« کوتاه؛ به افتخار ِ «افرا»ی بهرام بیضایی | صفحه‌ی اصلی | فوبیایی به اسم ناظم مدرسه »

پشت شیشه برف می‌بارد...

پیچیده‌ بودم زیر پتو. پیش دکتر که بودم، قرار گذاشتیم که دیگر به پهلوی راستم نخوابم. آخرش نفهمیدم منظورش از تاندون همان تاندوم بود یا رباط. هرچه بود، تا ترمیم شدن دوباره‌اش باید عادت بیست و چند ساله‌ام را کنار بگذارم و بچرخم به پهلوی چپ. پاهایم از گرمای شومینه می‌سوخت. داشتم فکر می‌کردم به چند تا پسری که صبح دیدم. برای خودم کله‌ام را کرده بودم توی کلاه و دست‌هایم در جیب از وسط برف‌ها راه می‌رفتم و حرص می‌خوردم که دیرم شده و ماشین نیست و برف می‌آید و سرد است. صدایشان را که نشنیدم، اما وقتی سرم سنگین شد و چشم‌هایم سوخت تازه پرشیا را دیدم که گاز داد و رفت. سه گوله‌ی برفی سهم پای پیاده‌ام شد. زیر پتو به همین‌ها فکر می‌کردم. البته... فکرهای دیگر هم کردم. اما همه‌شان مثل این نخ‌های گره‌خورده‌ی کور بودند که وقتی سرشان را می‌گیری، به گره که می‌رسی می‌بینی از حوصله‌ات خارج است ادامه دادن و گره باز کردن. آدم حسابی باشی ولش می‌کنی و اگر مثل من باشی از بالای گره نخ را محکم می‌بری! آهان... داشتم فکر می‌کردم به شومینه و گاز و برف و این چیزها. یادم افتاده بود که آن سال عجیبی که برف آمد. دایی هنوز زنده بود. هنوز هم تهران بود و مرتب خانه‌اش پلاس بودیم. یادم آمد که رفتیم فرحزاد برف‌بازی. جلوی خانه‌شان باغ بزرگی بود که مرا هم در همان برف‌ها دفن کرد. کمی هم به دوست‌هایم فکر کردم. حتا به سرم زد به یکی‌شان که نمی‌دانم اصلاً زنده‌ست یا مرده اس‌ام‌اس بزنم بگویم: فلانی؟ یادت هست که رفتیم کوهسار و در برف ماندیم تا نصف شب؟ حوصله‌ام نیامد. از آن گره‌های کور ِ مزخرف بود دیگر.

دیشب‌ش را تازه نگفتم. یعنی دیشب امروز که پیچیده بودم زیر پتو جلوی شومینه و صبحش سه گلوله‌ی برفی سهم پای پیاده‌ام شده بود. دیشب تصمیم گرفته بودم صبح برای تمام همسایه‌های بلوک خودمان و روبرویی‌ها نامه بگذارم. البته روبرویی‌ها چون من با پنجره‌ی تک‌تک‌شان رابطه‌ای عجیب دارم. نه این‌که فضولی کنم و این‌ها... نه. گاهی اوقات مثل دیشب که حالا می‌گویم چه خبر بوده، می‌نشینم‌ آدم‌های زنده و بی‌خواب را می‌شمارم. حالا از ساختمان روبرو می‌دانم که کدام‌ها مرغ‌اند و کدام‌ها جغد. بماند... دیشب می‌دانستم همه‌شان غافلگیر می‌شوند. ساعت نمی‌دانم چند بود. بعد از آن‌که سعی کردم بخوابم و نشد و بعد از آن‌که دوستی ساعت سه صبح اس‌ام‌اس فرستاد که دارد عروس می‌شود و بعد از تمام اتفاقات بی‌اهمیتی که نمی‌دانم چرا همیشه نصف شب‌ها می‌افتند،‌ رفتم کنار پنجره. تمام مرغ‌ها و جغدها خواب بودند و تازه فهمیدم فقط منم که بیدار مثل پیرمردهای زن‌مرده‌ی بازنشسته‌ی بچه‌خارج‌فرستاده ایستاده‌ام پشت پنجره. برف‌ها با عجله تند و تند می‌آمدند من هم احساس می‌کردم تنها شاهد تلاش‌شان برای غافلگیری احمق‌هایی هستم که ماشین‌شان را هم حتا توی پارکینگ نبردند. اما خب... کی حوصله داشت نامه بگذارد؟

آهان... پیچیده که بودم زیر پتو، صدای سر و صدای بیرون را هم می‌شنیدم. اول‌اش که دعوا شده بود. مادرها و خواهرها و عمه‌ها همه آمده بودند دم نگهبانی و فامیل‌هایشان را نگاه می‌کردند. بعدش که دعوا تمام شد و همه‌شان با اتوبوس رفتند؛ صدای آهنگ‌های شش و هشت و برف‌بازی بلند شد. خلاصه‌اش کنم... نوشتن من هم دارد به همان گره کورها می‌رسد. رفتم پایین حوصله‌ام از قدم زدن در برف و گوش دادن به آهنگ و تماشای منظره‌های زیبای برفی سر رفت. این‌ها را هم نوشتم تا به جز زیبایی برف و روز برفی و لذت غلت زدن در تنهایی روزهای برفی، از پیچیدن زیر پتو و گرمای شومینه و سه گلوله‌ی برفی ِ سهم ِ پای پیاده‌ام هم بنویسم.