« سرانجام ِ شهلا؛ چوبه‌ی دار | صفحه‌ی اصلی | به احترام روح ِ موسیقی ِ ناب »

حال همه‌ی ما خوب است...

ساعت ۱۰:۲۵ دقیقه‌ی صبح پنجشنبه ۴ بهمن است. مسافر ما از بیروت باید طبق برنامه ساعت ۲ بامداد به خانه می‌رسید. اما هنوز هیچ خبری از رسیدن‌اش نیست. دو هفته‌ی پیش که می‌رفت؛ برف نشسته بود و پرواز به بیروت به جای ساعت ۵ بعدازظهر، ساعت ۱۱:۴۵ دقیقه پریده بود. شرایط جوی آن موقع کمی این تاخیر عجیب و غریب را برایمان توجیه کرده بود. اما امروز؟
دیروز اتفاق عجیب و غریبی در فرودگاه امام افتاده که هنوز نتوانسته‌ام درک‌اش کنم. دیروز هوا برفی نبوده. چندین و چند روز از توقف بارش برف و یخبندان گذشته بود، اما پرواز بیروت باز هم به جای ساعت ۵، ساعت ۹ از اینجا رفته بود. اما کاش همین‌طوری رفته بود. ماجرای باورنکردنی این‌جاست که مسئولان ِ عزیز فرودگاه، همراه ِ مسافران بیروت، تعدادی مسافر دمشق را هم سوار کرده‌اند. به هر حال دمشق تا بیروت با ماشین تنها دو ساعت فاصله‌ است و چیزی نمی‌شود اگر هواپیمای ایران، توقفی هم در دمشق برای پیاده کردن مسافر داشته باشد. اما این آخر ماجرا نیست. بعد از سوار کردن تعداد زیادی مسافر تهران- دمشق، تعدادی مسافر هم به مقصد تبریز سوار هواپیمای تهران-بیروت شده‌اند. هنوز نمی‌توانم هضم کنم که چرا باید پرواز بین‌المللی، مسافر داخلی هم سوار کند. به همین سادگی و خنده‌داری، هواپیما از تهران می‌رود تبریز، فرود می‌آید، مسافر پیاده می‌کند، از تبریز می‌رود دمشق، مسافر پیاده می‌کند و در نهایت می‌رسد بیروت! تصور کنید در این پرواز خبرنگاران ِ شبکه‌ی الجزیره هم حضور داشته‌اند و من نادیده شرمنده‌ی اوضاع زیبای مملکتم هستم. اما خنده‌تان نگیرد! این باز هم آخر ماجرا نیست! سوای این‌که در این پرواز مسافرانی هم بوده‌اند که باید با پرواز بعدی در بیروت،‌ به مقصد دیگری می‌رفتند و از پروازشان جا مانده‌اند و کسی هم طبق معمول مسئولیتی در قبال این اتفاقات احساس نمی‌کند؛ پرواز برگشت به تهران هم وضعیتی بهتر از رفت نداشت. ساعت هفت صبح مسافرمان از تبریز تماس گرفت! اعلام کرد که هواپیما در تبریز فرود آمده و مسافر پیاده کرده و یک‌ساعتی هم توقف دارد. و حالا ساعت ۱۰:۳۵ دقیقه ست و هنوز هیچ خبری از رسیدن ِ هواپیما به تهران نیست! هوا برفی‌ست؟ نه. با کدام منطق این بی‌برنامگی و آشفتگی باید توجیه شود؟ نمی‌دانم!
هرج و مرج این روزهای مملکت کم‌کم دارد جانم را به لبم می‌رساند. پودر ماشین‌ لباس‌شویی نیست، گاز در خیلی از مناطق تهران هنوز قطع می‌شود، فشار گاز در خیلی از مناطق به شدت پایین است، هرشب چند ساعتی برق‌مان می‌رود، وضعیت تلفن‌ها و تلفن همراه افتضاح است، کارت سوخت ما که مرداد ماه دزدیده شده، هنوز نیامده و بعد از چندین ماه پیگیری می‌گویند رفته است تبریز! حالا چرا تبریز؟ خدا می‌داند. این هم از وضعیت بنزین. رئیس جمهورمان هم چند روز پیش اعلام کرد که جهان، ایران ِ هسته‌ای را پذیرفته است. ما تحریم شده‌ایم؟ پودر و برق و گاز و بنزین و تلفن و هواپیمایی آدمیزادی و این‌ها داریم؟ تورا به خدا یک‌نفر به من بگوید چه اتفاقی دارد در این کشور می‌افتد؟ 

::پی‌نوشت:
عذر بدتر از گناه می‌دانید یعنی چه؟ یعنی بگویند به خاطر وضعیت بد پروازی، هیچ هواپیمایی نباید خالی برود. به همین خاطر برای پرواز خالی بیروت از مسافران دمشق هم سوار می‌کنند و باز هم چون جالی خالی دارند از مهرآباد با اتوبوس مسافر تبریز می‌آورند. اگر این اتفاق در یکی از کشورهای اروپایی یا آمریکایی افتاده بود، چه می‌شد؟

::بازتاب:
پرواز بیروت-تهران پانزده ساعت در راه بود / پرس‌ تی‌وی