« ماجرای تمام ناشدنی ِ زبان سرخ و سر سبز | صفحه‌ی اصلی | زندگی «مشترکان گرامی» در هراس! »

برای سکوت کوه‌ها، در شب برفی

دیوار برف

دیگر لازم نیست
سنگ هیچ جاده‌ای را
به سینه بزنی.
برای روز مبادا هم
نقشه‌ای نمی‌توان کشید
برفی که در این آینه‌ی نابهنگام می‌بارد
تمام جاده‌ها را خواهد بست.

ادامه‌ی تو
همین ساحل بی‌حادثه است
و دریایی که در فاصله‌ی یک سیگار
                                                 ته می‌کشد.

این نور پرشکسته
که لابلای کفش‌های کهنه می‌لولد
تا درگاه تاریک خانه‌ات
                              بیشتر نمی‌پاید
باید به برگ‌هایی که از خیال اردیبهشت می‌رسد
                                                           سریع‌تر پاسخ بدهی.

تکلیف دیگری در کار نیست.
چه بهانه‌ای بهتر از برف
و دیواری بلندتر از سرنوشت تو
که گرداگرد جهان کشیده است.

عباس صفاری، «دوربین قدیمی»، نشر ثالث

:: پی‌نوشت:
اگر روزی هزار بار، برای هزار نفر بگویم که مجموعه شعرهای عباس صفاری را بخوانید، باز هم احساس می‌کنم چیزی به او بدهکارم. بس‌که وقت خواندن شعرهایش، لحظه‌هایم پر از لذت می‌شود.

:: مرتبط:
در ستایش شاعرانگی
وصف حالی و دیگر هیچ
بودا نبودم
فصل قطبی