من از این جماعت خسته‌ام

مریم عزیز این مسئله مدت هاست به شدت فکر من رو مشغول کرده.. و متآسفانه نگاه که میکنی میبینی نزدیک ترین و گاه عزیز ترین افرادت هم از این عادت بد و رایج بی نصیب نموندند . انگار یک شرط ناگفته موفقیت اجتماعی دو رو بودنه .این قضیه خیلی زیاد آزار دهنده است.کم کم آدم اعتمادش رو به تمام دوستی هاش از دست میده و دوست میشه یه چیز کمیاب !

با هم کنار می‌آیند کم و بیش. مشکلی با هم ندارند. این شمایی که با آن‌ها مشکل داری! خودتان را اسلاح(!) کنید!

سلام ، از صداقت و راستی گفتار شما بی اندازه لذت بردم دوست من هر سرزمینی را که در قالب مرزهای جغرافیایی کشور نامیده می شود که نگاه کنی ؛ مردم همان سرزمین می سازند . اگر ما ( اول از همه خود را می گوید بعد شما را و همینطور ادامه می یابد ) غیر از این بودیم . باید اطمینان داشت . کشور هم غیر از این بود . همانی میشد که مردمش بودند . حکومت ها نیز متاثر از سطح شعور ، رفتار و عملکرد اجتماعی مردم هستند . بنابراین از ماست که بر ماست . تازه ببینید آنکه شما از آنها صحبت می کنید . اغلب روزنامه نگاران هستند که گفته می شود . وجدان های بیدار جامعه کمتر توسعه یافته هستند . وای به حال دیگران . البته شخصا عقیده دارد . بسیاری از روزنامه نگاران هم با بقیه چندان تفاوتی دارند . چون آده ها و محصول همین جامعه اند .

به همین خاطر من دیگه قید خوش و بش کردن با این و اون رو تو محیط کار زدم و یه جورایی گوشه عزلت گزیده ام!

خدا خیرت بده...این هم شد مطلب...اگه پشت سر هم حرف نزنیم چه کنیم پس؟

این مشخصه به حیطه‌ی وبلاگ‌نویسی هم وارد شده است. خیلی‌ها اصلاً وبلاگ می‌نویسند که پشت‌سر بقیه حرف بزنند.

:: مریم: البته من روایت از جمع وبلاگ‌نویس‌ها و جمع نویسنده‌ها هم داشتم. اما خداوکیلی روم نشد یه آینه جلوی این دو تا جمع هم بگذارم بگم آقا ما اینیم! وگرنه این وضعیت همه‌جا هست... همه‌جا

حالا این حال و روز جماعت روشن‌فکر ماست؛ تا چه رسد به توده‌ى مردم.
..........................
فروغ فرخ‌زاد، سال‌ها پیش گفت:
این جهان پر از صدای پای مردمی است که همچنان که تو را مى‌بوسند در ذهن خود طناب دارت را مى‌بافند. (البته نقل از حافظه)

تا به حال به علتش فکر کردین؟

:: مریم: راست‌اش آره. اما باورتون می‌شه به نتیجه‌ی قانع کننده‌ای نرسیدم؟

سلام
.
.
.
.
.
.
.
..............................تنها شدم وای...............

این جهان پر از صدای پای مردمی است که همچنان که تو را می بوسند .
در ذهن طناب دار تو را می بافند.

فکر کنم مصداق این حرف فروغ رو به عینه میشه توی پست شما پیدا کرد.
ادم یه وقتی به یه جایی می رسه که از همه دل میکنه و میگه بگذار هر چی دوست دارن بگن.
یا هر چه بادا باد.
دیگه از سیاهی که بدتر رنگی نیست.
هستتت؟؟
خوش باشید و سلامت

خوب پاسخش راحت نیست. ولی فکرکردن به علت‌هاش کمک می‌کنه ما از سطح «غر زدن» (که به نظر من فعالیتی است لازم اما ناکافی) به سطح «انتقاد کردن» برسیم.

:: مریم: من ترجیح دادم اول طرح مشکل کنم،‌ بعد انتقاد. هرچند که گاهی وقت‌ها انتقاد کردن آدم، شبیه به غر زدن می‌شه و حتا برعکس. اما دلم از این می‌سوزه که بعید می‌دونم انتقاد اصولی هم جواب بده. مشکل خیلی ریشه دوونده. خیلی

درود

فرهنگ رايج اين مملكت يعني ريا و غيبت! از كجا شروع كرد را نمي‌دانم. من كه از خود شروع مي‌كنم. از اطرافيان، خانواده،... بايد شروع كرد.

شاد زي

درود...

اینجه ایرانه دیگه! این خاله زنک بازی ها دیگه عادی شده!...
چقدر بده که یه معضل، به نوعی فرهنگ غالب می شه!!!...
باید بخندیم یا گریه کنیم؟!!...

ماجرای تکراری که هر روز می بینیم و می شنویم و البته بسیاری از ما هم سکوت می کنیم و کاری نمی کنیم

چرا؟ چرا اینجوری؟ کاش...