« قضاوت در حضور دیگران | صفحه‌ی اصلی | نمایشگاه ِ «صبر و استقامت» »

کتاب‌های محبوب من

در پاسخ به فراخوان خوابگرد، به عنوان یک وبلاگ‌نویس سه کتاب محبوب‌ام را که در سال ۸۷ منتشر شده‌اند، می‌نویسم.

برف و سمفونی ابری، پیمان اسماعیلی
که فضای خاص داستان‌هایش در ذهن‌ام روشن و قوی مانده و وهمی که در سطر سطر برخی داستان‌ها بود، هنوز گاهی قلقلکم می‌دهد. خصوصاً به خاطر دو داستان «میان حفره‌های خالی» و «گرای پنجاه و پنج» بهترین کتاب داستانی بود که سال ۸۷ خواندم. 

مونالیزای منتشر، شاهرخ گیوا
یکی از بهترین رمان‌اول‌هایی که خوانده‌ام. به خاطر داستان گیرا و تسلط نویسنده بر فرم روایت‌اش. این‌که زبان هر فصل مطابق با دوره‌ی تاریخی که ماجرا در آن اتفاق می‌افتاد، عوض می‌شد و این‌که یک نفس خواندم‌اش و از خواندن‌اش لذت بردم.

خنده را از من بگیر، جواد ماه‌زاده
که خاطرات دهه‌ی شصت را آن‌قدر دلنشین داستانی کرده بود و آن‌قدر در خلق راوی نوجوان و ماجراهای زندگی‌اش موفق بود که دلم نمی‌خواست رمان تمام شود و برگردم به همین روزهای جوانی. به خاطر اینکه جنگ را بدون این‌که توی ذوق بزند و توی چشم باشد، از زاویه‌ی دیگری نشان داد. به خاطر این‌که با همه‌ی داستان‌هایی که در آن‌ها جنگ حضور دارد، فرق می‌کند. و آخر سر به این خاطر که دلم می‌خواست بعد از تمام شدن رمان بگویم: خنده را از من نگیر؛ جنگ را از من بگیر! (گفتن که ندارد، جواد ماه‌زاده هنوز که هنوز است، در زندان اوین روز و شب می‌گذراند).

:: مرتبط:
قضاوت در حضور دیگران