« پیش‌نویس | صفحه‌ی اصلی | دیوار کوتاه داستان‌نویسان »

حالا که هیچ‌کس نمی‌شنود

مصاحبه که تمام شد، از حالتی که یک ساعت تمام در آن ثابت مانده بودم، در آمدم. کمی خم شدم سمت آقای نویسنده و دستگاه ضبط صدا را خاموش کردم. گفتم من دوست نداشته‌ام هیچ‌وقت وارد حریم خصوصی مصاحبه‌شونده بشوم. هیچ‌وقت به خودم اجازه ندادم که ضبط صوت را خاموش کنم و سوال‌های بی‌ربط خارج از گفت‌و‌گو بکنم، اما از سال ۸۵ منتظر این فرصت بودم که «این» آقای نویسنده را جایی گیر بیاورم و بفهمم بعد از نوشتن آن داستان ِ به‌خصوص، از شر کابوس‌هایش رها شده یا نه؟

به آقای نویسنده گفتم فقط کسی که دستِ‌کم یک‌بار طلوع و غروب خورشید را از پشت میله دیده باشد، می‌تواند این‌قدر ملموس از کش‌ پیدا کردن روز و احساس خفگی بنویسد. فقط کسی که جلوی یک جفت چشم بی‌رحم قضای حاجت کرده باشد می‌تواند آن‌طور از نبود خلوت و حس امنیت بنویسد. فقط کسی که دلش برای یک‌وجب بیشتر از آسمان لک بزند، می‌فهمد اسارت یعنی چه... ضبط صوت را خاموش کردم و پرسیدم.

هیچ از جوابی که داد یادم نمانده، فقط این تصویر را از نویسنده‌ای با آن تن صدا دارم که دست‌هایش را در هوا تکان داد، و با صدایی که هم خفگی درش بود و هم آرامش گفت: نوشتم که خلاص بشوم از فکرش، راحت بشوم، که تمام بشود... تمام.

خوش به حالت آقای نویسنده! خلاص شدی از کابوس اسارت و راست می‌گویی؛ اشتباه می‌کنند آن‌ها که می‌گویند جای شیر در قفس است.