« July 2007 | Main | September 2007 »

نوستالژی...

هنوز هم خیلی وقت‌ها یاد آن خانه‌ی سر خیابان ظفر می‌افتم. یاد آن لحظاتی که با حرص و ولع مسائل فرهنگی جهان معاصر را می‌خواندیم و بحث می‌کردیم درباره‌ی سکولاریسم. هنوز هم آن حس عجیب در یادم هست، وقتی که با شور و هیجان از خصوصیات زندگی مدرن در شهر...
+ ادامه

در حاشیه‌ی ایران‌گردی ِ تابستانی

خستگی ِ سفر هنوز به تن‌ام مانده. کم‌خوابی و سرماخوردگی و البته افسردگی از برگشتن به تهران و روتین ِ همیشگی کار و زندگی چندان برای روز اول خوشایند نیست. یادداشت‌های عقب‌افتاده زیاد دارم، به همین‌خاطر نوشتن ِ مفصل از سفر را می‌گذارم برای بعدها. این چند خط را هم...
+ ادامه

بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی!

به پیرو جمله‌ی بالا، امشب می‌روم کردستان. این چند وقتِ اخیر آن‌قدر درباره‌ی کردستان و مردم‌اش حرف‌های جالبی شنیدم که کنجکاوی‌ام برای دیدن ِ آن‌جا صد برابر شد. سفر رفتن‌های این‌مدلی، یعنی به قصد مردم شناسی و تحقیق درباره‌ي فرهنگ و آداب و رسوم ِ قوم‌های ایرانی، همیشه برایم نقطه‌ی...
+ ادامه

آیا هر بلایی که به سرمان بیاورند، حق‌مان نیست؟

خبر دادگاه رفتن فرزانه طاهری، مسئول بنیاد گلشیری را که خواندم، حیرت کردم. مطمئن شدم که این تو بمیری دیگر از آن تو بمیری‌ها نیست. اتفاقاتی که در پی محاکمه‌ی یعقوب یادعلی به خاطر بخش‌هایی از رمانِ «آداب بی‌قراری» افتاد، دیگر از مرز شوخی و خنده گذشته. شاید وقت آن...
+ ادامه

مچ‌گیری در ساعت ۲۱ یا زنده‌باد شرافت!

 براي کساني که اخبار ساعت بيست و يکِ امشب را از شبکه‌ي يک نديدند، و جنگولک‌بازی‌های کامران نجف‌زاده را نوآوری‌های او می‌دانند که بیشتر مناسب مستندسازی‌های سفارشی است تا بخش‌های خبری تلویزیون، اتفاق جالبي را تعريف می‌کنم. چندي پيش، بخش فارسي راديو بي‌بي‌سي، گزارشي را به قلم «محمد قوام» در...
+ ادامه

برای «مصطفی کرمی» و رنج ِ این روزهایش + خبر تکمیلی

چشم‌هایش را بسته بود از درد. بین خنده و ناله عذرخواهی می‌کرد از اینکه خیلی حرف می‌زند. می‌گفت پرحرفی‌اش از عوارض مورفین است. چشم‌هایش را بسته بود و با ناله می‌گفت: "یاد صحنه‌ی برق‌گرفتگی‌ام که می‌افتم، بند دلم پاره می‌شه. مثل جنین جمع شده بودم. انگشت‌هام، انگشت‌هام هم به داخل...
+ ادامه

F.Y.I و یک درخواست

روزهای بلند تابستان، برای من که تازه وقتی خورشید غروب می‌کند، فعالیت‌ام شروع می‌شود، یعنی کابوسِ مداوم. همیشه در تابستان فعالیتم کم‌تر می‌شود و به‌هم‌ریختگی‌ام بیشتر. نه گرمایش را دوست دارم، نه بلندی روزهایش را که انگار خورشید لعنتی با سماجت آن‌قدر در آسمان می‌ماند و به من دهن‌کجی می‌کند...
+ ادامه