« نکبت‌زده! | صفحه‌ی اصلی | خبرگزاری پارسه؛ پَر! »

امان از این دقایق سرنوشت‌ساز

آن هفت دقیقه‌ی لعنتی را در ماشین ماندیم. خودم را خونسرد و بی‌اعتنا نشان دادم. ولی باور کنید، دل توی دلم نبود و پیش خودم می‌گفتم این تیم باید قهرمان شود! گل ِ استثنایی و فوق‌العاده را که دقیقه‌ی شش وقت اضافه زدیم، وقتی تقریباً ترکیدم از خنده و خوشحالی و شعف،‌ وقتی یکی از همراهان استقلالی‌ام با ناراحتی در ماشین را باز کرد و رفت... تازه نفس راحتی کشیدم و از ماشین پیاده شدم. شهر کتاب گلچین و مراسم پایانی جایزه‌ی روزی روزگاری منتظرمان بود. گزارشم از حاشیه‌ی این مراسم را در خوابگرد بخوانید.

ارسال نظر

(نظر شما پس از تاييد نويسنده‌ی وبلاگ، نمايش داده خواهد شد.)

نام:

ايميل:

وب‌سايت:

مرا به خاطر داشته باش؟

متن: