« آقای امرایی، گلایه دارم! | صفحه‌ی اصلی | وقتی چاقو دسته‌ی خودش را ببرد! »

به دنبال یک لقمه نان حلال ِ عامه‌پسندانه!

کتاب‌های داستان و مجموعه‌های تازه و رمان‌های جذاب؛ همه آخر شب وقتی سرم را روی بالش می‌گذارم هنوز دو صفحه‌شان خوانده نشده از دستم سر می‌خورند و من قبل از افتادن آن‌ها روی زمین، کمِ کم به پادشاه سوم رسیده‌ام.
نمی‌خواستم دوباره سر ِ کار بروم. پیشنهادِ کارهای مختلف را در تابستان رد کردم. فکر می‌کردم می‌نشینم مثل آدمیزاد درسم را تمام می‌کنم و لیسانس‌ام را قاب می‌زنم به دیوار و با خیال راحت می‌روم سبزی‌فروشی محل و چند کیلو سبزی قورمه و آش می‌خرم و می‌شوم وردست مامان، یک کدبانوی درجه یک که لابد باید با هر صدای زنگ تلفن یا زنگ در گونه‌هایش گل‌ بیاندازد و از جا بپرد! والله... مگر همیشه همه همین‌ را نمی‌گویند؟
اما نشد... یعنی هرچه هم تلاش کردم دیدم بی‌فایده‌ست. نتیجه‌ی سه‌ماه بخور و بخوابِ تابستانی و شب کردنِ روزهای بیکاری و صبح کردنِ شب‌های بی‌خوابی این شد که هنوز شهریور تمام نشده چهارجای همزمان مشغول به کار شدم. خب حاصل تمام این اتفاقات یک سردرگمی عجیب شده که من در آن مثل یک «یویو» هستم که در تهران برای خودم چرخ می‌خورم. صبح‌ها که از خواب بلند می‌شوم فقط استرس دارم؛ یا کلاس‌های روی اعصاب دانشگاهم دیر شده، یا از ساعتی که باید در خبرگزاری حاضر باشم گذشته. روزها میانِ کار خبرگزاری، پایگاه خبری فیلم‌ِ کوتاه و درس‌های دانشگاه تاب می‌خورم. بین تمام این‌ها، یک‌روز در میان درس دادن در موسسه‌ی زبان را هم جا بدهید. از خیر داستان‌خواندن و کتاب‌خریدن هم نمی‌گذرم و این وسط انگار تا زمانی که من جا بیافتم در این برنامه‌ی درهم و شلوغ، وبلاگِ بیچاره‌ام قربانی شده که تارعنکبوت سرتاپای‌اش را می‌گیرد و کامنت‌ها و اس‌ام‌اس‌های شکایت بعضی خوانندگان است که یادم می‌آورد مدت‌هاست ننوشته‌ام.
به هر حال... این‌روزها برای به دست آوردن یک‌لقمه نانِ حلال از انقلاب به دانشگاه و از دانشگاه به گیشا مرتب پرتاب می‌شوم و فقط خدارا شکر می‌کنم که تصمیم نگرفتم فقط لیسانس را بگیرم و بنشینم خانه و لابد اضافه‌وزن هم پیدا کنم...