از همین اطراف

خوش به حالتون! منم هنوز هم آرزوش را دارم!
باید خیلی دلچسب باشه!

من این فانتزی را با برپایی نمایشگاه کتاب در شهرستان ها مزه کردم. نمایشگاه شلوغ بود جواب نمی داد. بعد یکی از زیباترین و دنج ترین کتاب فروشی های ایران را در اهواز راه انداختم.2 ماه بعد واگذارش کردم.آدمهایی مثل خودم که عشق کتاب بودند امانم را بریده بودند. کتاب فروشی هرچه بهتر باشد شلوغ تر است.فانتزی با امتداد و توالی نسبت عکس دارد

ببين دقيقااااا ..من يكي از اون كسايي بودم كه آرزوم داشتن يك كتابفروشي عتيقه با فضايي خاص بود..حس خوبيه ؟؟ هنوز هم مثل همون چيزيه كه تو آرزوت بوده ؟

:: مریم: بودن وسط کتاب‌ها بی‌نظیره. حسی رو که قبلاً می‌تونستم داشته باشم، ندارم. اما همین‌که این‌قدر نزدیک به یک عالمه دنیای داستانی هستم، خستگی کار رو فعلاً می‌گیره. ولی تا آرزوم فاصله داره کلی هنوز

مبارک است.
لطف کنید این بخش وبلاگ‌ها را هم متناسب با تکنولوژی روز به زیور گودر آراسته کنید.

:: مریم: وبلاگ‌هام از طریق گودر به روز می‌شه، لیست‌ام رو فقط باید به روز کنم. همین :)

سلام!

سعی می‌کنم سری به الهیه بزنم... ضمنن مطالب‌تون رو در اعتماد حتمن این‌جا لینک‌ش رو بذارید. از خواننده‌گان‌ش هستیم باور کنید...

شاد زی

:: مریم: چطورین شمااا؟ من شرمنده‌ام خیلی وقت پیش جواب ایمیل‌تون رو باید می‌دادم، این‌قدر خورد به اتفاق‌های بد که بعدش دیگه روم نشد جواب بدم. ممنونم از لطف‌تون. کم کم بخش یادداشت‌های مطبوعاتی رو هم به روز می کنم.

مبارکه دوباره نوشتن.

:: مریم: مرسی رضاساکی‌دات‌کام.

سلام منم ارزوم الان همينه....اصلا دوست دارم بعد دانشگاه نيمه وقت! برم تو يه كتابفروشي كار كنم...ولي به هر كي ميگم همينطوري نگاه مي كنه فكر ميكنه من خلم...

سلام.من علاوه بر کارکردن توی کتابفروشی تو روزهای اوج اصلاحات دوست داشتم توی یک دکه روزنامه فروشی کار کنم.

فکر کن مثلا سرکار به جای این که مثل ما با ماشین حساب و زونکن های اعداد و ارقام و حقوق و دستمزد سر و کار داشته باشی دور و برت قفسه های ادبیات داستانی و شعر باشه...
از کتاب فروشی محبوب گفتی، من این حس را نسبت به کتابفروشی پنجره میدان پالیزی دارم...
ضمنا خوشحالم صفحه ی سیزده دوباره راه افتاد، امیدوارم این دفعه دیگه موقتی نباشه.

:: مریم: مرسی. حسابداری و اصلاً راه دور چرا، ماشین حساب و اعداد و ارقام برای من کابوسه. یعنی جز جمع شدن حقوق‌های معوقه‌ام از روزنامه هیچ وقت دلم نمی‌خواد با ماشین حساب سر و کار داشته باشم. جای شما هم توی اینجا کیف می‌کنم

تهران رو نمیدونم ، اما اینجا توی شهر ما یک کتاب فروشی هست که جای خیلی دلنجیه ، صاحبش یک پیرمرده که اخمالوئه 0فقط برای غریبه ها /یعنی اون موقع اینطوری فکر می کردم ) ، بعد که مشتری میشی باهات حرف میزنه گرم میگیره ، هر بار میرم از تجربه هاش حرف میزنه ، از کتابهاش ، از فیلمهایی که دیده ، از کتابهایی که خونده و باهاشون زندگی کرده
فکر کنم از زندگیش لذت برده
+خوشحالم اینجا درست شد

:: مریم: مرسی. خوشحالم که شماها هم هستین

لذت بخش بود...
خصوصا براي مني كه روياي يك كافه-كتاب را هميشه در سر داشته ام :)
البته تابستان امسال توانستم مدت كوتاهي در يك شهر كتاب فسقلي و دنج مشغول شوم و هي همه اش با دانشجويان و... كه مي آمدند،گپ بزنم و پيشنهاد بدهم و و و...
و همه اش دلم قيژ مي رفت :|
به حالاي تو غبطه مي خورم و غدد حسودي ام به شدت در حال تراوش مي باشند ‎:D‎
راستي،سپاس بابت بازگشايي دوباره ي پاتوق من،صفحه ي سيزده دوست داشتني :) (كه مي شود با كمي اضافات و تغييرات،يك پاتوق دنج شود!فرقش اين است كه بجاي قهوه ي داغ و كيك خوشمزه گرفتن از دستان ليلا حاتمي،مريم مهتدي قلم نگاره هايش را كه كم از كيك هاي ليلا ندارند،به خوردت مي دهد و تو هي كيفور مي شوي...)

خوشحالم که دوباره مینویسی . این پستت برام خیلی جالب بود ادبیاتش عجیب حال و هوای دوستی رو برام تداعی کرد که تو هر روز و هر شب در کنارشی
موفق باشی

:: مریم: مرسی از لطف‌تون. عکس دخترتون رو هم دیدم و ماشالله خیلی با نمکه. منظورتون از اون دوست کتابه دیگه؟ نه؟