فوبیایی به اسم ناظم مدرسه

جدیدیها که خیلی خوش به حالشون شده

ای بابا مريم جون حالا باز ناظم شما خوب بوده كه! ناظم ما هر روز انگشت می‌كرد تو مقنعه‌مان كه مطمئن بشه حسابی تنگه و نمی‌تونيم حتی يك تارمويمان را بيرون بذاريم.
هر روز هم بعد از اينكه به زور سر صف قرآن می‌خوانديم و ورزش می‌كرديم؛ كيف‌هامون را می‌گشتند. فكر كن هر روز!

من را یاد یکی از آشناهای خیلی نزدیکم انداختید که ناظم یک دبیرستان دخترانه بود، تقریبا با مشخصاتی شبیه ناظم شما...
مثلا بچه ها اجازه نداشتند با کفش اسپرت مدرسه بیایند، اجازه نداشتند جوراب روشن یا نازک بپوشند...
همین خانم یکبار یکی از بچه ها را بخاطر آوردن نوار یکی از خوانندگان مجاز وطنی به مدرسه تنبیه سختی کرد.
همیشه با هم جر و بحث داشتیم که آخر این همه سخت گیری برای چیست؟ و هیچ وقت جوابهای این خانم راضیم نمی کرد.
حالا پنج سالی است که خانم ناظم سابق به خارج از ایران مهاجرت کرده است، حالا دیگر تقریبا هیچ نشانی از عقاید سابقش در وجودش نیست...

خدا رو شکر ما تو نسل شما به دنیا نیومدیم، این آخری ها بچه ها توی موبایل به ناظم فیلم ... نشون میدادن (البته موبایل ممنوع هست!!!)
با معلم ها هم که جای خود دارد ...

سلام
قسمت آخر نوشته ات رو اصلا قبول ندارم!
میدونی،من امسال اول دبیرستانم....همه ی این مواردی که گفتی،از جمله نماز،کیف دوبنده،موبایل،سی دی ،رادیو،روزنامه و مجله و دفتر خاطرات!این ها همه در مدرسه ی ما جرم است و اخراج.....
ابرو و اصلاح صورت هم همین طور!

مراسم تشييع پیکر مرحوم سید مهران قاسمی، ساعت 9 صبح پنج‌شنبه 20 دی‌ماه از مقابل دفتر روزنامه اعتمادملی، واقع در خیابان کریم‌خان زند برگزار می‌شود.
روزنامه‌نگارن، نویسندگان، کسانی که می‌نویسند، آن‌قدر تنها هستند که لابد فردا، عابرانی که در سرمای خیابان کریم‌خان، به پیکر این دوست از رفته نگاه می‌کنند، از خود بپرسند:« این کیه؟ هنرمنده؟ نه گمون‌ام»
هنر روزنامه‌نگاران، زنده بودن و مردن‌شان است در این روزهای سرد برفی. همراهی با تمام استرس‌هایی که دوستان‌مان را فرسوده و جوان‌مرگ می‌کند، شاید کم‌ترین کاری‌است که برای خودمان می‌کنیم. آن‌قدر کم نیستیم که خیابان کریم‌خان را پر نکنیم. بگذار فردا مردمی که دیگر نه روزنامه‌ می‌خوانند، نه حوصله‌ و علاقه‌ای به پی‌گیری زنده بودن و نبودن این آدم‌ها دارند، با خود بگویند:«ااا... پس این‌ها هنوز هستند!»
‌همراه همهء روزنامه‌نگاران و دوستان مرحوم مهران قاسمی، در پنج‌شنبهء برفی تهران، با این مترجم و روزنامه‌نگار وداع می‌کنیم.
زندگی‌مان که باشکوه نیست، باشد که وداع و بدرودمان باشکوه و جلال باشد؛ حتی اگر باز هم نخواهند دیگران...

به نظر من همه این ها که گفتی دیگه گذشته اما یک جور امتیازه.
یعنی اونهایی که ازش محروم بودن لذت داشتنشو نمی چشند.
قدر آزادی را یک زندانی بهتر از هر کسی میدونه و به همین خاطر نسلی که این بلا ها به سرش اومده خیلی بهتر از نسل سرخوش امروزه میتونه راهنما باشه

مدتها بود میخواستم همچین پستی بنویسم هی عقب افتاده بود تا شما بالاخره نوشتی

ابرو برداشتن و اصلاح کردن که دیگه خیلی عادی شده خیلی . مانتوهای چسبون ، شلوارهای تنگ ِ تا روی قوزک پا ، کفش های رنگی رنگی ، مقنعه های کوتاه و فرق ِ کله ، کیف های خوشکل ِ رنگی رنگی ..اینا خیلی عادی شده اما من دو دفعه داشتم از جلو در دبیرستان رد میشدم ، دو تا دختر دیدم(در دو تا مدرسه ی مختلف،دو جای مختلف شهر) که موهاشون هم هایت لایت کرده بودن ، خدا شاهده با فرم مدرسه بودن و با بقیه از در اومدن بیرون رفتن سوار سرویس شدن ، چشام گرد شده بود ، باورم نمیشد
اومدم خونه به مامانم گفتم(مامانم دبیر هستن) گفت وااااا فکر کردی مث ِ دوره ی شماست همه همین مدلین ، بابا دوست پسراشون میان در مدرسه دنبالشون!

وقتی یادم میاد که ما برای چه چیزایی دلمون میلرزید...یه دفعه من داشتم اخراج میشدم ، به خاطر بند ساعت مچی ام که رنگی بود، کاپشن و کیف و جوراب و اینامون که اگه رنگی بود حکم گناه کبیره داشت
اگه ما رو توی سوپری ها و مغازه های اطراف مدرسه یا خدای نکرده کیوسک تلفن میدیدن حکممون اعدام بود
واییییی دلم خیلی پره اینقد از این محدودیت ها-غیر از اینایی که شما گفتین- بود که حالا حالا ها تمومی نداره

مدتها بود میخواستم همچین پستی بنویسم هی عقب افتاده بود تا شما بالاخره نوشتی

ابرو برداشتن و اصلاح کردن که دیگه خیلی عادی شده خیلی . مانتوهای چسبون ، شلوارهای تنگ ِ تا روی قوزک پا ، کفش های رنگی رنگی ، مقنعه های کوتاه و فرق ِ کله ، کیف های خوشکل ِ رنگی رنگی ..اینا خیلی عادی شده اما من دو دفعه داشتم از جلو در دبیرستان رد میشدم ، دو تا دختر دیدم(در دو تا مدرسه ی مختلف،دو جای مختلف شهر) که موهاشون هم هایت لایت کرده بودن ، خدا شاهده با فرم مدرسه بودن و با بقیه از در اومدن بیرون رفتن سوار سرویس شدن ، چشام گرد شده بود ، باورم نمیشد
اومدم خونه به مامانم گفتم(مامانم دبیر هستن) گفت وااااا فکر کردی مث ِ دوره ی شماست همه همین مدلین ، بابا دوست پسراشون میان در مدرسه دنبالشون!

وقتی یادم میاد که ما برای چه چیزایی دلمون میلرزید...یه دفعه من داشتم اخراج میشدم ، به خاطر بند ساعت مچی ام که رنگی بود، کاپشن و کیف و جوراب و اینامون که اگه رنگی بود حکم گناه کبیره داشت
اگه ما رو توی سوپری ها و مغازه های اطراف مدرسه یا خدای نکرده کیوسک تلفن میدیدن حکممون اعدام بود
واییییی دلم خیلی پره اینقد از این محدودیت ها-غیر از اینایی که شما گفتین- بود که حالا حالا ها تمومی نداره

وای چه چیزایی یادم میاد
یه سال دکمه های مانتو من فلزی بود، میخواستن اخراجم کنن
لب هام توی سرمای هوا خشکی شده بود، شب که خوابیده بودم از این لیپ استیک های چرب کننده زده بودم و صبح که رفتم مدرسه اثرش هنوز بود، میخواستن بکشنم!
توی صف ِ نماز من قسمت ِ کسایی که عذر شرعی دارم نشسته بودم که ناظم اومد منو برد دفتر که تو از سری قبلی که اینحا نشسته بودی هنوز یک ماه نگذشته ، چرا بی خودی از نماز فرار میکنی
واییی...خدایا چه چیزایی یادم میاد

مریم جون کاش می نوشتی و دیگرانی که دارن مینویسن بگن که در محدوده چه سالهایی مدرسه رفتند
این مطلبتو که میخوندم واقعا اعصاب بهم ریخت تمام این اتفاقات کم و بیش برای منم افتاده: اون دوستیه با بزرگترا ، دفتر شعر و داستان و نه حتی دفتر عقاید، نمازهای اجباری و ...
شاید تنها موردی که شانس آوردیم همون بازی ایران استرالیا بود که انقد التماس کردیم مدرسه ساعت 1 تعطیل شد به شرط اینکه البته بریم همه مون نماز بخونیم!!

خانم مهتدي شايد بد نباشه بدونيد پست گردباد که بهش لينک داديد يکي از نوشته هاي وبلاگ قبلي علي قديميه که الآن بسته ست . مطلبي با عنوان "كلاشينكف‌ها و نيمكت‌ها". جالب اينجاست علاقبندي که عربده مي كشيد سر سايت سينماي ما به خاطر مثلن "دزدي" مطلبش، خودش اين پست رو کلمه به کلمه کپي کرده . چند تا اسم رو از کاظمي و حيدري به اسلامي و ايماني تغيير داده و البته زحمت کشيده جمله ي آخرش رو از خودش نوشته.
براي خودش هم نوشتم اما چون مطمئنم کامنت رو پابليش نميکنه اينجا هم مينويسم تا بلكه خجالت بکشه

:: مریم: اصل پست را اگر بفرستید، من اصلاح می‌کنم. باقی مسائل به خود آقای علاقه‌بند مربوط می‌شود و آقای قدیمی.

ببخشید که وسط این بحث، یک مطلب بى‌ربط مى‌پرانم؛ درباره‌ى «سره‌گرایى»ِ افراطىِ جناب دکتر کزازى، مطلبى نوشته‌ام که دوست دارم شما هم بخوانید.

خانم مهتدي قصدم اين نبود که بگم شما لينک رو اصلاح کنيد. همونطور که گفتم اون وبلاگ الان بسته ست و امکان لينک دادن بهش هم نيست. متن اصلي رو اما در ارشيوم دارم و با ايميل براتون ميفرستم

مدرسه ما از این سخت گیری ها نداشت. توی همون دوره اختناق بدترین خاطره ما از مدیرمون داد زدنش به خاطر حجاب و این حرفا بود و نپوشیدن پولیور روی مانتو. خدا رو شکر کیفامونو خیلی نمیگشتن. یا حداقل نه جوری که ما متوجه بشیم. نمیدونم اینجور کارها سلیقه ای بود یا اجباری.

من چند روز پیش یه همچین چیزی نوشته بودم ولی فرصت نشد بذارم تو وبلاگ. امشب یا فردا می گذارمش..

سلام و خسته نباشي عزيز

فحش بده !
فقط من فحشهايت را خواهم خواند !
رنگ خيال با د موكراسي تازه شد.

بابت پست بيضايي ممنون

ببخشيد؟ شما دقيقا متولد چه سالي هستيد كه چنين تجربيات مخوفي داريد؟ آخه كدوم دهه شصتي كه نيمه اول دهه هفتاد، به سالهاي پاياني ابتدايي و بعد راهنمايي مي رسه و دبيرستان رو هم كه در نيمه دوم دهه هفتاد و دوم خرداد و الخ مي گذرونه، چنين تجربياتي داره؟ من كه مال همون اوايل دهه‌ي شصتم و در همين تهران هم درس خوندم و زندگي كردم، محض رضاي خدا يك نمونه از اين تجربيات مخوف رو نداشتم. مي شه جايگاه دقيق نسلي تون رو مشخص كنيد و بعد در باب خصوصيات و تجربيات گويا قابل تعميم‌تون، مطلب بفرماييد؟

:: مریم: اینکه من الان بیست و دو سالمه دلیل بر این نمی‌شه که این تجربیات رو از مغازه خریده باشم! خوشحالم برای شما که همچین چیزهای مخوفی رو تجربه نکردین. تازه من خیلی‌هاش رو به خاطر اینکه یادداشت طولانی نشه ننوشتم!

سلام. بهترین خاطرات تحصیل را از ناظم مدرسه روستامون دارم که علی رغم سخت گیری هاش؛ اگه نظم و دقتی در من هست، بخشی را مدیون او هستم. اما بدترین را از ناظم و یه دبیر در مرکز استانمون در خاطر دارم. ناظم به دلیل این که خواهر زاده او رقیب درسی من بود، هر اخلال و اختلالی را به پای من می ذاشت و دبیر هم یک بار که مسأله ریاضی را از راهی ابتکاری حل کردم؛ به جای نمره و تشویق، جریمه و تنبیه نصیبم کرد. می گفت "تقلب کردی. سال جهاری ها بهت رسوندن. تو دهاتی چلغوز، می خوای سر من گلاه بذاری؟" :)

سلام
راستش با همه اینها و آزادی های بچه های الان و محدودیتهای بی شمار زمان ما هنوز هم فکر میکنم دوران مدرسه بانشاط تری نسبت به بچه های الان داشتیم
همه اینهایی که گفتی و برای همه مون آشناست یه گوشه ذهنمون مونده و خیال پاک شدن نداره انگار

ازاین پس می توانید شخصا جدیدترین ومهمترین خبرهای شخصی یا عمومی خودرادراولین خبرنامه آزاد ایرانیان با نام خودتان درج کنید لطفا ضمن لینک سایت به دوستان اطلاع دهید[گل]

مرسی بابت لینک مریم جون ولی اسم وبلاگم مهرواژ می باشد نه مهراوژ !

این کامنتهای زیر نوشته ها هم انگار پر از داستانند ولی برام جالبه که خانم روشنک چون ندیده فکر می کنه اینها همش داستانه..ولی به قول تو خاطره ها انقدر زیاده که گزیده ای ازش نوشته شده فقط..
و به قول دوستی عوضش می ری بهشت. همه می رن جهنم فقط من و تو ملت غیور می ریم بهشت..
آنهم بهشت زورکی!! چی بهتر از این؟

:: مریم: اسم وبلاگ رو درست کردم. مرسی. والله اگر این‌طوری مارو بهشت می‌فرستادند که خوب بود. اون زور کجا... این یکی که این روزها داریم کجا! دارم فکر می‌کنم که بچه‌های متولد دهه ی هشتاد هم بعداً مزه‌ی زور ِ گشت ارشاد و بهشت زورکی رو می‌فهمن یا شرایط برای اونا چیزی می شه که ما الان تو حسرتش هستیم... ماجرا داره پیچیده می‌شه! lol

الان كه پيش دانشگاهي هستم اوضاع فرق كرده و با ابروي برداشته و موبايل مي‌ريم مدرسه اما تا همين پارسال ناظم مدرسه‌مان به جوراب هاي كوتاه گير مي‌داد. بارها جلوي بچه ها به خاطر اين كه موهايم بيرون بود تحقيرم كرد و حتا انضباطم را هم براي همين كم كرد. حق نداشتيم سر كلاس مقنعه مان را در بياوريم و هر چند وقت يك بار هم گشت داشتيم. خيلي از بچه هايمان را به خاطر برداشتن موهاي پشت لب چند روز اخراج كردند. اوضاع هيچ تغييري نكرده است. ناظم‌هاي امروز ما دختران و دست پروردگان ناظم هاي ديروز شما هستند.

من هم مثل شما ازاین خاطرات زیاد دارم.مانتو ما جلوش بسته بود و یکی از همکلاسیهام موقع پریدن از جوب با صورت اومد پایین و دو تا از دندونهاش خرد شد . تازه اون موقع علاوه بر کیفامون جورابهامون رو هم می گشتن.
ما حتی اجازه نداشتیم که ایینه با خودمون بیاریم.
کلاسهامون چندتا انتن داشت و حسابی هم فعال بودن.
اما با این همه از این کثافی که الان بچه ها رو بهش مبتلا کردن خبری نبود.
الان بچه ها راههای دررو بلد شدن که ننه باباشون هم بی خبرن. بیا ببین دبیرستانها چه خبره.
ما دهه شصتی ها ...

سلام
با وجودیکه همیشه از شاگردان ممتاز مدرسه بودم و کاری به مدلهای جورواجور نداشتم ولی از دیدم اون همه سخت گیری و گاهی وقتها توحش به خودم می لرزیدم. معلم کلاس دوم دبستانمان سر کلاس می گفت حتی صدای نفس کشیدنمان را هم نباید بشنود. کلاس سوم دبستان و خاطره ی کوبیده شدن سر بچه هایی که درس را بلد نبودند به تخته سیاه کلاس همیشه آزارم می دهد و از همه بدتر حتی نمی دانستیم به عنوان یک انسان آنها نباید با ما اینطور برخورد می کردند. حتی در دوره داشگاه هم همین بود. توی خوابگاه و بعد هم توی اجتماع. راست است آن ترسها برای همیشه توی وجودمان می ماند! برای همین است طوری بار می اییم که شخصی کامنت می گذارد که در عوض حالا لذت آزادی را می چشیم و قدر آن را می دانیم. اما من از خودم می پرسم چرا برای لذت بردن از بدیهی ترین چیزها من ایرانی حق دیگران می دانم که مرا شکنجه و عذاب داده باشند؟ الان که در خارج از کشور زندگی می کنم همیشه سعی می کنم تصویر بهتری از ایران به دوستان و همکاران بدهم ولی پیش خودم وقتی به عقب بر می گردم می بینم هیچ خاطره ی خوشی از آن جا ندارم. حتی در آخرین سفرم به تهران هیچ چهره ی خندانی ندیدم. شهر مرده و خاکستری بود. سنگین و دلگیر و کمی آن طرفتر مردم سرزمین های دیگر حتی در تصورشان هم نمی گنجد ما چه کشیدیم . بارها جلوی گریستنم را در محل کار گرفته ام وقتی همکاری دید چکمه پوشیده ام با طعنه گفت : اگه این طوری بری تو خیابونهای تهران چکارت می کنند؟

ممنون بابت لینک!

::مریم: وظیفه‌اس... بالاخره ما و شما که نمی‌تونیم ترکمنستان رو راضی به گاز دادن کنیم و ترکیه رو ساکت کنیم که گاز نخواد و ... همین کارا تو فضای وب از دستمون بر میاد.

یادمه که حتی جوراب سفید نمی تونستم بپوشم!

سلام
وبلاگ سینا علی محمدی راه اندازی شد
588 میلیون دلار برای خرید هویت
نامه یدالله رویایی به عباس معروفی

سلا مریم جان... بحث خوبی را شروع کردی... من هم در این باره نوشتم....

مدتها بود از این بازی های وبلاگستان دوری می کردم ... اما از این یکی نمی شود گذشت انگار

سلام
موارد اشتراکی را در گوگل ریدر می بینم البته گاهی

خانم روانی پور ، با کامنت آقای بی نام در وبلاگ شما کاملا موافقم. یادتان می اید گلشیری و همدستانش چه چوری پوست از مخالفبن می کندند؟ یه نکته دیگر . چرا مردم دنیا باید کتاب های کسل کننده و بی داستان گلشیری و شما و مندنی پور و ابوتراب خسروی و مزخرفات بنی عامری و کاتب و محمدرضا صفدری را بخوانند ؟ مگر داستان نوشتید؟ فقط لفاظی کردید . آخرین تان مهدی خان یزدانی خرم بزرگ مقام داران سلاخ خانه ادبیات ایران و نوچه هایش یاسر نوروزی و علی شروقی و حسن محمودی و محسن حکیم معالی و محس آزرم و سمیه نوروزی (زیر رهبری قائذ اعظم احمد غلامی ) است که ادبیات ایران را از طریق ترببون هاشون به لجن کشیدند. اخیرن هم که بانو ی اعظم بلقیس خانم سلیمانی به این جمع پیوستند تا همه چیز همان طور پیش برود که گلشیری خدابیامرز می خواست : حذف داستان و لفاظی های طولانی و در همان حال دشنام به براهنی و احمد محمود و صادق چوبک . شنیده ایم کتاب های ترجمه شده استاد گلشیری در خارج باد کرده است . تعجب ندارد . او برای شما تازگی داشت برای دنیا کهنه شده بود.

من یکی را به خاطر تبلیغ برای خاتمی یک هفته اخراج کردند
فکر کن یک هفته

من یکی را به خاطر تبلیغ برای خاتمی یک هفته اخراج کردند
فکر کن یک هفته

برای کامنتی که گذاشتی ممنون فک ما چسبید کف زمین! مهران قاسمی بچه محل ما بود و خودمون خبر نداشتیم. خدا بیامرزتش. حتی بسیجی های اینجا که به اعتماد ملی فحش میدن! ازش تعریف می کردن!

تبريك مي گويم عالي نوشتيد. اميدوارم در آينده اي نه چندان دور شما را در زمره موفق ترين نويسندگان ببينم.

حالا می شه لطفا یه چیز تازه بنویسی.
خوب من نمی تونم فوبیای مدرسه ام رو فاش کنم خوب.
...

سلام ...
در مدرسه کوچک ما از این حرفها نیست !

سلام. نمی دانم دخنر آقای مهتدی هستی که در روزنامه اطلاعات می شناسم؟ اگر درست می گویم، سلام بی نهایت مرا به پدر برسان و بگو آشنایی با شما، اتفاق خیلی خوبی در روزنامه بود ...

:: مریم: بله خانم حسینی. اتفاقاً ذکر خیرتان بود چند روز پیش. چشم. سلام‌تان را می‌رسانم.

من فكر ميكنم در مورد آدمها اشتباه ميكنيد شايد الان ناظم شما از كارهاي گذشته پشيمان باشه شايد هم بعد از خوندن مطالبتون قصه خورده باشه كه اي كاش همون موقع قدرت اين رو داشت كه به جاي تنبيه شما رو تيرباران ميكرد.

برای شماها که خوب بوده تو مدرسه ما چادر اجباری بود و هیچ کس حق نداشت حتی بیرون مدرسه چادرش در بیاره. آخر سال یه روز من همچین کاری کردم فرداش ناظممون منو برد سر صف و روی یه صندلی نشوندم یه پیشبند بست دور گردنم و با ماشین اصلاح نمره 2 سروع کرذ منو کچل کردن تا شروع سال تحصیلی بعد موهام تازه شده بود پسرونه

سلام.خوشحالم که با وبلاگتون آشنا شدم.
اگه قیامتی که ناظم ها(و هم چنین معلم ها) مارو ازش می ترسوندند حقیقی باشه؛ امیدوارم ناظمین مذکور چیزی فراتر از تقاصشون رو در اون پس بدن.
ببخشید اصلا دلم نمی خواست که اولین نظری که اینجا می نویسم ناله و نفرین باشه!
خوشحال می شم که باهم تبادل لینک کنیم :)

غرورم رابه باران هديه كردم ،تمام زندگيمو گريه كردم نبودي درفراق شانه هايت ،به هرخاكي رسيدم ،تكيه كردم