« کمال دوستی باشد مراد از دوست نگرفتن؟ | صفحه‌ی اصلی | یادم تو را فراموش! »

اندر حکایت ما آدم‌های عجیب

همیشه گفته‌ان یه سوزن به خودت بزن، یه جوالدوز به مردم. ظاهراً همه‌ی ما هم می‌دونیم که این ضرب‌المثل کجاها به کار می‌ره و حکمت‌اش چیه. واضحه که وقتی سوزش همون یه سوزن رو حس کنی، نه این‌که از خیر زدن جوالدوز به بقیه بگذری؛ نه! دست‌ِ‌کم می‌فهمی که چه درد و سوزشی رو ممکنه تحمل کنن.

اما باور کنین! هستن آدم‌هایی که جوالدوزهای بسیار در دسته‌های پنج‌تایی به آدم می‌زنن و وقتی صدات در می‌آد، طاقت ندارن یه سوزن کوچیک ناقابل رو هم تحمل کنن. این‌طوریه که ما آدم‌های عجیب، توانایی عجیبی داریم تو آزار دادن آدم‌های دیگه. و وقتی کاسه‌ی صبر طرف سر می‌آد، طاقت یه اتفاق مشابه و کوچیک رو هم نداریم. ما آدم‌ها عجیب هستیم. عجیب...