« اندر حکایت ما آدم‌های عجیب | صفحه‌ی اصلی | باز هم نوشتن، باز هم ستون کتاب »

یادم تو را فراموش!

همیشه همین‌طور می‌شود. همیشه یادم می‌رود ششم آبان، خودم به خودم یک لبخند پهن بزنم که یعنی یک‌سال دیگر هم وبلاگ‌نویسی‌ات کش آمد و توانستی به هر زحمتی که هست سرپا نگه‌اش داری. هر سال همین‌طور می‌شود. یعنی از همان شش آبان ۸۲ که وبلاگ‌نوشتن‌ام را برای خودم جشن گرفتم (انگار که چه کار مهمی کرده بودم، یا می‌کنم الان!) در تمام این ۶ سال دیگر به کل یادم می‌رفت که سال به سال می‌گذرد و...

دلم می‌خواهد حالا که یادم افتاد به ششم آبانی که گذشت، برای وبلاگم آرزو کنم که صاحب تنبل‌اش، چند وقتی حوصله کند و تمام آرشیو دو وبلاگ ِ قبل از «صفحه‌ی سیزده دات کام» را در آن منتقل کند. اعتراف می‌کنم؛ حسودی‌ام می‌شود به وبلاگ‌نویس‌های قدیمی که آرشیو پرشین‌بلاگ‌شان هم در وبلاگ حالایشان هست، نه مثل من که فایل ووردش را گوشه‌ی فلان درایو هاردم گذاشته‌ام و سال به سال هم یادش نمی‌افتم. 

دلم می‌خواست امشب که یادم افتاده، حوصله می‌داشتم و از فواید وبلاگ‌نویسی می‌نوشتم؛ حس‌اش نیست. همین چند خط برای ثبت‌اش کافی ست. 

:: مرتبط:
چهارسالگی