« من از این جماعت خسته‌ام | صفحه‌ی اصلی | محرمانه، برای آقای کرباسچی! »

نگاه‌های رنگی!

:: خسته و کوفته بعد از چند ساعت رانندگی برمی‌گردم تهران. دم دکه‌ی روزنامه‌فروشی می‌ایستم تا همراهم روزنامه بخرد. منتظر نشسته‌ام که یک ماشین کنارم ترمز می‌کند و بوق می‌زند. با تعجب نگاهش می‌کنم. بدون هیچ حرفی دست راست‌اش را بالا می‌گیرد و مچ‌اش را نشان‌ام می‌دهد. دستبند سبز به دست‌اش بسته. می‌خندد، می‌خندم و می‌رود. پرچم سبزی که به آینه‌ی ماشین‌ بسته‌ام با باد تکان می‌خورد.

:: هدفن‌های پلیر توی گوش‌ام است و در پیاده‌رو خسته از کار به سمت خانه می‌روم. دختری از روبرویم می‌آید. سیم هدفن‌هایش را می‌بینم. فکر می‌کنم احتمالاً او هم برای فرار از متلک‌های روزانه‌ی برخی آدم‌های مریض ترجیح داده صداهای شهر را قطع کند. نزدیک می‌شویم، بند سبز بسته‌شده به دسته‌ی کیف‌اش را می‌بینم، دست‌بند سبزم را می‌بیند. از کنار هم می‌گذریم، به هم لبخند می‌زنیم. 

:: در سالن انتظار مطب دکتر نشسته‌ام. از خستگی و درد سرم را تکیه داده‌ام به دیوار و منتظرم نوبت‌ام بشود. نزدیک به نیم‌ساعت می‌گذرد. کلافه می‌شوم و سر می‌چرخانم ببینم باقی مریض‌ها در چه حال‌اند. نگا‌هم روی نوار سبز روی کیف یکی از مریض‌ها ثابت می‌شود. چشم در چشم که می‌شویم، وقتی می‌خندم، تازه دستبند سبزم را می‌بیند. خنده‌ام را پاسخ می‌دهد و همان موقع اسمم را صدا می‌کنند. دکتر به محض دیدن‌ام می‌گوید: شما سومین سبزی هستید که امروز اینجا می‌بینم. می‌خندم و می‌گویم چهارمی‌اش هم پشت در توی نوبت نشسته. و موقع خداحافظی می‌گویم: شما هم پنجمی‌اش بشوید! 

انگیزه‌ی نوشتن این یادداشت، مطلب امروز امیرحسین مهدوی، سردبیر اندیشه‌ی نو بود. پیشنهاد می‌کنم آن مطلب را (با عنوان سونامی سبز) بخوانید و دعا کنید برای بچه‌های اتاق ِ کناری تحریریه‌ی ما که خستگی به تن‌شان نماند!