« در حاشیه‌ی لغو مجوز «شاخ» یا چرا کار، کار انگلیسی‌ها نیست؟ | صفحه‌ی اصلی | کجا ممکن است پیدایش کنم؟ »

No food with the face

من هیچ‌وقت سعی نکردم گیاهخوار بشم. واقعیت‌اش هم اینکه همیشه یه جور خاصی به مقوله‌ی گیاهخواری نگاه کردم. اعتقاد عمیق دارم که نمی‌شه موادی که از گوشت به بدن می‌رسه با گیاه‌های پروتئین‌دار و سویا و... تامین کرد. از خوردن گوشت گاو و گوسفند حالم بهم نمی‌خوره و بدون عذاب وجدان مرغ می‌خورم. اما همیشه یه درگیری درونی با گوشت‌خواریم داشته‌ام. به جز گوشت گاو و گوسفند و مرغ، نمی‌تونم هیچ حیوون دیگه‌ای رو بخورم. از تصور خوردن گوشت حیوون‌های دیگه حال بدی بهم دست می‌ده. آدم‌هایی که بلدرچین می‌خورن برام عجیب هستن. خوردن ماهی خیلی وقت‌ها عذابم می‌ده و خدارو مدت‌هاست شکر می‌کنم که به خوردن حیوون‌های بدبخت آبزی حساسیت پیدا کرده‌ام و پرهیز دائم دارم دیگه از خوردن‌شون. ماهی و میگو نزدیک یک ساله از برنامه‌ی غذایی‌ام حذف شده‌ان. و هرچند وقت یکبار گیر می‌افتم توی عذاب وجدان خوردن گوشت. وقت گرسنگی مدام جلوی چشمم می‌آد که یه حیوون رو سر بریده‌ان و حالا گذاشته‌ان جلوی من. استیک آبدار رو نمی‌تونم تحمل کنم چون یادم می‌اندازه که یه حیوون مرده رو دارم با چاقو می‌برم. توی زندگی‌ام مرغ و گوشت نتونسته‌ام پاک کنم از بس که طاقت ندارم و این درگیری ِ به زعم خیلی‌ها «سانتیمانتال» رو همیشه داشته‌ام که چرا گوشت‌خواری می‌کنم وقتی کافیه یه لحظه فکر کنم دارم گوشت حیوون می‌خورم؟

برای آدم شکمویی مثل من که اه اه و پیف پیف غذاخوردن نداره، کله‌پاچه یه بهشت صبحگاهیه. ولی همیشه و همیشه با این درگیری ِ پنهان از چشم مردم که چرا باید از خوردن گوشت بناگوش و زبون یه حیوون بدبخت من لذت ببرم؟ بعد برای خودم جواب دارم. حیوون‌ها همدیگه رو می‌خورن، ما هم بعضی حیوون‌ها رو می‌خوریم. یه جور قانون بقای طبیعت اصلاً. به هر حال یه حیوون‌هایی غذای یه حیوون‌های دیگه‌ان و تو این زمینه من دست کمی از یک حیوون دوپا ندارم که می‌تونم گوشت گوسفند بخورم. بعد فکر می‌کنم خب به خاطر این نیست که من زورم به گاو و گوسفند و مرغ می‌رسه؟ بعد می‌گم خدا رو چه دیدی شاید اگر زور اونا به من می‌رسید من رو می‌خوردن. بعد یه درگیری وحشتناک با مقوله‌ی گیاه ِ گوشت‌خوار پیدا می‌کنم که اصلاً از اساس بهم می‌ریزه ذهنم رو. و کلاً وضعیت اسفناکی توی کله‌ام درست می‌شه که گاهی اوقات لذت خوردن رو ازم می‌گیره و باعث می‌شه تمام مدت فکر کنم چرا گوشت‌خواری؟ چرا گیاه‌خواری؟ بعد می‌افتم توی ورطه‌ی بررسی درونی خودم و به نتایج جالبی نمی‌رسم. یه جور ضعف احساس می‌کنم. یادم می‌افته که وقتی شنیدم یه عده ماهی کیلکا رو با لذت می‌خورن غمگین شدم. آخه کیلکای بدبخت به اون ریزی چرا باید خورده بشه؟ بلدرچین چرا؟ حتا بوقلمون برای چی؟ بعد به خودم می‌گم پس مرغ و گاو و گوسفند چطور شدن؟ و این درگیری همین‌طور که سالیان دراز با من بوده، سالیان دراز هم با من می‌مونه. 

حسودی‌ام می‌شه به آدمایی که با این دغدغه‌های ریز زندگی‌شون کنار اومده‌ان و تکلیف‌شون با خودشون معلومه. دغدغه‌هایی که سانتیمانتال نیستن به خدا. آدم وسط رسیدگی به مشکلات زندگی و حل و فصل امور دنیا و مدیریت جهان و جنبش سبز و سرانه‌ی مطالعه و کتاب‌های تازه و ترجمه‌های بد و درست بنویسیم و «اگر با من نبودش هیچ میلی» و خلاصه این چیزها، می‌تونه به غذایی هم که می‌خوره، فکر کنه. ولی آخه بلدرچین؟ ماهی کیلکا؟