« وقت است که برخیزم | صفحه‌ی اصلی | تولد هفته‌نامه‌ای تازه؛ «مثلث» »

برای چله‌ی اشک و خون و مرگ

حیف از آن‌همه گاز اشک‌آور که در چله‌ی خون و مرگ اسراف شدند. جماعت گریانی که چهلم دوستان‌ دیده و نادیده‌شان را به عزا نشسته‌اند، چه احتیاج به گاز اشک‌آور؟ 

مهمان‌تان می‌کنم به خواندن این شعر زیبا، شاید که خواندن‌اش خستگی ِ ماسیده بر تن‌ را کمی بتکاند:

نه قشنگ‌ام!
دیگر در این سطرهای دلتنگ
پیغامی برای کسی نمی‌نویسم
حتا برای تو
چه برسد به این جماعتِ نفرین شده
که از هراس قضا شدنِ رکعتی
برای آلودن رؤیاهای مهربان خاک به خونِ برادران خویش
تعجیل می‌کنند.

علیرضا روح‌نواز

:: پی‌نوشت:
گیرم که سطل آشغال‌های پلاستیکی را آهنی کردید، با آشغال‌های قابل اشتعال درون‌ ِ آن چه می‌کنید، آقای شهرداری؟