ما همیشه‌عابران ِ خیابان ولیعصر

راستی اگر دوستان با آقایان ده نمکی و حجت الاسلام پناهیان ارتباط دارند .ازایشان بپرسند این اثر کار کیست؟[ناراحت]

با
دلایل پخش نشدن ربنای شجریان از تلویزیون
به روزم.

توي پست نوستالژي كافه تيتر از تو هم ياد كرديم . و همه رفته هاي از اين ديار

چشم های تو سیاسی بود..مثل شیر و شراب

اتفاقا من هم هرچه وبلاگ می خوانم این روزها طرف یا دارد مهاجرت می کند و خداحافظی، یا مهاجرت کرده و از آن ور وبلاگ می نویسد. من هم می خواهم توی وبلاگم با همه خداحافظی کنم و بگویم که مثلا خارج هستم...

در قحطي صيد
طعمه خود صياد است ..
..
..

!!

سلام
خوشحالم که هنوز می نویسی
موفق باشی...

راست گفتی. دلم گرفت.

راست میگویید؛ به راحتی خوردن یک لیوان آب؛ کوچ دسته جمعی دوستان به پراگ؛ بوداپست؛ فرانکفورت؛ لندن؛ زوزیخ؛ باکو و بازهم

با شما کاملا موافقم. این روزها سئوال هایی که از هم می پرسیم این است که: فلانی ایرانه؟ هنوز نرفتی؟ اِ تو هم داری می ری؟ تو نمی خوای بری؟ و...
یادم هست یک زمان نه چندان دور- 2 یا 3 سال پیش- در تحریریه مجله ای کار می کردم- آن مجله 2 ساله که لغو امتیاز شده- که روزهای دوشنبه گروه گزارش جلسه ای برگزار می کردند. برای تعیین و سوژه ها و کار روی گزارش ها و مصاحبه های انجام شده.
از آن جمع ده پانزده نفری شاید الان فقط 3، 4 نفرمان هنوز در ایران هستیم.

سلام
اره همینطوره
و چه غمین است روزهای اینگونه
روزهای که تازگی هر چیز رخت بر بسته است حتی دوستت دارم ها
همین

آدم دلش مهاجرت می خواهد آن قدر که همه می روند. جای جدید، مردم جدید، عادت جدید...

فریانه که گفتی احیاناً خواهری به نام فرانک نداشت؟

با جمله آخری که نوشتین خیلی موافقم اینجا هرچقدر هم که دوستهای خوبی پیدا کنیم باز هم غربتی که در فضاست
یک وقتهایی بیخ گلوی آدم را میگیرد فکر میکنم حالا حالاها باید با این حس زندگی کنیم امیدوارم یه روزی دوباره ایران رو برای زندگی انتخاب کنیم

اصغر فرهادی مردی که حرف نمی زند

مدت ها ساختيم و ساخته شدند حالا كه تازه يه چيزائي رو ميفهمند ميرن..
اين آسون ترين كاره كه بري...

نريم در دراز مدت سودش بيشتره

متشكر از نوشته هات