« نظرخواهی از دوست‌داران ِ شجریان | صفحه‌ی اصلی | یادگار سفر من به لرستان، بروجرد »

در رثای خسرو شکیبایی

خرم آباد بودم که اس‌ام‌اس‌اش را فرستادند. خبر را که خواندم فقط گفتم ای وای! خسرو شکیبایی مرد. داشتیم قلعه‌ی فلک الافلاک را می‌دیدیم. هیچ نگفتم... تا وقتی که نشستیم توی اتوبوس و تازه عمق فاجعه در دلم رسوب کرد. تازه مراد بیگ آمده بود جلوی چشمانم با همان چرخیدن‌ها و چشم‌های نافذش، تازه یاد خوهران غریب افتادم، تازه تک‌تک دیالوگ‌های هامون آمد روی زبانم، تازه یاد عاطفه گفتن‌های خانه‌ی سبزش افتادم، تازه یادم افتاد که آدم باید مررررد باشه! سسسسبز باشه! تازه یادم افتاد که هنوز هم می‌خواهم هرکس قهر می‌کند، حرف هم بزند. تازه یادم افتاد که تمام شعرهای سهراب را با صدای شکیبایی حفظ بودم. یادم افتاد وقتی می‌گفت «صدا کن مرا، صدای تو خوب است» ضعف می‌کردم. یادم افتاد همین چند ماه پیش علی کوچولوی فروغ را با صدایش گوش کردیم، یادم افتاد همین جشنواره‌ی فجر ۸۶ چقدر به «فججججر» گفتن‌هایش در تیتزر جشنواره می‌خندیدیم... یادم افتاد که بیتا فرهی زن‌اش بوده، سهم‌اش بوده، حق‌اش بوده... آقای شکیبایی؟ حق‌مان نبود، سهم‌مان نبود...

از دیروز توی همان اتوبوس تا همین الان، اسم‌اش که می‌آید نمی‌توانم جلوی گریه کردن‌ام را بگیرم. چقدر هضم کردن ِ این خبر سخت است... چقدر باور کردن‌اش دشوار است..