« توصیه‌های ایمنی برای دیدن تئاتر «پینوکیو» | صفحه‌ی اصلی | کافه‌تیتر، برای همیشه پلمپ شد »

کمدی «پارک وی»، یا ژانر وحشت ایرانی؟

برای من و جماعتی که عادت دارم با آن‌ها فیلم ببینم، تماشای فیلمی در ژانر وحشت همیشه همراه بوده با مسخره‌بازی کلامی و خنده‌های طولانی ِ از ته دل. برای من و جماعتی که گفتم، تماشای فیلم ترسناک بیشتر یک تفریح است تا هرچیز دیگری. اما همین جماعت، وقتی فیلمی به معنای واقعی ترسناک ببینند، قیافه‌ و سکوت‌شان دیدنی می‌شود. ژانر وحشت برای من از دو حالت خارج نیست! یا این‌قدر می‌خندم که انگار یک کمدیِ درجه یک نگاه کرده‌ام، یا آن‌قدر می‌ترسم که برای گریه نکردن از شدتِ وحشت، مجبور می‌شوم پشت صحنه‌ و عواملِ فیلم را تجسم کنم.

«پارک وی» هرچه که بود، هیچ شباهتی به ژانر وحشت نداشت و نه تنها من را نترساند، که باعث شد تمام مدتِ تماشای فیلم بدون هیچ لذتی، فقط خنده‌های عصبی بکنم. بر خلاف نظر دوست روزنامه‌نگارِ سینمایی‌‌ام، فکر نمی‌کنم که پارک‌وی واقعاً اتفاق خاصی در سینمای ایران باشد. نمی‌دانم تا کی باید فکر کنیم که ژانر وحشت یعنی برقِ خانه برود، باران (و در این فیلم بارانِ شلنگی!) بیاید، صدای رعد و برق با فریادِ یکی از شخصیت‌های فیلم همزمان بشود و حالت چشم‌های بازیگران قرار باشد ترس را القا کند (او یک فرشته بود را یادتان است؟). تمام این‌ها که گفتم در «پارک‌وی» برای ترساندنِ تماشاگر استفاده شده. نمی‌دانم چرا مدافعانِ پارک‌وی از متفاوت بودنِ آن و جراتِ کارگردانش حرف می‌زنند. وقتی به قول منتقدان در کشور ما امکانات برای ساختنِ فیلم ترسناک وجود ندارد، چرا باید یک کارگردان سعی بکند که فیلمی در این ژانر بسازد که حتی یک سکانس آن هم ترسناک نشود! خیلی دلم می‌خواست امروز آقای جیرانی را می‌دیدم، و می‌پرسیدم انصافاً اگر ایشان را به عنوان تماشاگر می‌نشاندیم در سالن سینما، از دیدنِ این فیلم حتی ضربان قلب‌شان تندتر می‌شد؟

منتقد سینمایی عزیز می‌گوید در این فیلم برای اولین بار «خون» نشان داده شده. می‌پرسم کدام خون؟ آن آب و گواش‌های قرمز گوجه‌ای ورود خون به سینمای ایران بود؟ از این بگذریم، آیا واقعاً نمی‌شود به بعضی اتفاقاتِ این فیلم ایرادِ اساسی گرفت؟ اگر چاقوی بزرگ آشپزخانه را محکم و ناگهانی بکوبند روی دستِ شخصیتِ مرد فیلم (درست روی دست و بین مچ و انگشتان) و بعد هم با ساتور نصف انگشتانِ همان دست را قطع کنند، طرف حداقل باید غش بکند یا نه؟ غش هم که نکند، از میزانِ آب و گواشِ قرمزی که از دستش می‌رود، کمی رنگ و رویش باید بپرد یا نه؟ حالا که هیچ‌کدام هم اتفاق نمی‌افتد، باید راست راست، سر و مر و گنده بنشیند روی صندلی و تازه با دهان چسب خورده، کل‌کل هم بکند؟! ‌
در کنار تمام این‌ها که گفتم، (و صد البته ماکت باد کرده و مسخره‌ای که از بی‌تا فرهی به عنوان جسدِ نشسته در انتهای فیلم ساخته بودند) «پارک‌وی» حتی بازی‌های چشم‌گیری هم نداشت که بتوانم به خاطرِ آن‌هم که شده کمی ملایم‌تر احساسم را بنویسم!

نمی‌دانم تا کی قرار است با انتظارِ دیدن فیلمی خوب از کارگردان «قرمز» به سینما برویم و با اثری روبرو بشویم که اعصاب برایمان نگذارد. بیشتر از این درباره‌ی «پارک‌وی» نمی‌نویسم. نه از ریتم ابتدا، نه از بی‌منطقیِ اتفاقاتِ اصلی، نه از دیالوگ‌های آبکی و نه از هیچ‌کدامِ چیزهایی که این‌طور آشفته‌ام کرده چیزی نمی‌نویسم. فقط توصیه می‌کنم که نه گولِ ممنوعیت تماشای فیلم برای زیر شانزده ساله‌ها را بخورید و نه گولِ عنوانِ اولین فیلم ژانرِ وحشتِ ایرانی! به جای آن یا بروید رئیسِ را ببینید، یا اگر خیلی دلتان فیلم ترسناکِ ایرانی می‌خواهد، بروید سراغِ خوابگاه دختران و همان چند سکانسی که شاید کمی هیجان‌زده‌تان بکند. «پارک‌وی» بماند برای همان‌ها که بلیت‌اش را خریدند برای بودن‌های دونفره در سالن سینما، نه بیشتر!