« فیلم گنجینه‌ی پنهان ِ موزه‌ی هنرهای معاصر تهران | صفحه‌ی اصلی | روزنوشت‌ نوروزانه »

شروع سال ۸۷ با بغضی سنگین

راست‌اش را بخواهید، دل و دماغ نوشتن از سال نو و آرزوی روزهای خوب و این چیزها را ندارم. سال ۸۷ را با یک بغض سنگین قرار است شروع کنم. واقعیت این است که نوشتن از اتفاقات بد سال ۸۶ و طناب داری که دور گلوی فرهنگ و هنرمان افتاده ست، دیگر حتا دل‌ام را هم سبک نمی‌کند. تمام امروز که فردای چهارشنبه سوری بود، به این فکر می‌کردم که چرا با دیدن شادی غیر قابل توصیف دیشب ِ جوان‌ها بغض کردم. تمام امروز یاد دیشب بودم، که عده‌ی زیادی از جوان‌های محل‌مان، دور دو ماشین جمع شده بودند و دختر و پسر می‌رقصیدند و شادی می‌کردند. به این فکر می‌کردم که از ساعت ۸ شب این بچه‌ها رقصیدند تا ۱۲ نیمه‌شب. و با اینکه من هم میان‌شان می‌خندیدم، تمام امروز صدای شعار ِ ۱۲ شب‌شان در گوشم می‌پیچید: نیروی انتظامی، تشکر تشکر. تمام امروز فکر می‌کردم که جوان‌های محل‌مان دیشب به خاطر چند ساعت خوشی و پایکوبی یک‌صدا درست مثل وقتی که با صدای بلند می‌گفتند: «تو این زمونه، عشق نمی‌مونه»، از نیروی انتظامی تشکر کردند که اجازه‌ی شادی به آن‌ها داده است. تمام امروز به دیشب و سال ۸۶ فکر کردم و نتیجه‌اش یک بغض سنگین شد که مثل همان طناب دار، راه نفس‌ام را بسته. با تمام این اوصاف؛ سال نو ست، نباید آیه‌ی یاس خواند، نباید این‌قدر تلخ نوشت. پس عیدانه‌ی خنده‌دارم را می‌گذارم برای فردا. این تبریک ِ خشک و خالی ِ سال نو را از من بپذیرید.

ارسال نظر

(نظر شما پس از تاييد نويسنده‌ی وبلاگ، نمايش داده خواهد شد.)

نام:

ايميل:

وب‌سايت:

مرا به خاطر داشته باش؟

متن: