« حال همه‌ی ما خوب است... | صفحه‌ی اصلی | زمین هنوز زیر پاهای من است! »

به احترام روح ِ موسیقی ِ ناب

فکر می‌کنم آن‌ها که به موسیقی سنتی علاقه ندارند، و آن‌ها که شنیدن صدای تار و سه‌تار و ... را تاب نمی‌آورند؛ یکی از بزرگترین لذت‌های روح و دنیا را از دست داده‌اند. آرامش، لذت، خلسه و پرواز را نمی‌توان در دوپس دوپس‌های موسیقی امروزی و پاپ پیدا کرد.

امروز بعد از چندین ساعت درگیری فرساینده با کاغذبازی‌های همیشگی و بی‌نتیجه در یک ساختمان چند طبقه و آخرش هم دست خالی برگشتن، اگر صدای سه‌تار و تار و آواز نبود؛ می‌نشستم کنار خیابان آزادی و زار زار از خستگی و حس‌های بد و فروخورده گریه می‌کردم. شاید برای ادای دین هم که شده، باید بیشتر از حسم نسبت موسیقی‌ای بنویسم که روحم را به لرزه در می‌آورد...

::مرتبط:
نامه‌ای برای تو
وای از این بی‌همرازی، خدایا [مگر می‌توان مست ِ این صدا و تصنیف نشد؟]
 آخرین جرعه‌ی جام [سایتی مفید برای آن‌ها که نشنیده‌اند]

:: پیشنهاد زمستانه:
صبح روز برفی که بیدار شدید، تصنیف جان جهان را گوش کنید و از صدای ملکوتی شجریان لذت ببرید.