نظرخواهی از دوست‌داران ِ شجریان

درباره‌ی سرود مهر قبول؛ اما ساز خاموش را دوست دارم. گمان می‌کنم شجریان جان هم‌ دست‌تنها شده ـ از بابت مرگ بزرگ‌ها یا دعواها ـ و هم کارنامه‌ی استاد پر شده است؛ خب وقتی آدم به بم و دعوا مشغول بشود، دیگر وقت نمی‌کند کار تازه‌ی تازه بدهد. ما البته عاشق کارنامه‌ی استاد می‌مانیم.

نویسنده محترم نمیدانم چند سال داری. اما من به شما بگویم که استاد بعد از کارهای برنامه گلها و کارهای اوایل انقلاب تا حدودا برنامه دستان تا آسمان عشق دیگر چیز قابل توجهی ارائه نداد. من از کسانی هستم که از نخستین کار ایشان در رادیو تا آخرین آنها، بیشترین آثار ایشان را با گوش جان شنیده ام. شب ها بدون شنیدن صدای استاد نمیخوابیدم. آیا فقط استاد در موفقیت خود سهم داشت؟ خیر نوازندگان قدر و غیر قابل تکرار دیگر در کنار وی نیستند. اصلا حال و هوای برنامه های گلها چیز دیگر است. گوش بده ببین چنین ارکستری دیگر نمیتواند بوجود آید. شما اگر یک بار در هر جایی نواخت آن ارکستر را بشنوید از میان هزار نواخت دیگر قابل شناخت است. یا برنامه هایی مثل پیغام اهل راز و کنسرت های معاصر انقلاب در دانشگاه ملی سابق و کارهای بیادماندنی جوانی و نازاردلی و چهره به چهره و افتخار آفاق و ناز لیلی و بت چین و اجرای تحسین برانگیز راست پنجگاه در جشن هنر شیراز ، کنسرت عجیب و شورانگیز ابوعطا و تصنیف زیبای بهار دلکش و... همگی فقط نشان از گذشته دارند. متاسفانه بسیاری از کارها تجاری شده و بالا رفتن سن استاد که خدا ایشان را طول عمر دهاد، باعث پایین آمدن کیفیت کارها شده. تعارف نکنیم. این شجریان آن شجریان نیست. در پایان آرزو دارم که استاد اگر این کامنت را روزی بخوانند این درخواست مرا روزی جامه عمل بپوشانند: استاد عزیز به دلم مانده که یک بار دیگر همنوایی شما و ساز ویلن را در آواز چون برنامه گلها بشنویم و آن چهچه های آسمانی و آن تصنیف های قدیم. با سپاس

من شخصا فکر می‌کنم شجریان بیش از اندازه با حسین علیزاده کار کرد. دو سه آلبوم اولی که با هم منتشر کردند خیلی خوب بود ولی این دو آلبوم آخر به من یکی که اصلا حال نداد. فکر می‌کنم علتش هم این باشد که علیزاده آهنگ‌ آلبوم‌های «زمستان است»، «بی تو به سر نمی‌شود» و «فریاد» را سال‌ها قبل ساخته بود و بعد از گذشت چندین سال روی آنها کلی مانور داده بود به اصطلاح حسابی آن‌ها را پخته بود. ولی از آنجایی که جدیدا گویا علیزاده به جای آهنگ ساختن آکرباتیک کار می‌کند این دو آلبوم «ساز خاموش» و «سرود مهر» این طور از آب در آمده.

غیر از این وقتی شجریان مجموعه‌ی بسیار متنوعی از کارهایش را دارد که با هنرمندان مختلف در فضاهای مختلف کار کرده است، شنوندگانش وقتی چندین سال فقط در یک فضا قرار می‌گیرند خسته می‌شوند و دلشان هوس فضای متفاوت‌تری، مانند کارهای لطفی و مشکاتیان، می‌کند.

البته آلبوم «غوغای عشق‌بازان» کمی این فضا را عوض کرد ولی خوب نه آنقدر که انتظارها را برآورده کند. شاید گروه آوا، البته به غیر از سعید فرجپوری، چندان چیره دست نبود که به پای شجریان برسد. کنسرت اخیر را نرفتم ولی از همه‌ی اینها گذشته باید قبول کنیم که به هر حال استاد پا به سن گذاشته و دیگر نمی‌توان از او مانند شجریان بیست، سی سال پیش انتظار داشت.

یک سال پیش در این باره چیزهایی نوشته‌ام، این هم آدرس‌اش:
http://www.khabgard.com/?id=1182119338

.................

:: مریم: ترجمه می‌کنم: استاد ساکی قبلاً فرموده‌اند که نقطه یعنی برای این پست به اندازه‌ی دویست صفحه نظر دارند اما به این صورت آن‌را ابراز می‌کنند. لطفاً به گیرنده‌های خودتان دست نزنید!

بايد قبول كرد كه هر چيزي يه نقطه اوج و يه نقطه فرودي داره! ولي شايد يه دليلش اين باشه كه كلا با اين همه شنيدني هاي به درد نخوري كه چه بخواي چه نخواي به خوردت مي دن ديگه سليقه موسيقايي براي كسي نمي مونه!!!

به نظرم شما تغییر کردید هر چیزی رو گوش نکن درست میشه

شاید شما تغییر کردی

سلام
من فعلا مایل نیستم در سایتهای مختلف عضو شوم. از دعوت شما هم ممنون
بابت برنامه رادیوییتان هم حواسم را جمع کرده بودم ولی یادم رفت.
ستون اعتماد خیلی خوبه

سلام
من فعلا مایل نیستم در سایتهای مختلف عضو شوم. از دعوت شما هم ممنون
بابت برنامه رادیوییتان هم حواسم را جمع کرده بودم ولی یادم رفت.
ستون اعتماد خیلی خوبه

سنت يعني تكرار و موسيقي سنتي هم تكرار نواهايي است كه مدام در گوشمان ... مدام در گوشمان ... مدام در گوشمان ... شايد دليل كمرنگ شدن آن لذت همين باشد .

خوب اغلب اوقات وقتي هنرمندها سني ازشون ميگذره و برخي آثار رو بارها تكرار ميكنن بعد از مدتي در صدد بر ميان كه تغييراتي رو در روششون بدن. اين كار اغلب شكست ميخوره. نمونه اين رفتار ناآگاهانه رو در آثار خيلي از هنرمندان داخلي و خارجي ميبينيم. مثلا من اين كنسرت آخر ديويد گيلمور (پينك فلويد) رو هم كه ديدم خيلي بدم آمد.
از طرفي هميشه هم نميشه ايراد رو به گردن طرف مقابل انداخت، شايد ايراد در شنونده هم باشه.
در موسيقي كمپاس خيلي اهميت داره. وقتي يك هنرمند كمپاس رو گم ميكنه ديگه تلاشش براي موفق بودن و لذت بخش بودن شنيدن اثرش بي فايده ميمونه....

سلام

باید به این پشتکارت آفرین بگم و حسادت کنم. به تو میگن بلاگر. این یعنی پیگیری...رازشو به من هم بگو. راستی می خوام دوباره بلاگ پرشین انیا رو راه بندازم و به کمکت احتیاج دارم.....موفقتر باشی

:: مریم: در خدمتم استاد عزیز

اگر بخواهم بدون تعصب و اينها بگويم به نظرم بيشتر بستگي به حال و هوا و ذائقه آدمها داره ... گاهي آدم حس مي‌كنه در اين مقطع زندگي حس و حال فلان نوع موسيقي يا خواننده را ندارد.

ولی من هر تصنیفی که از استاد میشنوم برام تازگی داره.
شاید این حرفم از روی تعصب بیش از حد نسبت به استاد باشه. ولی استاد هنوز هم فوق العاده است.

نمیدونم شاید حق با شما باشه ولی من عاشق استادم