« نفس بکش | صفحه‌ی اصلی | محبوب‌ترین‌های داستانی ِ ۸۸ »

ولو حتی بعید عنی فی قلبی هواک

شانزده ساله‌ام. کمی اضافه‌وزن هم گیرم آمده. هنوز ام‌پی‌تری پلیر و این تکنولوژی‌ها فراگیر نشده. واکمن دارم. واکمن سونی که با پول خودم خریده‌امش. کار که نمی‌کنم. پول خودم یعنی همان پول بابا که ذره ذره جمع کرده‌ام و به خاطر تلاش‌ام تو خرج نکردن‌شان شده پول خودم. با واکمن‌ام آهنگ‌های خفن گوش می‌کنم. دست کم به خیال خودم خفن. ریچارد مارکس و بون جووی می‌جوم. عصرها هدفن‌ها را می‌چپانم توی گوشم و پیاده از خانه‌مان در تله‌الخیاط می‌روم تا رمله البیضا. می‌روم ساحل شنی. می‌دوم. می‌دوم. می‌دوم. چهارشنبه‌هایش را بیشتر دوست دارم. حدود ساعت شش اگر بنشینم به نفس تازه کردن، هواپیمای ایران‌ایر از جلوی چشمم رد می‌شود. می‌دوم. می‌دوم. می‌روم سمت روشه. روبه‌روی صخره‌ها می‌ایستم. باد می‌پیچد توی تن‌ام. باد می‌پیچد توی لباسم. گاهی آن‌قدر زیاد می‌شود که چشم‌هایم را نمی‌توانم باز کنم. هر روز برای کم کردن وزن می‌روم. و هر روز بعد از این که حسابی باد می‌خورم، کج می‌شوم سمت هالیدی‌این. می‌روم مک دونالد. می‌روم قل می‌خورم لای مغازه‌ها. سیب‌زمینی سرخ کرده می‌خورم. و بی‌خیال می‌شوم که شانزده ساله‌ام و دلم می‌خواهد وزن‌ام کم باشد. وزن‌ام کم باشد؟ وزنی نداشتم. توهم اضافه‌وزن داشتم. دنبال بهانه بودم برای دویدن. می‌دویدم تا سیب‌زمینی بخورم، تا جان بکنم برای رسیدن به جلوی صخره. تا با خستگی ول بشوم جلوی باد و بگذارم حالم را دگرگون کند.

از وقتی برگشته‌ایم و توی تهران زندگی می‌کنم، گاه و بیگاه دلم هوای بادهای مدیترانه را می‌کند. دیوانه می‌شوم. دست و پایم می‌لرزد. جایگزینی ندارد. هیچ جایگزینی ندارد. حتا رفتن به منجیل هم این بی‌قراری را درست نمی‌کند. هنوز نمی‌دانم فقط ساحل مدیترانه است که این‌طور یقه‌ی آدم را می‌گیرد،‌ یا همه‌جای دنیا همین‌طوری است. هرچه هست، شانزده سالگی‌ام را می‌خواهم، دویدن‌هایم را، لاغر شدن‌ام را و شب‌های ساحل مدیترانه را. ساحل مدیترانه را... ساحل مدیترانه را.‏

:: حس و حال: 

باد نوبهاری، محسن نامجو