« روایت‌هایی از منهتن (۲) | صفحه‌ی اصلی | فقط یک روز »

شب ِ ممکن*

چند ماهی می‌شود که برای خواندن نوشته‌های روی تابلوهای بزرگراه‌ها، مجبور نمی‌شوم چشم‌هایم را تنگ کنم و خودم را بکشم. با عینک جدیدم، راحت می‌توانم بخوانم که شهردار پیام تبریک نوروزی روی این تابلوهای نوشته‌دار برایمان فرستاده. همین تابلوها که می‌گوید همت سنگین، شیخ‌بهایی تا مدرس یا استفاده از تلفن همراه، احتمال خطر تصادف. همین‌طور که از دور به تابلو نزدیک می‌شوم و می‌خوانم که «بهاری بمانید و...» فکر می‌کنم چقدر هیجان‌انگیز بود اگر امشب، می‌توانستم کامپیوتر این دستگاه را هک کنم، رویش یک جمله بنویسم به عنوان یادگاری.

پایم را روی پدال گاز فشار می‌دهم، دلم برای ماشین‌ام می‌سوزد. تا به حال این‌طور پدال گازش را فشار نداده‌ام. انگار دندان‌هایم را گذاشته باشم روی نرمه‌ی بازوی کسی، بعد اول شوخی شوخی فشار بدهم، بعد یکهو یک حس خون‌آشام بودن زیر لثه‌هایم بدود و فشار دندان‌ها را بیشتر کنم، بیشتر کنم، بیشتر کنم تا دیگر ماجرا آن وجه شوخی و لوسی‌اش را از دست بدهد و دردسر درست کند. پایم را همین‌طور خون‌آشام‌وار فشار می‌دهم روی پدال گاز. قوطی کبریتی که این هاچ‌بک باشد، همین‌طور می‌لرزد. سرگیجه آرام آرام سراغم می‌آید، می‌دانم که وقتی چشم‌هایم کمی تار شد، وقت‌‌اش می‌رسد. عوارض جانبی ِ یک قرص، کمی گیجی بود، حالا با این همه قرص چشم‌هایم آرام آرام تار می‌شوند، حالا از پشت عینک جدیدم هم دیگر نمی‌توانم پیام نوروزی شهردار را بخوانم. این ساعت ِ شب، همت ترافیک ندارد. پیام نوروزی را رد می‌کنم، حوصله ندارم مثل این فیلم‌ها تمام خاطرات‌ام از آدم‌ها جلوی چشم‌ام بیاید. حتا نمی‌خواهم فکر کنم آدم‌هایی که دوستم دارند چطور درباره‌ام فکر می‌کنند. مثل این مریض‌های روانی هم به فکر تیتر روزنامه‌ها نیستم. تابلوی سبز ِ مدرس شمال، مدرس جنوب، کرج فرودگاه را هم رد می‌کنم، حالا وقت‌اش رسیده. فرمان یکهو می‌پیچد، سرم گیج می‌رود، دلم به هم می‌خورد، پایم را از روی پدال گاز بر نمی‌دارم، نرده‌های کنار پل فجر از جا کنده می‌شوند، وسوسه‌ی این پل بالاخره کار خودش را کرد. توی هوا معلق می‌شوم، پایم را از روی پدال گاز بر نمی‌...

 */ شب ممکن، نام رمان تازه‌ی محمدحسن شهسواری ست.