سه شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۱

فارسی قند است

هر بار خواستم برای این بخش مطلبی بنویسم، به خودم نهیب زدم که لحنت نباید امری باشد. به نظرم اگر این رعایت بشود جلو حالت تدافعی مخاطب را می‌گیرد. برعکس‌اش می‌شود چیزی شبیه برنامه‌های «فارسی را پاس بداریم» تلویزیون و بعضی تعیین‌تکلیف‌های فرهنگستان زبان و ادب فارسی که با «باید»هایشان به مردم دیکته می‌کنند که چه درست است و چه غلط. یا در فضایی متفاوت، دیوارنوشته‌های مذهبی که بیشتر پس‌زننده‌ است تا مشوق. حالا نمی‌دانم...

یوگا با کوچولوها
یوگا برای رفع کج‌خلقی کودکان در قرنطینه

یوگا در قرنطینه
برنامه‌های روزانه‌ی یوگا در خانه

خودخواهی مرسوم
آخ آخ

دلم برایت تنگ شده
چنگ زد این متن دلم رو

زوال فرهنگ قهوه‌نوشی در آمریکا
از این مطلب‌ها هم در آیکافی‌جان بخوانید

ایران در جهان
رسانه‌های جهان درباره‌ی ایران چه می‌گویند؟

مدیرهای آدم‌حسابی
تجربه‌ی متفاوت آیدا