« آقای مشکاتیان! کاش مانده بودی... | صفحه‌ی اصلی | کمال دوستی باشد مراد از دوست نگرفتن؟ »

تا چه افتد و دانی

قبلاًها این‌طور نبود. که وقت خستگی، از مسئولیت‌های زندگی شانه‌ خالی کنم و در بروم. قبلاًها وقتی چیزی ذهن‌ام را درگیر می‌کرد. وقتی تصمیم‌گیری برایم سخت می‌شد، وقتی آزردگی‌هایم از آدم‌ها روی هم تلنبار می‌شد، وقتی از قضاوت‌ها کلافه می‌شدم و از آدم‌ها خسته؛ فرم زندگی‌ام تغییر نمی‌کرد. باز هم صبح‌ها می‌رفتم سر کار، شب‌ها برمی‌گشتم و توی اینترنت بودم و می‌نوشتم و از تو، خودم را می‌خوردم. برمی‌گشتم توی خودم و مثل آن بازی قدیمی ِ کامپیوتر، گرد می‌شدم و دانه دانه سیاهی‌هایم را می‌بلعیدم.

حالا اما عوض شده‌ام. حالا وقتی خسته می‌شوم، وقتی باید فکر کنم، وقتی چند هفته‌ی سخت می‌گذرانم، از زیر مسئولیت‌های زندگی راحت شانه خالی می‌کنم. یکهو و ناگهانی تهران را ول می‌کنم. اگر بشود، شهر دیگری، آب و هوای دیگری و اگر هم نشود همین دور و اطراف چند روزی می‌پلکم تا آب‌های دلم از آسیاب بیافتد و باز روز از نو و روزی از نو. 

حالا هم می‌روم سفر. تهران ِ مخوف (کپی‌رایت رضا ساکی) را می‌گذارم برای باقی تهران‌نشینان و راهم را کج می‌کنم و پشت می‌کنم به این همه آدم و خبر و سیاست و کار و مسئولیت و... چند روزی نفس می‌کشم. حالا که چهارمین گریز را در دو ماه اخیر می‌زنم، حالا که برای چهارمین‌بار در دو ماه اخیر بار سفر بسته‌ام، تازه می‌فهمم چقدر شش ماه اول سال، همه‌اش خرداد نحس بود. چقدر...