« در حوالی کافه پیانو | صفحه‌ی اصلی | پیشنهاد دو کتاب ِ خواندنی »

حالا که فکرش را می‌کنم

فکر می‌کنم اگر همین الان هم بروم به دفتر آن آقای روان‌شناس، می‌توانم باز هم از آرزوها و تخیلات و تصویرسازی‌هایم از سفر کردن و مردم شناسی و دور شدن از پایتخت بگویم تا پرونده‌ای که پیش‌اش دارم سنگین‌تر از اینی که هست، شود.

فکر می‌کنم بیخود نبوده که من وقت انتخاب رشته‌ی دانشگاه، مردم‌شناسی را هم انتخاب کرده بودم. وقتی هنوز این‌قدر مشتاق به برداشتن کوله‌پشتی و پوشیدن ِ کتانی‌هایم هستم که بروم در شهرها بگردم و چیزهای تازه کشف کنم. مدام فکر می‌کنم چرا این‌جا امکان این نیست که سوار یک دوچرخه بشوم و راه بیافتم شهر به شهر بروم و بروم و بروم... 

فکر می‌کنم چند وقتی‌ست که آن ذات ِ ماجراجویم را گم کرده‌ام. آن ور شخصیت‌ام که دوست دارد در اتوبوس‌های بین شهری بنشیند، موسیقی‌اش را گوش کند، جاده‌ها را نگاه کند و کتاب دست‌اش بگیرد. فکر می‌کنم یعنی من همانم؟ که چند سال پیش یک روز بدون خبر دادن به هیچ‌کس رفتم ترمینال شرق بلیت مینی‌بوس به جایی که نمی‌شناختم گرفتم و قاطی یک عالمه پیرزن و پیرمرد نشستم و رفتم به یک ده دور افتاده و تا عصر آن‌جا ماندم و با مردم حرف زدم و سرشیر محلی خوردم و گشت زدم و عکس گرفتم و برگشتم؟ یعنی این من ِ گیرافتاده میان ساختمان‌ها و ماشین‌ها و ترافیک و روزنامه و کتاب و اینترنت، همان دخترک کله‌شقی هستم که یک روزهایی فرار می‌کردم در دهات‌های اطراف؟

عاشق این گپ‌های دوستانه‌ای هستم که بعد از تمام‌شدن‌شان، یاد ِ خود گمشده‌ات می‌افتی. تازه یاد دغدغه‌های بیست سالگی‌ام افتادم و چنان هیجان‌زده‌ام که نمی‌توانم برای بازیابی علایق کمرنگ شده‌ام حتا یک ساعت هم صبر کنم...