« پای چوبین | صفحه‌ی اصلی | آقای مشکاتیان! کاش مانده بودی... »

در حاشیه‌ی «بی‌پولی»؛‌ یا ذره‌بین من را با خودت ببر!

مجموعه‌داستان دوم حمیدرضا نجفی که به بازار آمد، خیلی‌ها در محافل خصوصی و حتا در نقدهای روزنامه‌ها و وبلاگ‌ها از «دیوانه در مهتاب» انتقاد کردند؛ آن‌هایی که «باغ‌های شنی» به دل‌شان نشسته بود و دو-سه سال منتظر مجموعه‌ی بعدی‌اش بودند و انتظارشان از نجفی، شاید چیز دیگری به غیر از «دیوانه در مهتاب» بود. درست مثل آن‌هایی که «نفس عمیق» پرویز شهبازی را دوست داشتند و بعد «عیار ۱۴» راضی‌شان نکرد. اصلاً مثل همه‌ی ما که بعد از یک اثر خوب از یک فیلم‌ساز یا نویسنده، زوم کرده‌ایم روی کار بعدی‌اش و حواس‌مان هم نیست چه فشاری به این بندگان خدا می‌آید و چه عرقی می‌ریزند تا رضایت نسبی ما مخاطبان ِ ذره‌بین به دست را برآورده کنند. حالا شده حکایت «بی‌پولی» حمید نعمت‌الله.

اعتراف می‌کنم ما که نشستیم در سینما تا «بی‌پولی» را تماشا کنیم، می‌خواستیم فیلم بعدی سازنده‌ی «بوتیک» را ببینیم و عجیب سایه‌ی بوتیک بر بی‌پولی سنگینی می‌کرد. می‌خواهم کمی انصاف به خرج بدهم و با این‌که از بی‌پولی خوشم نیامده، خودم را بگذارم جای حمید نعمت‌الله، جای حمیدرضا نجفی، جای پرویز شهبازی، جای فلانی و بهمانی و بگویم آن بندگان خدا چه تقصیری دارند که من ِ مخاطب انتظارم بالاست و کتاب را که زمین می‌گذارم، از سالن سینما که بیرون می‌آیم، ناراضی هستم! و خب... دلم می‌سوزد برایشان که ما این‌قدر سخت‌گیرانه نگاه می‌کنیم و می‌خوانیم و از کوچکترین ایرادی به راحتی نمی‌گذریم. 

منفصانه‌اش این‌که؛ بی‌پولی بازیگران خوبی داشت. بازی لیلا حاتمی دلنشین بود و تماشای سیامک انصاری و بابک حمیدیان روی پرده‌ی سینما آدم را سرحال می‌آورد. اما بی‌پولی منطق نداشت. باورپذیر نبود. آن‌هم برای مخاطب این روزها که می‌داند فروش ماشین لیزینگ قسطی کار سخت و ناممکنی نیست! یک خانواده‌ی طبقه‌ی متوسط برای تهیه‌ی شیرخشک در اوج بی‌پولی به آن فلاکت نمی‌افتد. یا فارغ از بحث باورپذیر بودن یا نبودن فیلم، یا غیب شدن ناگهانی شخصیت‌های فیلم از میانه‌ی داستان، طنز بی‌پولی هم در بعضی جاها آزاردهنده می‌شد. یعنی گمان ِ من مخاطب از طنز این است که برای خنداندن تماشاگر چرا باید هنوز از «گیتارو با خودت نبر» استفاده کرد؟  

با همه‌ی این‌ها، «بی‌پولی» را توصیه می‌کنم. اما شمارا به خدا قسم برای دیدن «بی‌پولی» به سینما بروید، دور از سایه‌ی سنگین فیلم درخشانی مثل «بوتیک».