« خورشید که کش می‌آید | صفحه‌ی اصلی | پیشنهاد چند کتاب ِ خوب برای نمایشگاه کتاب (۱) »

به اردیبهشت بی‌مصرف ِ ۸۷

فکر می‌کنم تنها چیزی که می‌تونه حال گه این روزهام رو کمی درست کنه یه بارون درست و حسابیه. دیروز عصر خدا لطف کرد و فقط چند دقیقه گذاشت ابرها ببارند و من داشتم توی پارک‌وی ِ لعنتی‌تر از این زندگی راه می‌رفتم و خوشحال بودم که لباس نازک تنم کرده‌ام چون بارون داشت تنم رو هم خیس می‌کرد اما خوشی فقط چند دقیقه بود و یکهو دوباره این خورشید مزخرف ِ بی‌مصرف سر و کله‌اش پیدا شد و گند زد به تمدد اعصاب من. هیچ‌وقت این‌قدر از این ماه اردیبهشت به‌درد نخور بدم نمیومد. اردیبهشت بی‌بارون درست مثل حموم بدون صابون می‌مونه.

:: پی‌نوشتِ برای ثبت در تاریخ:
شد چهل و سه! ماراتن همچنان ادامه دارد!