در حاشیه‌ی دهمین جشن بزرگ سینمایی دنیای تصویر

:: امین حیایی مثل همه‌ی فیلم‌هایش بود. وقتی داشت می‌رفت روی سن پایش گیر کرد و داشت یک لحظه می‌افتد که در حین صحبتش رو به حضار به این مطلب اشاره کرد.

:: آناهیتا نعمتی وقتی می‌خواست از رسول ملاقلی‌پور یادی کند بغض بدجوری گلویش را گرفته بود به همین دلیل چند لحظه سکوت کرد تا بتواند خودش را باز یابد.

:: اگر قرار بود مامورهای گشت ارشاد سری به مراسم می‌زدند با دست پر خارج می شدند. چه فضایی بود.

---
مریم: در مورد آناهیتا نعمتی متاسفام که هیچوقت ایجور گریه ها رو باور نمی کنم

سال پیش که برای اولین بار تو مراسمشون شرکت کردم از بی نظمی و هول وولایی که تو مراسم بود تعجب نکردم،تنها از این تعجب کردم که این مدل مراسم ها که با حضور گشترده مردم شکل میگیرند بیشتر برای ارتباط نزدیک مردم با هنرمندانشون هست،اماد متاسفانه هنرمندان برج عاج نشین ما که چنان بادی به غبغب می انداختند و فیس و افاده ای از چشمهاشون بیرون مییزد که میتورسیدی یک قدمی شان بشوی...

عزيزم،ده نمكي درمراسم اختتاميه جشنوراه فيلم فجر بود كه به خاطرش عذرخواهي كرد نه جشن خانه سينما!!!

---
مریم: خانه‌ی سینما یا جشنواره‌ی فجر. کاری که کرده مهم بوده و اون ضرب‌المثلی که گفتم. البته نکته‌ی خوبی بود و مرسی! ولی چیزی از ماجرای ده‌نمکی کم نمی‌کنه جناب توکلی!

ايول حاشيه. خداييش خيلي بهتر و مفيد تر از همه خبرهاي مسخره اي بود كه همه روزنامه ها جدي در موردش نوشتند و خبرگزاري ها بهش پرداختند

سلام مریم خانم!
استعداد طنزنویسیت هم خوبه، چرا جدی دنبالش نمی کنی؟
لینکیدم!:)

---
مریم: نظر لطف شماس. استاد مایی پوپک خانم جان

عجيبه كه از شريفي نيا هيچي ننوشتي. اون طور كه من تو سايت سينماي ما خوندم ‏‏گويا شريفي نيا هم مثل هميشه شيرين كاري در آورده.

---
مریم: شریفی‌نیا رو از بس همه‌جا تو همه‌ی فیلم‌ها و مراسم‌ها می‌بینیم، دیگه به عنوان حاشیه بهش نگاه نمی‌کنم. چه زیاد روی سن باشه چه نباشه، تو متن ماجراس. نه حاشیه.

دات کام شدی ! ام تی کار شدی! دٌم در آوردی...

---
مریم: بعله. این‌طوریاس. هرچی که هست خیلی بهتر از اون بلاگفاس که! هاهاها

کامنتم نرسید؟

---
مریم: نه عارفه جان

درد «معلم بد» بد دردی است.
مثلا یک نویسنده‌ی درجه‌‌سه، (... را می‌گویم)، کارگاه آموزش داستان‌نویسی تشکیل می‌دهد و ادعا می‌کند که «برای داستان‌نویس شدن، پشتکار لازم است، نه الهام و استعداد». یا مثلا یک گیتاریست فالش‌زن ِ فالش‌خون، جلو دوربین می‌نشیند و ادعا می‌کند کسانی را که با شماره‌ی نوشته‌‌شده روی صفحه‌‌ی تلویزیون تماس بگیرند، می‌تواند یک‌هفته‌ای گیتاریست ‌کند. یا مثلا...
همه‌ی این‌‌ مثلاها را بگذارید پهلوی تعداد زیادی از استادان دانش‌گاه آزاد اسلامی تا ببینید چه وضع اسفناکی است.

خانم معلم سلام،
این‌که برای ترویج درست‌نویسی زبان فارسی تلاش می‌کنید، قابل ستایش است. اما یک چیز خیلی قابل نکوهش است. توضیح می‌دهم. سریال «باغ مظفر» را می‌دید؟ یک قسمتش غُل‌مراد رفته بود زیر یک تخت تا کیفی را بیرون بیاورد. مهران مدیری جمله‌ای به او گفت که در آن واژه‌ی «مدارک‌ها» وجود داشت. غل‌مراد از زیر تخت گفت: «مدارک خودش جَمعه، نباید بگی مدارک‌ها.»
می‌خواهم بگویم بعضی غلط‌ها خیلی‌خیلی تابلو شده. مثل همین جمع‌ ِ جمع که می‌بینید تا باغ مظفر هم آمده. یا مثل «بر علیه»، یا بعضی چیزهای دیگر. امروز اگر حتی یک آدم معمولی درس‌خوانده هم این اشتباه‌ها را مرتکب شود، نمی‌شود به‌آسانی از اشتباه او گذشت. چه برسد به شما که آداب درست‌نویسی هم دارید یاد می‌دهید، اما متاسفانه نوشته‌اید: «...تو همه‌ی فیلم‌ها و مراسم‌ها می‌بینیم...»

البته تا یادم نرفته بگویم خیلی غلط‌ها هم هستند که هنوز تابلو نشده‌اند، ولی از کسی که به دیگران درست‌نویسی یاد می‌دهد انتظار نمی‌رود. از مردم عادی چرا.
«همیشه دوست داشتم»، لزوما معنای «حالا هم دوست دارم» نمی‌دهد و تکلیف حالا را نامشخص می‌گذارد. اما ماضی نقلی‌ای که معنای ثبوت (مداومت، پایداری) بدهد، مثل «همیشه دوست داشته‌ام»، دلالت به کاری می‌کند که هنوز نگذشته است. یعنی: حالا هم دوست دارم.
جمله‌ی «اجراهای علی معلم را همیشه دوست داشتم» که نوشته‌اید، بی‌درنگ این سوال را در ذهن خواننده ایجاد می‌کند که حالا تکلیف چیست؟ هم‌چنان اجراهای او را دوست دارد یا نه؟
شما در جمله‌های بعد از این جمله، از طریق زبان به این سوال پاسخ نمی‌دهید، چون اصلا تفاوت ظریف ماضی ساده را با ماضی نقلی متوجه نشده‌اید. این خواننده است که از راه معنا می‌فهمد که هنوز هم دوست دارید یا نه. شما درست ننوشته‌اید، خواننده درست می‌فهمد.

راستی بعضی نامرسوم‌نویسی‌های و عجیب‌و‌غریب‌نویسی‌های بی‌سابقه هم در زبان فارسی اتفاق می‌افتد که این‌‌یکی انگار فقط مختص روزنامه‌نگارها، مترجمان و نویسنده‌هاست. شاید پیکره‌ی زبان فارسی عمیق‌ترین جراحت‌ها را به دست همین عده‌ می‌پوشد.
این جمله را می‌گویم: «نمی‌گذاشت کسی خسته شده یا خوابش ببرد.»
اولا استفاده از عبارت وصفی (مثل: خسته شده) به جای صیغه‌ی فعلی (مثل: خسته شود) اصلا فصیح نیست. دوما در زبان گفتار هرگز وارد نشده و همین دلیلی بر مغایرتش با طبیعت زبان فارسی است. سوما اگر قرار باشد حرف ربطی بین عبارت وصفی و فعل بعد از آن بیاید، آن حرف «و» است و نه «یا» که شما در اقدامی بی‌سابقه در زبان فارسی از «یا» استفاده کرده‌اید. (نگاه کنید به کتاب غلط ننویسیم، صفحه‌ی 264)

از حرف اصلی‌ام دور نشوم،
درد معلم بد بد دردی است. از بی‌معلمی هم بدتر است.
خانم معلم خداحافظ.

---
مریم: مجبورم می‌کنید به سانسور. وقتی که حرمت نگه نمی‌دارید. اگر به نظر شما نویسنده‌ی خوبی که اسمش را حذف کردم، درجه‌ي سه است، لطف کنید و خودتان بنویسید، آن هم درجه‌ی یک تا حداقل من یک‌نفر متوجه بشوم که درجه‌بندی شما واقعاً بر چه مبنایی‌ست!
نکته‌ی دوم این‌که من خانم معلم نیستم. تجربه‌های خودم را در اختیار دیگران می‌گذارم. هنوز هم به آن صفحه از کتاب غلط ننویسیم که می‌گویید، نرسیدم. اگر قرار باشد که متن من هیچ اشکال دستوری نداشته باشد، که به جای وبلاگ‌نویسی می‌روم تدریس زبانِ فارسی می‌کنم که هم ثواب دارد، هم اندکی نان!

به نظرم که بهترین قسمت اش همان آواز خواندن مدیری مثل یک خواننده ی پاپ بود و بدترین قسمت مراسم هجوم مردم به سمت میزهای غذا بود.

نوشته ي من كو؟؟؟؟خانم...!!!!!

---
مریم: از من می‌پرسید؟ نمی‌دونم!

mitoonam azatoon bekham be shere man nazar bedid!??

waght darii done doone comnetaro engar ajwab bedi
pas shere manma bekhoon plaese
nazra bede

shere mano bekhooni
nazar nadii
engar ke 12 sal dars bekhooni konkoro nadi!!!

خيلي خوب نوشته بودي! كارت درسته! بيست!
فقط يادت رفت اشاره كني كه بعضي ها با همسرانشان و بعضي ها با مادرانشان امده بودند و اينكه برخي ديگر به دنبال گنجشك جفت مي گشتندند! عجيب جشني بود ! خيلي تريپ خصوصي بود! تو اونجا چي كار مي كردي!

---
مریم: دنبال کلاغ می گشتم!!!

درود دوست عزیز
وبلاگ نردبان با یک شعر یک نمایشنامه یک مقاله و یک نظر خواهی در مورد فیلم اعترافات جهانبگلو ، اسفندیاری ،تاجبخش بروز شد

خیلی متاسفم به حال شما که صدای به این خوبی و نگی را ول کردین منظورم بنیامین رو مگم