« دریغ از پارسال | صفحه‌ی اصلی | همنوایی شبانه زیر آسمان ابری »

بادها خبر از تغییر فصل می‌دهند

پنجره‌ی کنارم را باز کرده‌ام، لوردراپه‌ها سرجایشان هستند، از لای آن‌ها نور تند خورشید افتاده روی میزم و کتاب‌هایی که روی هم تلنبار کرده‌ام. صدای محمد نوری در دفتر پیچیده، هر چند دقیقه یک‌بار، باد می‌پیچد لای لوردراپه‌ها، آن‌ها هم با صدا تکان می‌خورند، جا باز می‌کنند برای نور خورشید که بیشتر بتابد روی میزم، نور هربار که باد می‌آید، خودش را تند می‌کشاند روی دست‌هایم، روی مانیتورم، روی لیوان چای‌ام که همیشه نصف‌اش می‌ماند و سرد می‌شود.

با این باد، آن‌هم وقتی که یکهو خودش را می‌اندازد توی اتاق و روی میزم می‌چرخد و کاغذهایم را بلند می‌کند، هوایی می‌شوم. دلم هوای ساحل دریا می‌کند. این باد برای من یادآور آن سال‌های زندگی در شهر ساحلی ست، این باد دلم را می‌برد کنار مدیترانه و آفتاب‌اش. دلم هوایی شده و دست و دلم سخت به کار می‌رود. وقتی این‌طور باد می‌پیچد، دلم می‌خواهد از همین پنجره سر بخورم بیرون، همه‌چیز را ول کنم، بروم. بروم کنار ساحل. 

کارهایم روی میز مانده. باید تا یک ساعت دیگر فایل هفتصدتایی را ببندم. باید پنجره را ببندم، و عجیب آن‌که همین الان که این جمله را نوشتم، باد خودش را جمع کرد، لوردراپه‌ها را با خودش کشاند لای پنجره و انگار که با قهر، شیشه را بست. فقط چند روز دیگر... شاید بتوان با باد همراه شد. شاید بتوان با باد، رها شد.