« امان از این دقایق سرنوشت‌ساز | صفحه‌ی اصلی | تندیس به خانه می‌آوریم! »

خبرگزاری پارسه؛ پَر!

راست‌اش را بخواهید، دیگر خسته شدم از نوشتن این‌که از فلان‌جا بیرون آمدیم، از بهمان‌جا بیرون‌مان کردند یا جای دیگری تعطیل شد و عده‌ی زیادی خبرنگار بیکار! آخر فقط یک‌ماه از نوشتن این پست گذشته! به همین دلیل الان حوصله‌ام نمی‌کشد (و هنوز اجازه ندارم) توضیح بدهم چه‌شد که الان خبرگزاری پارسه‌ای دیگر وجود ندارد و امروز یک ساعت در تحریریه‌ای که مگس هم در آن به زور پر می‌زد نشستم و فکر کردم و فکر کردم و فکر کردم! چاره‌ای نیست. کار رسانه‌ای همین است و انگار تعطیلی و نداشتن امنیت شغلی دیگر جزء لاینفک آن به حساب می‌آید!
با این‌حال، شما هم اگر نه دو ماه و خرده‌ای، که یک هفته در این تحریریه کار کرده بودید، می‌فهمیدید الان چه غم سنگینی به دل من افتاده! نمی‌توانم راحت بگویم کار کردن با سیدمرتضی توکلی چه لذتی دارد یا اصلاً این تیم و این تحریریه‌ی حرفه‌ای چقدر جذاب بودند و دوست‌داشتنی. امروز که همه از هم خداحافظی کردند، امروز که آن‌قدر ماندم تا تحریریه خالی ِ خالی شد، فقط فکر می‌کردم چقدر فردا صبح روز سختی خواهد بود که بیدار شوم و هیچ‌کدام از انسان‌های نازنین ِ این دو ماه اخیر را نبینم...
می‌گویند انسان با خاطره‌هایش زنده است و من مطمئنم با تمام جنگ اعصاب‌هایی که این چند روز اخیر کشیدم (و کشیدیم) خاطره‌ای فراموش نشدنی از این تحریریه با خودم دارم که تا ابد هرجا اسم هر کدام از این بچه‌ها را ببینم، لبخند ِ از ته دل می‌زنم که از پارسه اگر هیچ‌چیزی برای ما نماند، همین دوستی‌های تازه و خاطرات خوب ماند و واقعاً همین مارا بس!
شاید روزی، در بازی وبلاگی یا مرور حس‌های نوستالژیک از خاطرات ِ شیرین تحریریه‌ی پارسه نوشتم. فعلاً هرچه دارم حس ِ گند و مزخرف است که هرچه هم امروز با دوست عزیزی مراسم سوگواری برگزار کردیم، باز هم این بغض از گلویمان پایین نرفت که نرفت.

:: آخرین پی‌نوشت ِ درون سازمانی:
دوستان! خوشحالم که هیجان ِ روز ۲۷ اردیبهشت و خنده‌های بعد از جلسه‌ی ۲۸ ام را مهمان‌تان کردم! تعارف که نداریم، آن اتفاق و خنده‌هایمان در تاریخ ثبت شد.

:: مرتیط:
یادداشت نازنین برای تعطیلی پارسه