« خواهش می‌کنم بیدارم نکن! | صفحه‌ی اصلی | در حاشیه‌ی «بی‌پولی»؛‌ یا ذره‌بین من را با خودت ببر! »

پای چوبین

محمدعلی رمضانی‌فرانی در تازه‌ترین مصاحبه‌ی خود با مهر گفته:
«منطقی نبود يک نويسنده بعد از اينکه ۱۱۰ سکه جايزه‌ی جلال را گرفت، بيايد ۵۰ سکه جايزه‌ی کتاب سال را هم بگيرد. اين قبيل مسائل بعداً باعث دقت‌ها و تجديد نظرهايی شد و اين بحث پيش آمد که صاحب چنين اثر برگزيده‌ای در جايزه‌ی جلال، فقط تنديس و لوح تقدير جايزه‌ی کتاب سال را دريافت کند و مبلغ ريالی آن را نگيرد.»

فرض را بر این بگیریم کتاب‌هایی که در جایزه‌های دولتی بررسی می‌شوند، همان‌هایی هستند که در جوایز خصوصی حضور دارند؛ برایم سوال پیش آمده، که چه آیه‌ای نازل شده که نویسنده‌ی برگزیده‌ی جایزه‌ی جلال، لزوماً باید نویسنده‌ی برگزیده‌ی کتاب سال هم باشد؟ و چه عیبی دارد اگر نویسنده‌ای تواناست، هم جایزه‌ی جلال را بگیرد، هم جایزه‌ی کتاب سال را؟ با این‌که ما هنوز درست و حسابی خبر نداریم که داوران جایزه‌ی جلال چه کسانی هستند، اما داوری آن‌ها چه دخلی به نظر هیات داوران جایزه‌ی کتاب سال باید داشته باشد؟ و آیا این جوایز دولتی که نه مثل جوایز خصوصی، بودجه‌شان را از بیگانه می‌گیرند (نظر محسن پرویز) و نه پز اپوزوسیون دارند (نظر خود رمضانی‌فرانی) آن‌قدر دست‌شان بسته ست که نمی‌توانند از میان نویسنده‌هایی که به آن‌ها علاقه‌ دارند، دو نفر را برای این دو جایزه برنده اعلام کنند؟ کلاً متوجه نمی‌شوم چرا منطقی نیست که یک نویسنده به خاطر اثر خوبی که نوشته، هم جایزه‌ی فلان را بگیرد و هم جایزه‌ی بهمان را؟ 

نتیجه این‌که برادران من! ۱۱۰ سکه‌ را وقتی وعده بدهید که دلتان بیاید بگذاریدش در جیب آقا و شاید خانم نویسنده!