که آسودگی ما، عدم ماست؟

سلام!

در ناامیدی بسی امید است. راست‌اش عصری با شنیدن توقیف "اعتماد" آمدم به شما نامه بدهم که خواندم "ایران‌دخت" هم رفته! حالا برای‌تان می‌نویسم قصه چه بود!

نمیدونم چی بگم
با اینکه می دونستم یک روزی اتفاق میفته اما خبرش عین شوک بود واسم
باورش سخته
نمیتونم هضمش کنم .....

دلم براي اين ستون خيلي تنگ مي شود...
تو از آن همه بغض نگفتي،از آن همه بهت!من هم نمي گويم تا اين بغض بيخ گلويم انباشته شود و انباشته و و و...آنقدر كه گلويم باد كند و ديگر هيچ "دستي" نتواند به زور نفس از من بگيرد!...
‏
پ.ن:
مي داني كه چه ميزان دلتنگ ستون سيزده مي شوم...آن همه دلواپسي و غرغرهايم را مي داني...نمي گويم به تكرار!

مثل شوک

من به اعتماد و ضمیمه هایش اعتیاد داشتم

ترس از کاغذ و قلم و اندیشه و ادب اوج حقارت است و

بس.

عکس دسته جمعی بچه های تحریریه را که دیدم، سر دردم یادم رفت... یاد اشک های قوچانی افتادم وقتی هم میهن بسته شد

یه حسی دارم مثل «آااااااااخ»

سلام. به عنوان یک همکار بسیار ناراحت شدم از توقیف روزنامه. اعتماد را خانه ی کلماتم می دانستم. به واقع روزنامه نگاران وطن ندارند. برای تان وطن جدیدی آرزو می کنم

من هرگز روزنامه نمیخونم ... سالهاست که ترک رسانه کردم ... اما واقعا غمگین شدم
اینجا به جز درد و دروغ
همخانه ای با ما نبود
در غربت من مثل من
هرگز کسی تنها نبود
عشق و شعور و اعتقاد
کالای بازار کساد
سوداگران در شکل دوست
بر نارفیقان شرم باد
ای نازنین ای نازنین
در آینه ما را ببین
از شرم این صد چهره ها
در آینه افتاده چین

مثل هميشه باز افسوس تا افسوسي ديگر...

اعتماد رو توقیف کردند . تو چرا اینحا رو توقیف کردی ؟

به آرامي آغاز به مردن مي كني
(شعرى از پابلو نرودا )
ترجمه احمد شاملو

به آرامي آغاز به مردن ميكني
اگر سفر نكني،
اگر كتابي نخواني،
اگر به اصوات زندگي گوش ندهي،
اگر از خودت قدرداني نكني.

به آرامي آغاز به مردن ميكني
زماني كه خودباوري را در خودت بكشي،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن ميكني
اگر بردهي عادات خود شوي،
اگر هميشه از يك راه تكراري بروي ...
اگر روزمرّگي را تغيير ندهي
اگر رنگهاي متفاوت به تن نكني،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكني.

تو به آرامي آغاز به مردن ميكني
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايي كه چشمانت را به درخشش واميدارند،
و ضربان قلبت را تندتر ميكنند،
دوري كني . . .

تو به آرامي آغاز به مردن ميكني
اگر هنگامي كه با شغلت، يا عشقت شاد نيستي،
آن را عوض نكني،
اگر براي مطمئن در نامطمئن خطر نكني،
اگر وراي روياها نروي،
اگر به خودت اجازه ندهي
كه حداقل يك بار در تمام زندگيات وراي مصلحت انديشي بروي . . .

امروز زندگي را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاري كن!

نگذار كه به آرامي بميري