« July 2008 | Main | September 2008 »

همایون؛ پسر شجریان

اغراق نیست اگر بگویم کنسرت همایون شجریان با گروه دستان بی‌نظیر بود.این دو روز، چنان مست هنرنمایی گروه دستان و پختگی صدای همایون بوده‌ام که نتوانسته‌ام یادداشت وبلاگی بنویسم. هنوز در فضای کنسرت هستم و تصنیف شاهکار «وطن» که با بی‌شرمی تمام ضبط‌اش کرده‌ام و این دو روز مدام دارم...
+ ادامه

مرور تاریخی

رفیق!ما آدم‌ها برای نمردن است که انگیزه می‌خواهیم؛ نه زنده بودنانگیزه‌مان را که بگیری، مرده‌ای هستیم که در زندگی حتا دست و پا هم نمی‌زنیم.فقط هستیم!و تو چه ساده دل‌ات گرم ِ این بودن است! از دفترچه‌ یادداشت دو سال ِ پیش :: پی‌نوشت:گاهی وقت‌ها، مثل امروز، وقتی سر از...
+ ادامه

روز مزه

نخست این‌که: همیشه بدم می‌آمد از این‌که یادداشت‌های مطبوعاتی‌ام را مثل یک پست مستقل بگذارم در صفحه‌ی اصلی وبلاگ و داد بزنم که آی مردم بیایید بخوانید که من چه نوشته‌ام و چه گفته‌اند! از طرف دیگر هم گاهی اوقات که مصاحبه‌ یا گزارشی با حذف یا سانسور در روزنامه...
+ ادامه

کدام خبرنگار؟ کدام کشک؟

حق‌التحریرهایی که هیچ‌وقت پرداخت نمی‌شوند، اسم‌هایی که جا می‌مانند، روزنامه‌هایی که توقیف می‌شوند، خبرگزاری‌هایی که منحل می‌شوند، نشریاتی که صفحه‌بندی می‌شوند اما هیچ‌وقت چاپ نمی‌شوند، انجمنی که منحل می‌شود، کارت‌هایی که اعتبار ندارند، کارت‌هایی که صادر نمی‌شوند، زندان‌هایی که پر می‌شوند، باتوم‌هایی که فرود می‌آیند، توهین‌ها، تحقیرها، بیمه‌ای که وجود...
+ ادامه

سه سالگی‌ات مبارک

خدا قوت...نه فقط به خاطر این دقت بسیاریا ظرافت هوشمندانهیا پوشش‌دهی اخبار مهمیا حمایت از وبلاگ‌های فرهنگی هنرییا احترام به مخاطب نه حتا به خاطر تاثیرگذارییا فعالیت حرفه‌ای در حوزه‌ی فرهنگیا اعتبار انکارناشدنی در جامعه‌ی فرهنگی هنرییا خدمت به اهل فرهنگ و هنرو تاثیرگذاری بر آن‌هاکه فقط به خاطر این...
+ ادامه

واگویه‌هایی از تهران مخوف

  هوای قدم زدن در شهری را دارم که اسم نصف مغازه‌هایش زاگرس است. لوله‌سازی یا عکاسی فرقی نمی‌کند. عصر که می‌شود و ابرها که از پشت کوه‌ها سر می‌رسند و جلوی خورشید را می‌گیرند، باید در این شهر ِ پر از زاگرس قدم زد فقط. هوای قدم زدن در محاصره‌ی...
+ ادامه