درد دلی با نویسندگان ِ این روزها

باسلام
با مطلبی درمورد برگزاری چهرمین همایش زنده یاد حسین پناهی به روزم حتما سری بزن
نظر یادت نره
فعلابای

فکر می کنم یکی از مهم ترین علت ها این باشد که این دسته از نویسندگان ثجربیات زیست نشده شان را قلمی می کنند و به همین علت این قدر تعبیرهای ابتر و ناقص به کار می برند.دست بالای این ها خواندن داستان های خیلی قدیمی از نویسندگان دهه ی چهل است که با توجه به مناسبات ارباب رعیتی می نوشتند و فقیر و غنی را از یک زاویه دیگر نشان می دادند .حالا این حرف مرا توهین به آن دسته از نویسندگان دهه ی چهل تلقی نکنید که اصلا بحث درجه دادن نیست.منتها این دسته از نویسندگان بسته به دید محدودشان این زحمت را به خود نمی دهند که مطالعه ی بیشتری در حدود جامعه ی فعلی انجام بدهند .نه این که بروند ( معذرت می خواهم )خانم باز بشوند تا بفهمند آن کاره ها چه می کنند و چه می پوشند.این جور وقت ها یاد آن جمله ی معروف گوستاو فلوبر می افتم که می گفت : در مقام هنرمند باید که در عشق بکوشی با زن بجوشی شراب بنوشی اما نه زن باره باشی و نه میخواره و نه ...ببخشید این آخری یادم رفت .ولی خانم مهتدی عزیز نرود میخ آهنی در سنگ ولی چه می شود گفت کار ما گفتن و گفتن و یاد آوری کردن است و ممنونم که به این نکته ی مهم اشاره کردین.

عالی بود.

چاره چیه ؟

سلام بر شما
خب نباید خیلی خرده گرفت آنها دارند مشق می کنند و باید بدانیم که خلق امر بی بدیل است ما انتظارمان زیاد است زمان گواهی خواهد داد نگران نباشید همه حق دارند که بنویسند

من فردا در گالری اثر نمایشگاه دارم

فقط تصوير كردن شهرنو با اين جمله ها نيست. توي خيلي از داستان ها، اينجور عبارت ها، براي شخصيت سازي استفاده مي شه. يعني اينقدر نويسنده قضاوت كردن درمورد فرد رو به ظاهرش وابسته مي دونه كه با گفتن اين جمله مي خواد توي ذهن خواننده يك تصوير از شخصيت اون آدم بده. من هم خيلي وقت ها لجم دراومده از خوندن اينها