خوشحالی‌های الکی

اگر به همین ها هم دل خوش نکنیم چه کنیم ؟

یک‌سومِ میانیِ مطلب‌تون (مثال‌های خوش‌حالی) رو می‌پسندم. نگاه‌تون در یک‌سومِ پایانی رو نمی‌پسندم. از این جهت که ما باید خودمون رو در قیاس با خودِ آرمانی‌مون بسنجیم نه در قیاس با فعلیتِ کشورهایی که نه انقلابِ اخیری درشون رخ داده، نه هشت‌سال جنگ کردند و... در علومِ اجتماعی و جامعه‌شناسی و مباحثِ توسعه انقلاب یعنی تغییری ساختاری که ابتداءبه‌ساکن (که ممکن این پنجاه سال طول بکشد) عقب‌مانده‌گی و بعد پیش‌رفت. حالا این‌که جنگی به وسعتِ جنگِ ما چه‌قدر می‌تواند یک کشور را از پیش‌رفت‌ها عقب بیندازد و تحریم چه کند و شکاف‌ و گسل‌های قومیتی و سیاسی چه بلایی بر سرِ مملکت می‌آورد و... بماند. البته با شما موافق‌م که از خودِ آرمانی‌مان (یعنی خودی که باتوجه به همه‌ی این اتفاقات هم می‌توانست به فعلیت برسد) هم کیلومترها فاصله داریم. امیدوار باید بود و سعی باید کرد به‌نظرم. بارها گفتم، الآن در زمانی هستیم که حضور و ماندن در کشور موضوعیت پیدا کرده. یک دوره‌ای هرکس سرش به تن‌ش می‌ارزید رفت. مملکت ماند و کسانی که یا شرایطِ اقتصادیِ رفتند نداشتند و یا استعدادِ گرفتنِ پذیرش در آن‌طرف. البته وظیفه‌ی دولت هم این است که شرایطِ ماندن را فراهم کند و محیطِ زیستِ روشن‌فکر را بر او ضیق نکند. خیلی حرف زدم ببخشید :)

حق مان . البته در موردش باید بیشتر فکر کرد.به جز حقوق بنیادین مثل حق حیات سایر حقوق در یک رابطه پیدا می شوند اصلا بدیهی نیستند .آن رابطه یک رابطه متعادل و متوازن است. یک زمانی (همین بیست سال قبل) اتوبوس ها صندلی ابری داشت و همه دریده می شد بعد صندلیها را با کائوچویی عوض کردند حالا او می درید. از طرف دیگر مطلب این است که با فرض اینکه فلان چیز حق مسلم ماست طبعا از اینکه برقرار است حس خوبی دست می دهد سرکوب این حس خلاف طبع سلیم است.

والا ما اگر «مردم» می‌بودیم همه چیز درست می‌شد.به قول این‌ کامنت بالا،کمتر توجه می‌کنیم که ما یک انقلاب سی ساله هستیم و کمتر توجه می‌کنیم به هشت سال جنگ ویران کننده.
حالا حداقل هم سن و ساله‌های من(۲۰) که خیلی کم می‌بینند این‌ها را.یک مقداری فقط این‌که بگوییم تو فلان کشور این‌ها حق مسلم است و ما باید داشته باشیم،مثل این است که بگوییم،وقتی پدر و مادرم بچه‌دار می‌شدند باید فکر خرج من را می‌کردند و حالا من فلان می‌خواهم و بهمان...و همین‌طور فقط توقع دارم که از آسمان پول بیفتد و من هم هیچ زحمتی به خودم ندهم.
نکته‌ این‌جاست که وضعیت مسئولین تو کشور ما این‌قدر خنده‌دار هست که با زور زدن‌ها مقطعی و یکی دو نفری راه به جایی نبرد.یک جرات مردمی می‌خواهد این طور حرف‌ها.کوچیکْ کوچیک باید بالاخره یک‌ کاری کرد.گفتنش ماست هم نمی‌ارزد.(به قولی، جواب حرف شما نباشد!کلا عرض می‌کنم.)که البته خیلی‌ها هم خیلی‌ کارها می‌کنند و کرده‌اند...ما الان همان ایران دهه‌ی شصتیم؟نیستیم.پس یک کسانی،یک کارهایی کرده‌اند.پس می‌شد که بدبخت‌تر باشیم و الان بهتریم...پس باز به قول این کامنت‌ها بمانیم و یک گوشه‌ای بگیریم...وضع ما از فرهنگ بدبخت‌خواه و بدبخت‌ساز می‌آید.اصلا ما مردم فهیم و همیشه در صحنه‌ای نیستیم...که اگر می‌بودیم الان همه آقایانِ دکتر مهندسان تو اِل ای پُکر بازی نمی‌کردند...
ولی خب در آخر حرف شما هم سوز دارد...راست می‌گویید...!

بگذار هنوز هم بهانه ای برای ذوق زدگی باشد در دلمردگی های این شهر...

وقتي
درِ زندون بازه
اوني كه در بره خييييلي خره

يا

به راه باديه دانند قدر آب زلال

چه چیزهایی شما را خوشحال میکند؟ این خدمات مدتهاست باب شده کمی از روز عقبی شما
بعد هم وقتی مثلا قشر تحصیلکرده و روشن فکرمان دست در دست بعضی ها دارند باید هم از چنین خدمت کوچکی خوشحال شد!

:: مریم: گمانم آن‌قدر جای دیگری مشکل داشتید که متوجه نشدید کامنت‌تان به طور کامل از معنا تهی شده. دست کم جوری بتازید که آدم بفهمد چه می‌گویید.

اين يادداشت هايت را كه ميخوانم،بعضى وقت ها،فقط بعضى وقت ها دلم ميخواهد يكى از بسته هاى شكلات داغ كلاسنو ام را بدهم به دستانى كه اين كلمات را مى نويسند :)

:: مریم: :) لطف داری

سلام دوست گرامی.

صبح که از خواب بيدار شدیم باد شاخه های درخت وسط باغچه را شکسته بود. آجرهای روی ديوار یکی در ميان مثل دندانهای مادر بزرگ افتاده بود. ديوار تا صبح آنقدر آب خورده بود که دستش می گذاشتی خراب می شد.

با داستانی دیگر به روزم.منتظر حضور پربارت برای نقد و نظر.

پاینده باشی