« خودزنی دستِ جمعی ِ ما دهه‌ی شصتی‌ها | صفحه‌ی اصلی | پشت شیشه برف می‌بارد... »

کوتاه؛ به افتخار ِ «افرا»ی بهرام بیضایی

افرا را از دست ندهید. چون:
:: ریتم فوق‌العاده‌ای دارد. تماشاچی را از همان شروع نمایش چنان درگیر خودش می‌کند که با تمام شدن تئاتر تازه متوجه می‌شوید که دو ساعت و نیم گذشته‌ست و تکان نخورده‌اید. هرچند که ناهماهنگی‌های طبیعی در شب اول اجرا وجود داشت، اما...

:: به‌نظرم بر خلاف عقیده‌ی تعدادی از دوستانم، بازی‌ها بسیار خوب هستند. مژده شمسایی مثل همیشه خوب بود و مگر می‌توان از حضور فوق‌العاده‌ی مرضیه برومند در یکی از جذاب‌ترین شخصیت‌های نمایش چیزی نگفت و قدرت بیان‌اش را تحسین نکرد؟ علاوه بر این، حضور دوباره‌ی حسن پورشیرازی بعد از بازی‌های درخشانی که در چند وقت اخیر از او در تلویزیون دیدیم، بسیار جذاب و لذت‌بخش است..

:: نورپردازی و دکور افرا هم جالب است. نمی‌دانم امکانات بهتر تالار وحدت نسبت به تالار اصلی تئاتر شهر به این مساله کمک کرده یا چیز دیگر. هرچه هست دکور ساده اما خوب‌اش حسابی به چشم می‌آید. تمام اجزای دکور متحرک هستند و بسته به موقعیت با چرخ حرکت می‌کنند و به کمک فضاسازی می‌آیند. تصور کنید با چند تکه چوب و آهن کاملاً احساس کنید بازیگران در بقالی مشغول چک و چانه زدن هستند. بدون این‌که نور برود و دکور شلوغ و درهم برهم جلوی چشم‌تان ظاهر شود! 

:: نمایش پر است از استعاره‌ها و تکه‌های سیاسی. هرچند که بیضایی آخرش طاقت نیاورده و مستقیم، چپ و راست و مملکت و دستگاه‌ها را می‌کوبد. بهرام بیضایی‌ست دیگر. می‌شناسیدش!

:: حس بد اتفاقی که در نمایش می‌افتد، آن‌قدر خوب به تماشاچی منتقل می‌شود که علاوه بر خودم، می‌توانستم استرس و کلافگی تمام کسانی را که در ردیف‌ام نشسته بودند، ببینم. دل‌تان برای این‌طور درگیر شدن با تئاتر و ماجرا تنگ نشده؟ 

:: در نهایت... افرا را از دست ندهید چون تئاتری‌ست از بهرام بیضایی (با تاکید بر نام کارگردان!) که معتقدم حضور بیضایی در سینما، هیچ‌گاه به پای حضورش در تئاتر نمی‌رسد و نخواهد رسید.

و اما سه حاشیه‌ی کوتاه از شب اول:

:: تپق‌زدن‌ها و ناهماهنگی‌ها دیگر رسم اجراهای اول شده است. چند جای اجرای امشب هم شاهد این تپق‌زدن‌ها بودیم که خب... مهم نیست. هست؟

:: تالار وحدت لب‌به‌لب پر بود! و جذاب‌تر از آن، این بهرام بیضایی آن‌قدر محبوب است و آن‌قدر دوست‌اش دارند و آن‌قدر کارهایش، چه خوب و چه بد، به دل تماشاچی می‌نشیند که ۵ دقیقه‌ی تمام صدای تشویق تماشاچیان بعد از پایان نمایش ادامه داشت و باید می‌بودید و اوج آن‌را وقتی بیضایی وارد صحنه شد، می‌شنیدید!

:: بارش وحشتناک برف مانع حضور این همه علاقه‌مند نشده بود، اما دیدن سرخوردن و حتا با مغز زمین خوردن خیلی از آن‌ها روی پله‌های خروجی تالار وحدت حسابی همه را به خنده انداخته بود. 

 مرتبط:
هرچه از اخبار این نمایش می‌خواهید، از این‌جا بخوانید.
گفتار ابتدایی نمایش افرا