« بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی! | صفحه‌ی اصلی | نوستالژی... »

در حاشیه‌ی ایران‌گردی ِ تابستانی

خستگی ِ سفر هنوز به تن‌ام مانده. کم‌خوابی و سرماخوردگی و البته افسردگی از برگشتن به تهران و روتین ِ همیشگی کار و زندگی چندان برای روز اول خوشایند نیست. یادداشت‌های عقب‌افتاده زیاد دارم، به همین‌خاطر نوشتن ِ مفصل از سفر را می‌گذارم برای بعدها. این چند خط را هم می‌نویسم برای آن‌هایی که می‌خواستند کمی از سفر برایشان بگویم.

دیدن زنان ِ کرد با لباس‌های محلی در خیابان‌ها، در حالیکه خورشید غروب کرده و هوا خنک شده است، یکی از زیباترین صحنه‌هایی بود که در این سفر دیدم. متاسفانه اما فرصت نشد مفصل با آن‌ها درباره‌ی زندگی‌شان حرف بزنم.

زندگی در شهرستان‌ها و خصوصاً شهرهای مرزی کلاً با تهران فرق می‌کند. به نظر می‌رسد که مردم راحت‌تر زندگی می‌کنند و البته معقول‌تر. خیلی برایم جالب بود که نه در کردستان و نه در آذربایجان غربی هیچ خبری از بگیر و ببند نبود.

جالب است که بدانید، در کردستان عروسی‌ها اکثراً مختلط است و به گفته‌ی چند نفر از اهالی آن‌جا که برایمان سی‌دی رقص‌های جمعی کردی در عروسی‌ها را آورده بودند، پلیس اجازه، یا بهتر بگویم، جرات هیچ‌گونه عملیاتی را ندارد.

قاچاق در بعضی از شهرهای کردستان واقعاً فاجعه و جالب است! اختلاف قیمت بعضی چیزها در آن‌جا نسبت به تهران وحشتناک بود. تصور بکنید بین قیمت یک کالا در تهران نسبت با همان کالا در کردستان، شش هزارتومن اختلاف بود! جالب آن‌جاست که وقتی از یک نفر برای کنجکاوی پرسیدیم که مردم این‌جا چه کار می‌کنند و از چه راهی در آمد دارند، خیلی معمولی گفت قاچاق! از رانی گرفته تا پارچه و لوازم آرایش و خوراکی‌های مختلف. که البته خودسانسوری مانع توضیح بیشتر می‌شود.

بهترین قسمت برنامه‌ی فشرده‌ی این چند روز هم اقامت در آذربایجان شرقی و دیدن آن‌جا بود. زدن یک‌تیر به دو نشان برای من که میل شدید به ایران‌گردی دارم فوق‌العاده بود. گفتن از دریاچه‌ی ارومیه و شهر واقعاً زیبای مراغه بسیار لذت‌بخش خواهد بود که همه‌ی این‌ها را می‌گذارم برای فرصتی بهتر که بتوانم حق مطلب را، آن‌طور که باید ادا کنم.
پی‌نوشتِ همین‌طوری:
وقتی مدیریت و مسئولیت گروه ِ ایران‌گردی را دکتر محمد ترکمان، پژوهشگر تاریخ معاصر ایران، عهده‌دار باشد، یعنی در چهارروز، به‌اندازه‌ی چهل‌روز آدم چیز یاد می‌گیرد.