« عروسکِ خاموشی، عروسکِ فراموشی | صفحه‌ی اصلی | از شیر مادر حلال‌تر »

دیوانگی‌های بهمنی (۱)

یک وقت‌هایی هم توی زندگی آدم هست، که بالاخره آی‌پاد را وصل می‌کند به لپ‌تاپ و انگار که شب عید شده باشد و وقتِ خانه‌تکانی، می‌افتد به سابیدن فولدرها. آن‌قدر می‌سابد که خاطره‌ی تلخ یک روزهایی را از موسیقی‌اش پاک کند. آن‌قدر پاک که بتواند آی‌پاد را بگذارد روی شافل و خیالش راحت باشد که وسطش حال‌گیری نمی‌شود و یک آهنگی مثلاً نمی‌آید که پرتش کند توی جاده‌ی مزخرف جنوب یا جاده‌ی مزخرف شمال یا هر جاده‌ای که به یک مزخرفی وصل باشد و بخواهد سرخوشی ِ روز را از آدم بگیرد. آن‌قدر می‌سابد تا آی‌پاد از هر خاطره‌ی تلخی پاک بشود و بعد... یک وقت‌هایی هم توی زندگی آدم هست که بالاخره آی‌پاد استریلیزه شده را می‌گذارد جلوی رویش و ترکمن علیزاده را پخش می‌کند توی آرامش ِ لحظه‌های بعد از خانه‌تکانی و فکر می‌کند به خاطره‌های خوشی که به این راحتی خیال رفتن ندارند و جای‌شان امن‌تر از آن چیزی است که به خانه‌تکانی ِ پیش از موعد آی‌پاد آدمیزاد بند باشد.

:: موسیقی متن
یار جانی، محسن نامجو، آلبوم الکی