیل عطر خوش دشتم شدی! فوقالعاده ست!
:: پینوشت ۲:
مجموعهشعر اول شیرین اسماش «پرواز در باران» است که با مقدمهی مرحوم عمران صلاحی منتشر شده و مجموعهی دوماش، «حبابهای آرزو» هفت ماه است که در ارشاد و در انتظار مجوز مانده که امیدوارم به زودی منتشر شود.
:: پینوشت بعد از برنامه:
تجربهی اجرای برنامهی زنده در رادیو، بیش از آنچه فکرش را میکردم هیجانانگیز، جذاب و دوستداشتنی بود. آنهم برای من که هر روز بیشتر از روز قبل مشتاق تجربه کردن ِ چیزهای نو هستم. در این چند روز اخیر که درگیر مقدماتِ برنامهی امشب در رادیو گفتوگو بودم، دوستان خوبی با بزرگواری راهنماییام کردند که اگر کمکهایشان نبود الان حس ِ تجربهای شیرین را نداشتم. از خانم بلقیس سلیمانی و نیز رضا ساکی و جلال سمیعی که چند سال سابقهی کار در رادیو را دارند، به خاطر لطف بیدریغشان سپاسگزارم.
]]>
علیالحساب فقط پیشنهاد خرید و خواندن دو کتاب را میدهم که به زودی دربارهشان خواهم نوشت:
رمان «کافه پیانو» نوشتهی فرهاد جعفری، نشر چشمه.
«بیست و یک داستان از نویسندگان معاصر فرانسه»، گردآوری و ترجمهی ابوالحسن نجفی، نشر نیلوفر.
]]>
دوست بدارم؟
چهکسی را؟!
در کوتاه زمانی که پیش روی منست
بیتابی این رنج بزرگ را بر نمیتابم
و میدانم که عشق جاودان، ناممکن است
هیچ تابهحال به تماشای خودت نشستهای؟
به تماشای چهرهای
که خاطرهای از دیروز در خاطر ندارد
شادی، اندوه، و همهچیز
در نگاه تو هیچ است
و عشق؟!
بیماری شیرینی که دیر نخواهد پایید
تا به اشارت عقل به پایان رسد
و زندگی
همچنانکه با نگاهی سرد به جهان مینگری
یک شوخی پوچ و احمقانه است
(لرمانتوف - ۱۸۴۰)
:: پینوشت:
داشتم بایگانی وبلاگ ِ بلاگفا را میخواندم، در یادداشتهای دی ۸۵ رسیدم به این شعر و آنقدر از دوباره خواندناش لذت بردم که حیفام آمد کسانی که آن موقع خوانندهی وبلاگم نبودند، این شعر را نخوانند!