در سوگِ الف. بامداد

kash inghadr ke shamlu baraye man o to arzesh dasht farzandanesh ham ghadr o arzeshesh ro midunestan

salakhi migeris
be ghanari kuchaki del baste bud!

شاعرها دیر به دنیا میایند و زود میمیرند.

شاملو یکی از شاعرانی بود که دوران نوجوانی ام را ، لحظات تنهایی ام را با حرفهایش ، پر کرد. حالا نیست ولی هنوز از سرزمینی که مزد گورکن از آزادی آدمی در آن افزون است می ترسد ، نیست تا ببیند ، عشق را کنار تیرک راهبند ، همچون سالهای سیاه دهه ی 60 ، تازیانه می زنند. ... نماند ، ولی روزی خواهد آمد که کمترین سرود در این سرزمین هم بوسه باشد ، و همگی با یاد او کبوترهایمان را پرواز دهیم.....

راستیا به همین سادگی به هم خبر دادیم ولی انگار انعکاس صدامون تا سالها می مونه

mobarak bashad in esteghlal

نمی دانم این شعر شاملو چه رازی دارد که این همه هواخواه دارد؟
هرچند نام شاملو بی نیاز از این چیز هاست.

شاعر ها هیچ وقت نمی میرن

فقط می‌تونم همدردی کنم دوست خوبم...

از آن صفحه نیمه نارنجی سر خوردم به اینجا. چند مطلب آخرتان را خواندم و خوشحال شدم که بین وبلاگ نویسهای خانم هنوز هستند کسانی که ادبیات را فنی بنویسند و نه تفننی. البته یک جاهایی اختلاف نظرهایی دارم با شما مثلا درباره پست قبلی، ولی پای ادبیات که می آید وسط گمانم باقی اختلاف ها کمرنگ می شوند. آنقدری که با خیال راحت بتوانی لینک بدهی!
راستی قصه شاملو هم تمامی ندارد... حتی بعد از مرگش!

من مرده اون لحظه م که میگه :" کلام از نگاهِ تو شکل می‌بندد" و شکل رو با فتحه میگه ...

نگاهکی به دغدغه هایت داشتم
و دوست دارم
پایین این نوشته ات ، این شعر جبران را یاد آوری کنم.انگار کن خودت زمزمه کرده ای!

من به مانند تو زنده هستم
و اکنون در کنار تو ایستاده‌ام...

آه اسفندیار مغموم!
تو را آن به که چشم فروپوشیده باشی

مریم جان سلام فکر کنم بلاگفا هم هک شد و تمام... من نمی تونم توی صفحه ام دستکاری کنم فقط صفحه با ir قابل دیدنه همین. بلاگفا تمام!

تشییع پیکر با شکوه اش رو به یاد داری؟ همه کف می زدند. پیرمردی شریعتی را گرفته بود و پایین می آمد. سری تکان داد به نشانه ی افسوس و گفت: این طوری برای مرده شون احترام قائل هستند! ما ندیدیم که بشورندش. کف زنان خاک اش کردیم.

مرسی دخترکم...

سکوت......

دریغ از کافه تیتر و دیدارهای گاه به گاه

كافه تيتر هم مرد و شاملو اكنون ميتواند در بهشت به كافه تيتر برود

دهانت را مي بويند / مبادا گفته باشي دوستت دارم. دمت گرم مريم جان مي بوسمت

سلام عزیزم...
به من سری بزن...
روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
روزی که کمترین سرود بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری است.
روزی که دیگر درهای خانشان را نمی بندند
قفل افسانه ای است
و قلب
برای زندگی بس است.