« در حاشیه‌ی «بی‌پولی»؛‌ یا ذره‌بین من را با خودت ببر! | صفحه‌ی اصلی | تا چه افتد و دانی »

آقای مشکاتیان! کاش مانده بودی...

به هم ریخته‌ام. داشتم از دفتر بیرون می‌آمدم که صدای تلفن بلند شد. لعنت به حس ششم آدمیزاد که درست در لحظات بد، آژیر خطر می‌کشد. نرفتم. ایستادم تا ببینم شخص پشت خط چقدر با حس بد من ارتباط دارد. همایون شجریان بود و گفت مشکاتیان پرکشید. برگشتم و بعد همه‌چیز روی دور تند افتاد.
در تمام این سال‌های خبرنگاری و روزنامه‌نگاری، این‌طور در کانون اصلی ِ یک خبر نبودم. آن هم خبر به این سهمگینی. خبری که وقتی شنیدم تمام تن‌ام یخ کرد. صفحه‌ی سفید روبرویم بود و نمی‌دانستم چطور باید خبر درگذشت مشکاتیان را بنویسم. هنوز یک لحظه از فکر «آوا» (دختر مشکاتیان) بیرون نیامده‌ام و اگر نبود کمک دوستی نازنین، نمی‌توانستم حتا یک کلمه بنویسم.

اتفاق بدی ست. که خبری این‌چنین بد قرار باشد از دفترمان بیرون برود و موظف باشیم به تک‌تک همکاران‌مان در خبرگزاری‌ها زنگ بزنیم. به روزنامه‌ها خبر بدهیم و بعد در فاصله‌ي این تماس‌ها، وقتی خبر مثل باد می‌پیچد، تلفن پشت تلفن جواب بدهیم که بله، خبر راست است. متاسفانه پرویز مشکاتیان از صبح تا بعدازظهر در خانه‌اش بوده، از صبح مرده تا بعدازظهر. و بعد این وسط «فارس» که دیرتر از بقیه خبرش کردیم، زودتر از خودمان حتا خبر را منتشر می‌کند و بعد تلفن‌هایی داریم که می‌گویند: «فارس نوشته، اما این‌ها روده‌ی راست توی شکم‌شان نیست. بگو که خبر دروغ نوشته» و آدم باید بغض‌اش را بخورد، بگوید متاسفم. این‌بار دروغ نیست.

احساس بدی بود. همیشه فکر می‌کردم «خواندن» خبر مرگ آدم‌های دوست‌داشتنی ِ این سرزمین سخت‌تر از شنیدن‌شان است. سر شب وقتی با بغض از «فرهنگ و آهنگ» بیرون آمدم، احساس می‌کردم چقدر بهتر بود اگر یک تیتر می‌خواندم، جای این‌که غم این‌طور یک‌باره با یک تلفن روی سرمان بریزد و بعدش در آن طوفان بیافتیم. حیف شد... حیف شد. حیف...

ارسال نظر

(نظر شما پس از تاييد نويسنده‌ی وبلاگ، نمايش داده خواهد شد.)

نام:

ايميل:

وب‌سايت:

مرا به خاطر داشته باش؟

متن: