« از ۱۳ آبان، تا همیشه | صفحه‌ی اصلی | مرگ علی کردان؛ کلاس درس برای دیگران »

برای نفیسه زارع‌کهن

اردیبهشت سال ۸۴، مسئولیت غرفه‌ی جهان کتاب در نمایشگاه با من بود. از صبح تا شب در غرفه تنها می‌نشستم و تفریح گاه و بیگاه‌ام سر زدن دوست‌هایم بود که می‌دانستند در آن غرفه‌ی کوچک اسیر شده‌ام. می‌آمدند سراغم برای کمی گپ زدن و خندیدن از ته دل؛ که آن موقع هنوز بلدش بودیم. یکی از همان روزها بود که دختری با خنده آمد روبه‌رویم ایستاد و با صدای پرانرژی‌اش گفت: «من نفیسه‌ام.» تا پیش از آن کلی کامنت‌بازی و مراودات اینترنتی داشتیم و حالا روبه‌رویم بود. نیم ساعتی پیش‌ام نشست تا غرفه را تعطیل کردم و ـ یادش به‌ خیر ـ قدم‌زنان رفتیم سالن مطبوعات. غرفه‌های مجله‌ها و روزنامه‌ها را سر زدیم، دوست‌هایمان را دیدیم، در غرفه‌ی اعتمادملی پیش مریم شبانی نشستیم و حرف زدیم و خندیدیم و خوش ‌گذراندیم. این سال‌ها نمایشگاه مطبوعات برای من وجود خارجی نداشته، از آن روزنامه‌ها هم الان فقط اعتماد مانده و از اغلب بچه‌هایی که آن‌شب دیدم‌شان مدت‌هاست خبری نیست.

شب احیای پارسال جلو ورودی حسینیه‌ی ارشاد بودیم و منتظر که هادی حیدری و دو نفر دیگر دعای جوشن‌کبیر را شروع کنند. جمع بچه‌های اصلاح‌طلب جمع بود. گروه گروه مشغول حرف زدن بودند و مدت‌ها بود نفیسه را ندیده بودم. از دور دیدم‌اش و از پشت سرش، در آغوش کشیدم‌اش و الان خوشحال‌ام که همان موقع همان‌طور که بغل‌اش کرده بودم گفتم دلم برایش تنگ شده بود. با همان صدای پرانرژی‌اش سر به سرم گذاشت و آن شب هم گذشت. از هادی حیدری هم حتا این روزها خبری نیست.

دی‌ماه پارسال در روزهای سختِ کم‌خوابی و خستگی کنسرت حسین علیزاده و محمدرضا درویشی، روزی که داشتم بلیت‌ها را دسته‌بندی می‌کردم، اسم نفیسه را روی یکی از بلیت‌ها دیدم. با خنده پاکت‌اش را گذاشتم کنار و منتظر شدم یکی از روزهای تحویل بلیت ببینم‌اش. خوب یادم است، آن روزی که برف می‌آمد و آدم‌های زیادی توی دفتر بودند که همه بلیت‌هایشان را می‌خواستند، حجت شریفی آمد، کارت ملی نفیسه را هم آورده بود. با خنده گفتم بلیت را نمی‌دهم چون منتظر خود نفیسه بودم، و بعد همه را معطل گذاشتم و رفتم پایین. برف می‌آمد و نفیسه در ماشین نشسته بود منتظر، و این بار من غافلگیرش کردم و باز هم صدای پرانرژی‌اش را شنیدم و صدای خنده‌اش را. از حجت شریفی هم حالا خبری نیست.

در ساختمان ستاد مرکزی میرحسین در فاطمی، در تحریریه‌ی نقلی «اندیشه‌ی نو» مشغول کار بودم که صدای نفیسه را شنیدم. همان صدای پرانرژی با آن خنده‌های جادویی. در تحریریه را باز کردم و برای آخرین بار با هم از ته دل خندیدیم. در آن آخرین روزهای خندیدن‌های آن‌طوری و برق زدن چشم‌ها، دیدن نفیسه خوشحال‌ام کرد. بعد تا روز انتخابات با هم در تماس بودیم، با هم کار کردیم تا ۲۳ خرداد که همه‌چیز تار شد. از نفیسه زارع‌کهن هم دیگر خبری نیست.

در این پنج روز، به دوستی‌ام با نفیسه خیلی فکر می‌کنم. به این‌که آدم گاهی دوست‌هایی دارد که نمی‌داند چقدر برایش عزیز هستند. هر روز جز در کامنت‌های گاه و بیگاه فیس‌بوک دیگر تماسی با آن‌ها ندارد و دیدارهایشان اتفاقی و غافلگیرکننده است. اما وقتی «هیچ خبری از آن‌ها نمی‌شود» تازه می‌فهمد چقدر دوست‌شان دارد. من این روزها سخت نگران نفیسه‌ام و دلتنگ‌اش... و دلم می‌خواهد باز هم غافلگیرم کند. کاش زودتر غافلگیرم کند، با همان صدا و همان خنده‌ها...

:: پی‌نوشت برای آن‌ها که نمی‌دانند:
نفیسه زارع‌کهن و همسرش، حجت شریفی را روز ۱۳ آبان دستگیر کردند و خودشان هم نمی‌دانند الان کجا اسیر شده‌اند.

:: پی‌نوشت، ساعت یازده شب ۱۷ آبان:
الان در خبرها خواندم که هادی حیدری آزاد شد. یعنی می‌شود بقیه‌ی آن‌ها که اسم‌شان را این‌جا نوشتم هم همین‌طور آزاد بشوند؟

ارسال نظر

(نظر شما پس از تاييد نويسنده‌ی وبلاگ، نمايش داده خواهد شد.)

نام:

ايميل:

وب‌سايت:

مرا به خاطر داشته باش؟

متن: