« و تو هنوز زنده‌ای | صفحه‌ی اصلی | پای چوبین »

خواهش می‌کنم بیدارم نکن!

همیشه در مواجهه با آثار تازه‌ی هنرمندان بزرگ، احتیاط می‌کنم. سعی می‌کنم کمتر به نقدها توجه کنم و بی‌قضاوت و بدون پیش‌زمینه‌ی ذهنی با اثر روبرو بشوم. از همین روست که وقتی همه از نچسب بودن فیلم تازه‌ی بهرام بیضایی می‌نوشتند و فیلم روی پرده‌ی سینماها بود، همه‌چیزش را بایکوت کردم تا سی‌دی‌اش به بازار بیاید و بعد در فضایی آرام فیلم را ببینم.

«وقتی همه خوابیم» روح من را آزار داد. حتا وقتی به خودم می‌گفتم تو کارشناس سینما و منتقد فیلم نیستی و در مقام یک مخاطب فیلم را تماشا کن، باز هم روح‌ام آزار دید. آن همه شعار دلزده‌ام کرد. بارها و بارها دستم رفت سمت کنترل دستگاه تا از میانه فیلم را قطع کنم و نگذارم بیش از این به اعصاب‌ام فشار بیاید. و باز به خودم می‌گفتم تحمل کن! شاید تو از سینما چیزی سرت نمی‌شود، و به هر حال... اسم‌های بزرگ همیشه این شک را در دل آدم ایجاد می‌کنند، که شاید تو نمی‌فهمی! اما مگر می‌شود از مقابل یک چیزهایی به راحتی عبور کرد؟ یعنی فکر می‌کنم دوره‌ی رساندن پیام از زبان ِ یک بچه، در موقعیتی خاص، به سر نیامده؟ یعنی چه‌طور می‌شود که کارگردان تحمل می‌کند در بدترین حالت روحی که شخصیت زن فیلم (سلام بازیگر همیشه ثابت، مژده شمسایی عزیز) درست وقتی که حال‌اش از ابتذال و مافیا در سینما بهم خورده، دختربچه‌اش ناگهان بپرسد: مامان؟ تو هنوز سینما رو دوست داری؟ مامان؟ تو هنوز دوست داری من بزرگ بشم؟ یا چطور می‌شود کارگردان نه یک‌بار، که چندین بار سردر متروکه‌ی یک سینما را نشان بدهد که روی آن یک ورق چسبانده‌اند: این ملک به فروش می‌رسد. و انگشت‌اش را فرو کند در چشم‌مان که ملت! بفهمید سینما نابود شده و شایسته‌سالاری در آن از بین رفته و چه و چه! 

من تا آخر «وقتی همه خوابیم» دوام آوردم. اما حالا می‌فهمم چرا وقتی درباره‌ی تئاتر «دکتر» از دوستی سوال کردم که «چه طور است؟» گفت برای اولین‌بار وسط نمایش از سالن بیرون آمدم! حالا از شنیدن این جمله تعجب نمی‌کنم.