« روایت‌هایی از منهتن (۱) | صفحه‌ی اصلی | روایت‌هایی از منهتن (۲) »

به جای عید مبارکی

من قصد ندارم توی سال جدید، هیچ کار خاصی بکنم. سال‌های قبل این‌طوری نبود. مثلاً عید پارسال، دلم می‌خواست یک عالمه کار ِ خاص انجام بدهم. خیلی‌هایشان را هم توانستم. بعد عید پارسال دلم نمی‌خواست خیلی کارها بکنم، که کردم! برای خودم همیشه قبل از عید می‌نشینم به برنامه‌ریزی و نهیب‌های درونی که مثلاً نوشتن فلان چیز را امسال تمام کن، تکلیف ترجمه کردن را روشن کن، پی تدریس کردن را بگیر، این دانشگاه سرجهازی را بالاخره تمام کن، با دوست‌هایت مهربان باش، دوست‌های تازه پیدا کن، آدم‌های مزاحم زندگی‌ات را حذف کن... چه می‌دانم! همیشه قبل از عید برای خودم یک لیست بکن، نکن دارم که همیشه نصف‌اش هم در حد آرزوهای یک جوان ِ در آستانه‌ی سال ِ نو باقی می‌ماند.

امسال دلم نمی‌خواهد هیچ کاری بکنم! تا همین الان هم که یک روز مانده به تمام شدن سال نحس، هیچ برنامه‌ای توی ذهنم نریخته‌ام. ننشستم خودم را خط‌کشی کنم، یا به خودم خط بدهم و سرکوفت بزنم. جز یک چیز. یعنی همه‌ی آرزوهای گاه تکراری‌ام را هم بی‌خیال می‌شوم، امسال می‌خواهم تمام تلاش، انرژی، وقت، سرمایه، حوصله، شما بگویید همه‌ی چیزهایی را که یک آدم برای خودش دارد، بگذارم وسط تا فقط بتوانم «غر» نزنم!

امسال بیشتر از هر چیزی، از اطرافیان‌ام شنیدم که «غرغرو» شده‌ای. حالا نه این‌که نبوده‌ام، اما به گمانم امسال آن‌قدر نیمه‌ی خالی این لیوان لعنتی را دیدم و بلند بلند اعلام کردم، که حتا فرزند شیطان دوستم هم یک‌بار به پدر و مادرش گفته: «خاله مریم که هروقت می‌آد خونه‌ی ما فقط غر می‌زنه!». من می‌ترسم وقتی یک بچه‌ی پنج-شش ساله هم این‌قدر این «غرغر»های من به چشم‌اش آمده. 

سال «صبر و استقامت» برای من، سال غر نزدن است. قسم می‌خورم. 

سال نو مبارک