« همنوایی شبانه زیر آسمان ابری | صفحه‌ی اصلی | به جای عید مبارکی »

روایت‌هایی از منهتن (۱)

در این‌جایی که من هستم، منهتن، کافی ست سرت را کمی به کار خودت گرم نکنی، گوش‌هایت را آزاد بگذاری بشوند یا گاهی بلند بشوی برای هواخوری یا استراحت جایت را عوض کنی. جمله‌ها و کلمه‌ها همین‌طوری در هوا می‌پیچند که برایت داستان تعریف کنند. کافی ست اتاق‌ات را عوض کنی، بروی بنشینی آن‌جایی که پنجره‌اش را می‌شود بدون نگرانی باز کرد. بعد از همان یک‌ذره پنجره‌ای که باز مانده، باز هم جمله‌های داستان‌های ناگفته خودشان را می‌کشانند توی اتاق و آویزان گوش‌ات می‌شوند که مارا هم بشنو.

منهتن دو دنیای متفاوت دارد.  دیکتاتوری و دموکراسی را راحت می‌توانید اینجا ببینید. یک‌جا باید برای آب خوردن‌تان هم مجوز بگیرید، یک‌جا می‌توانید هرکاری عشق‌تان می‌کشد انجام بدهید، فوق‌اش با گردن ِ کمی کج. 

یکی از دوستان عزیزم در دو روز گذشته به من انگیزه داد که روایت‌هایم را از منهتن بنویسم. ۲۴ ساعت فکر کردم تا ناگهان این صفحه را باز کردم و این‌ها را نوشتم. فکر می‌کنم برای رها شدن از عذابی هم که می‌کشم، پناه آوردن به نوشتن این‌ها بهترین کار باشد. 

منهتن؟ جایی همین نزدیکی، که نام‌اش از سر یک شوخی ِ خنک و بی‌مزه، شد این..