« از همین اطراف | صفحه‌ی اصلی | که آسودگی ما، عدم ماست؟ »

صبح بخیر، تهران!

اطرافیان‌ام خوب می‌دانند که رانندگی، یکی از بزرگترین لذت‌های زندگی من است. در یک چیز اما با همه‌ی آن‌ها که به اجبار پشت فرمان می‌نشینند اشتراک دارم: تنفر از ترافیک! خیابان‌ها و بزرگراه‌های تهران هم که صبح‌ها مثل پارکینگ سیار هستند. اگر پای آدم روی گاز نباشد، فکر می‌کند یک طبقه پارکینگ به اندازه‌ی نصف تهران بدون اینکه یک ماشین ازش کم یا زیاد بشود همین‌طور شهر را می‌گردد.

یک هفته می‌شود که به طرز احمقانه‌ای، از ساعت هفت و نیم تا هشت و نیم توی ترافیک صبح تهران رانندگی می‌کنم. برنامه‌های صبح رادیو اغلب چنگی به دل نمی‌زند، خودم هم از بس آدم ِ بعدازظهری هستم، که همه‌ی آهنگ‌های دوست‌داشتنی‌ام فقط وقت غروب یا شب کیف می‌دهند، با آفتاب تیز و هوای سرد صبح همه‌شان می‌شوند یک مشت سر و صدای مزاحم. تنها کارم این یک هفته تماشای قیافه‌های مردم توی ماشین‌های اطرافم بوده. آدم‌هایی که خواب رانندگی می‌کنند، آدم‌هایی که سرحال‌اند، آدم‌هایی که آرایش کرده، آب و شانه کرده قبراق توی ماشین نشسته‌اند.

امروز صبح به این فکر می‌کردم که مردم شهر دو دسته هستند. آن‌هایی که صبح‌ها سر یک ساعت معین می‌آیند بیرون، توی ترافیک می‌مانند، زمان‌بندی می‌کنند که هشت و نیم صبح کارت بزنند و بنشینند پشت میزشان. و آدم‌هایی که خواب صبح را از خودشان حرام نمی‌کنند، سر حوصله صبحانه‌شان را می‌خورند و وقتی دسته‌ی اول خیابان‌ها را خالی کردند و پشت میزهایشان مستقر شدند، تازه بیرون می‌زنند و حتا نمی‌دانند شیفت صبح زودی‌ها چقدر به آن‌ها حسودی‌شان می‌شود. توی همین فکرها بودم برای خودم که یک عروسک خاص و حالا تکراری شده چشمم را گرفت. بعد بوگیر بامزه‌ی کنارش چشمم را گرفت، بعد سپر له شده‌ی پراید سفید را دوباره دیدم، لاینی که در آن بودم حرکت کرد، رسیدم کنار ماشین‌اش، به خانم ِ راننده‌ی همسن و سال خودم علامت دادم که شیشه را بکشد پایین. هر دو صدای ضبط‌مان را کم کردیم. بهش گفتم: «می‌دونی ما هر روز صبح داریم توی همین ساعت، با همدیگه توی همین مسیر می‌ریم سر کار؟». خندید گفت: «تو هم فاطمی کار می‌کنی؟». گفتم: «نه، ولی برای رسیدن به انقلاب باید از فاطمی گذشت.». بعد به همین یک جمله‌ی خنک من بلند بلند خندید و گفت: «چه جالب. فردا صبح می‌بینمت». 

بعد عروسک بلوط‌دوست ِ توی کارتون عصر یخبندان با خانم صاحب‌اش از من دور شدند و من یادم افتاد که باید دوباره پلیس‌های قبراق صبح‌گاهی را دور بزنم که طرح ترافیک ازم نخواهند و... شما آن ساعت خواب بودید. مهم نیست بقیه‌ی مسیر دیگر به چه فکر کردم.